ลมหนาวพัดผ่านสวนชา "อรุณรุ่ง" อย่างเย็นเยือก. แสงจันทร์ที่ส่องลงมาดูราวกับจะเศร้าสร้อย. เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ราวกับพายุลูกใหญ่ที่พัดกระหน่ำเข้ามา. ความจริงอันน่าตกตะลึงที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผย. ทำให้ทุกคนในสวนชาแห่งนี้ ตกอยู่ในสภาวะที่ยากจะทำใจยอมรับ. คุณวิชัยถูกจับกุม. ด้วยคำสารภาพอันน่าสะเทือนใจ. การฆาตกรรมแม่ของศรัณย์. การจัดฉาก. ความหึงหวง. ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขา. ผู้ชายที่เคยดูอ่อนโยนและใจดี. กลับกลายเป็นอาชญากรที่ซ่อนเร้นความชั่วร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้ม. คุณหญิงอรุณศรี ยืนตัวสั่น. น้ำตาไหลรินไม่หยุด. ท่านเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น. และเสียใจที่ท่านไม่เคยรู้ความจริงมาก่อน. การที่ท่านกำลังจะยิงศรัณย์. ก็เป็นเพราะท่านถูกคุณวิชัยหลอกลวง. ท่านเชื่อว่าศรัณย์กำลังจะทำร้ายท่าน. และศรัณย์ก็มีรูปถ่ายปลอมที่สร้างขึ้นมาเพื่อบีบคั้นท่าน. เมขลาที่นอนจมกองเลือด. อาการสาหัส. เจ้าหน้าที่หน่วยแพทย์ฉุกเฉินกำลังเร่งปฐมพยาบาล. อรุณยังคงยืนมองด้วยความกังวล. เธอหวังว่าเมขลาจะปลอดภัย. ศรัณย์มองคุณวิชัยที่ถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจ. ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด. เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่ใกล้ชิดที่สุด. จะสามารถทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้. ความแค้นที่เขามีต่อคุณหญิงอรุณศรี. กลับกลายเป็นความสับสน. เพราะเขาเพิ่งจะรู้ว่าคุณวิชัยต่างหากที่เป็นฆาตกรตัวจริง. "พี่ศรัณย์..." เสียงของอรุณดังขึ้น. เธอเดินเข้าไปหาศรัณย์. ศรัณย์หันมามองอรุณ. แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า. "ผม...ผมขอโทษครับคุณอรุณ" เขาพูดเสียงแหบ. "ผมเข้าใจผิดไปหมดทุกอย่าง" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณตอบ. เธอเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่ศรัณย์กำลังเผชิญอยู่. "ตอนนี้...เราควรจะดูแลเมขลา" ศรัณย์พยักหน้า. เขาเดินไปดูเมขลา. ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด. "ผม...ผมทำให้เธอต้องเจ็บปวด" วินัยที่ยืนอยู่ข้างๆ อรุณ. เขามองไปที่ร่างของเมขลา. แล้วหันมามองศรัณย์. "คุณ...คุณจะทำอะไรต่อไป?" ศรัณย์ถอนหายใจยาว. "ผมไม่รู้เหมือนกัน" เขาตอบ. "ทุกอย่างมัน...พลิกผันไปหมด" เขาหันไปมองคุณหญิงอรุณศรี. "คุณหญิง...ผมขอโทษที่เข้าใจคุณผิด" คุณหญิงอรุณศรี ส่ายหน้า. "ไม่เป็นไร...ฉันก็โทษที่ฉัน..." ทันใดนั้น. เสียงกรีดร้องดังขึ้น. ไม่ใช่เสียงกรีดร้องของอรุณ. ไม่ใช่เสียงกรีดร้องของคุณหญิงอรุณศรี. แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่ดังมาจาก... "ด้านหลังของศรัณย์" อรุณหันขวับไปมอง. เห็นร่างของใครบางคนที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาศรัณย์. ร่างนั้น...มีลักษณะคล้ายคลึงกับ... "วินัย!" อรุณร้อง. เธอจำได้. ร่างที่กำลังพุ่งเข้ามานั้น คือวินัย. แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวยิ่งกว่า. คือสิ่งที่วินัยถืออยู่ในมือ. มันคือ... "ก้อนหิน" วินัยพุ่งเข้าหาศรัณย์. และเงื้อก้อนหินขึ้น. "แกมันคนชั่ว!" เขาตะโกน. ศรัณย์หันกลับมา. ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ. เขาไม่ทันตั้งตัว. ทันใดนั้น. ก้อนหินก็ฟาดลงไปที่ศีรษะของศรัณย์. ศรัณย์เซ. ล้มลงไปกองกับพื้น. เขาหมดสติไปทันที. ทุกคนตกตะลึง. พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมวินัยถึงได้ทำแบบนี้. วินัยที่เพิ่งจะเปิดเผยว่าเป็นลูกของคุณหญิงอรุณศรี. วินัยที่เพิ่งจะสารภาพความรู้สึกของเขาต่ออรุณ. "วินัย!" อรุณตะโกน. เธอวิ่งเข้าไปหา. วินัยยืนนิ่ง. ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น. "แกมันสมควรตาย!" เขาตะโกน. "แกมันทำลายทุกอย่าง!" "วินัย! พอแล้ว!" อรุณพูด. เธอพยายามจะเข้าไปแตะตัวเขา. "เขาหมดสติไปแล้ว!" วินัยหันมามองอรุณ. แววตาของเขาฉายแววที่แตกต่างออกไป. ไม่ใช่ความโกรธแค้น. แต่เป็น...ความเจ็บปวด. "คุณอรุณ..." เขาพูดเสียงแผ่ว. "ผม...ผมทนไม่ไหวแล้ว" "ทนไม่ไหวเรื่องอะไร?" อรุณถาม. เธอรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น. "เรื่องทั้งหมดนี้...มันมากเกินไป" วินัยพูด. เขามองไปที่เมขลา. แล้วมองไปที่ศรัณย์. แล้วมองไปที่คุณหญิงอรุณศรี. "ผม...ผมรับไม่ได้" เขาพูด. "ผม...ผมอยากจะหนีไปจากที่นี่" ทันใดนั้น. เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง. ครั้งนี้มาจากทิศทางที่แตกต่างออกไป. อรุณหันไปมอง. ร่างหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาจากทางทิศตะวันออก. ร่างนั้น...ดูคล่องแคล่ว. และ... "เธอคือใคร?" อรุณไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน. เธอสวมเสื้อผ้าสีดำ. ใบหน้าของเธอดูไม่เป็นมิตร. ผู้หญิงคนนั้นวิ่งตรงเข้ามา. เป้าหมายของเธอคือ... "ศรัณย์" แต่...ไม่ใช่ศรัณย์ที่กำลังหมดสติอยู่. เป้าหมายของเธอคือ... "อรุณ" อรุณเบิกตากว้าง. เธอไม่เข้าใจ. ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเข้ามาทำร้ายเธอ? วินัยเองก็หันไปมอง. เขาเห็นอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น. เขาพยายามจะวิ่งเข้าไปขวาง. แต่ก็ดูเหมือนจะช้าเกินไป. ผู้หญิงคนนั้นยกมือขึ้น. ในมือของเธอ...มีบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนแสงสีเงินวาววับ. มันคือ... "เข็มฉีดยา" และเธอกำลังจะฉีดมันเข้าไปใน... "แขนของอรุณ"