ชาลิสาและธามกลับมาที่ห้องทำงานของธามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกังวล ความหวัง และความสงสัย “ถ้าสมมติฐานของเราถูกต้อง…” ธามเริ่มบทสนทนา “นั่นหมายความว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไร่ชา หรือโรงงานของเราโดยตรง แต่เป็นเพราะมีคนนำใบชาของเราไปแปรรูปที่อื่น แล้วเกิดปัญหาขึ้น” “แล้ว… ทำไมถึงมีคนนำใบชาจากแปลงเก่าแก่ไปแปรรูปที่อื่นคะ?” ชาลิสาถาม ธามถอนหายใจ “ฉันไม่แน่ใจ… แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจนัก” เขายืดตัวตรง “ไร่ชาแห่งนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน และมีเรื่องราวเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในครอบครัวอยู่บ้าง” “ความขัดแย้ง?” ชาลิสาเลิกคิ้ว “ใช่” ธามตอบ “ก่อนหน้านี้… เคยมีญาติห่างๆ ของฉัน พยายามเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารงานของไร่ชา แต่ก็ไม่สำเร็จ” “แล้ว… พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับการผลิตชามากน้อยแค่ไหนคะ?” ชาลิสาถาม “พวกเขา… เคยมีความพยายามที่จะสร้างแบรนด์ชาของตัวเอง” ธามตอบอย่างอึดอัด “โดยใช้ชาจากไร่ของเราเป็นวัตถุดิบหลัก” “หนูพอจะเข้าใจแล้วค่ะ” ชาลิสาพยักหน้า “ถ้าหากว่า… พวกเขาเหล่านั้น เป็นคนนำใบชาจากแปลงเก่าแก่ของเราไปแปรรูป แล้วเกิดปัญหาเรื่องกลิ่นขึ้นมา… มันก็จะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของชาสุรีย์พรโดยรวมได้” “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังกังวล” ธามกล่าว “เพราะเมื่อลูกค้าได้ยินว่า ชาอู่หลงจากไร่สุรีย์พรมีกลิ่นผิดปกติ พวกเขาก็จะตีความไปว่า ชาของเราไม่มีคุณภาพ” “แล้ว… เราพอจะทราบไหมคะว่า พวกเขาเหล่านั้น… ตอนนี้ทำอะไรอยู่?” ชาลิสาถาม “ฉันได้ยินมาว่า… พวกเขาก็ยังคงพยายามที่จะทำธุรกิจเกี่ยวกับชาอยู่” ธามตอบ “แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร” “ถ้าอย่างนั้น… เราอาจจะต้องลองสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของพวกเขาดูค่ะ” ชาลิสาเสนอแนะ “เพื่อยืนยันสมมติฐานของเรา” “แต่… การสืบหาข้อมูลของคนอื่น อาจจะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน” ธามกล่าว “และอาจจะผิดกฎหมายได้” “หนูไม่ได้หมายถึงการสืบหาข้อมูลในทางที่ไม่ถูกต้องนะคะคุณธาม” ชาลิสารีบอธิบาย “แต่เป็นการหาข้อมูลจากแหล่งสาธารณะทั่วไป เช่น ข้อมูลทางธุรกิจ หรือข่าวสารต่างๆ” ธามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้… ฉันจะลองให้คนของฝ่ายกฎหมายช่วยตรวจสอบดู” ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญ “คุณธามคะ… มีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ทราบค่ะ” ธามและชาลิสาสบตากันอย่างประหลาดใจ “มีเรื่องอะไร?” ธามถาม หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “มี… มีจดหมายจากทนายความของคุณอาสมชายค่ะ” ธามหน้าซีดลงไปอีก “อาสมชาย…?” “เขา… ยื่นฟ้องบริษัทของเราค่ะคุณธาม” หญิงสาวคนนั้นกล่าว “ในข้อหา… ละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา และทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง” ชาลิสารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า “ฟ้อง… ฟ้องบริษัทของเรา?” “ใช่ค่ะ” หญิงสาวคนนั้นยืนยัน “โดยอ้างว่า… เรานำชาจากแปลงเก่าแก่ของเขา ไปแปรรูปโดยไม่ได้รับอนุญาต และทำให้เกิดกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ ซึ่งส่งผลเสียต่อธุรกิจของเขา” ธามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง “เป็นไปได้อย่างไร…” “นี่มัน… เกินกว่าที่เราคาดไว้จริงๆ” ชาลิสาพูดเบาๆ “อาสมชาย… เขาไม่เคยบอกฉันเลยว่า จะทำอะไรแบบนี้” ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “เขา… คิดจะทำลายครอบครัวของเราเลยหรือ?” “เรื่องนี้… อาจจะต้องดำเนินการทางกฎหมายอย่างเร่งด่วนค่ะคุณธาม” ชาลิสาพยายามรวบรวมสติ “เราต้องเตรียมหลักฐานเพื่อแก้ต่างให้กับบริษัทของเรา” “หลักฐาน…” ธามพึมพำ “หลักฐานว่า… เราไม่ได้ทำอะไรผิด” “ใช่ค่ะ” ชาลิสาพยักหน้า “และหลักฐานที่ว่า… ปัญหาเรื่องกลิ่น อาจจะเกิดจาก… การกระทำของพวกเขาเอง” ธามมองชาลิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ชาลิสา… ฉันดีใจมากจริงๆ ที่มีคุณอยู่ตรงนี้” “หนูจะอยู่ข้างคุณธามเสมอค่ะ” ชาลิสาตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจ ธามสูดลมหายใจลึกๆ “เอาล่ะ… เราต้องสู้” เขาหันไปมองหญิงสาวคนเดิม “ช่วยติดต่อฝ่ายกฎหมายของเราโดยด่วน บอกให้พวกเขาเตรียมตัวรับมือกับเรื่องนี้” หญิงสาวคนนั้นพยักหน้ารับ และรีบออกจากห้องไป ทิ้งให้ธามและชาลิสาเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่หลวงที่เพิ่งจะปะทุขึ้นมา “อาสมชาย… เขาทำแบบนี้กับเราจริงๆ” ธามกล่าว “เราต้องพิสูจน์ความจริงให้ได้ค่ะคุณธาม” ชาลิสาพูดอย่างหนักแน่น “เราต้องพิสูจน์ว่า… ไร่ชาสุรีย์พรของเราบริสุทธิ์”