เรือของอุษาและลุงสมชายลอยลำไปตามลำธารอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เสียงต่อสู้ที่ดังตามมาค่อยๆ จางหายไปในความมืด ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ในความเงียบนั้น กลับมีแต่ความกังวลที่เกาะกินหัวใจของอุษา "คุณวสันต์จะเป็นอย่างไรบ้างคะ" เธอถามลุงสมชายขณะที่มือยังคงพายเรืออย่างไม่หยุดหย่อน "วสันต์เขาเก่ง ฉลาด แล้วก็มีความเป็นผู้นำสูง" ลุงสมชายตอบ "ผมเชื่อว่าเขาต้องจัดการเรื่องนั้นได้แน่" "แต่ถ้าพวกมันมีจำนวนมากกว่าล่ะคะ" อุษาอดเป็นห่วงไม่ได้ "แล้วถ้าคุณวสันต์ได้รับบาดเจ็บ..." "เราทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้หรอกอุษา" ลุงสมชายกล่าวปลอบ "หน้าที่ของเราคือการนำไม้พวกนี้ไปให้ถึงที่หมายให้เร็วที่สุด นี่คือสิ่งเดียวที่เราจะช่วยวสันต์ได้" อุษาพยักหน้าเห็นด้วย แม้หัวใจจะยังคงเต้นระส่ำ แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติและสมาธิกับการพายเรือต่อไป สายน้ำในยามค่ำคืนที่สะท้อนแสงดาวดูราวกับจะเย้ยหยันความไม่แน่นอนของโชคชะตา พวกเขาเดินทางกันต่อไปอีกพักใหญ่ โดยพยายามรักษาความเร็วให้คงที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ไปถึงจุดนัดพบกับคุณวิชัยได้ตามเวลาที่กำหนด "เราใกล้จะถึงจุดนัดพบแล้ว" ลุงสมชายบอกเมื่อเริ่มมองเห็นแสงไฟรำไรจากฝั่ง อุษาถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดีจังค่ะ หนูเริ่มจะหมดแรงแล้ว" เมื่อเรือของพวกเขาเข้าใกล้ฝั่งมากขึ้น แสงไฟจากกองไฟเล็กๆ ที่จุดไว้ ก็ทำให้มองเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนรออยู่ ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงา และอุษาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "คุณวิชัย!" เธออุทานออกมาด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ แต่เมื่อมองดูรอบๆ ตัวคุณวิชัย เธอก็เห็นว่ามีชายฉกรรจ์อีกสองสามคนยืนอยู่ด้วย ทั้งหมดแต่งกายด้วยชุดคล้ายกับกลุ่มคนที่วสันต์เพิ่งเผชิญหน้ามา แต่ท่าทางดูสง่างามกว่า "คุณวิชัยคะ เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมมีคนอื่นมาด้วย" อุษาถามด้วยความสงสัย คุณวิชัยยิ้มอย่างมีเลศนัย "อุษา มาแล้วหรือ ยินดีด้วยที่เธอทำสำเร็จ" "ค่ะ แต่ว่า..." อุษาพยายามจะเอ่ยถามถึงวสันต์ แต่คุณวิชัยก็รีบพูดขัดขึ้น "ไม่ต้องห่วงเรื่องวสันต์หรอก เขามีวิธีจัดการของเขาเอง" คุณวิชัยกล่าว "ตอนนี้ เรามาจัดการเรื่องไม้พวกนี้กันก่อนดีกว่า" คุณวิชัยผายมือไปยังรถบรรทุกคันใหญ่ที่จอดอยู่ริมตลิ่ง ซึ่งเป็นรถที่ใหญ่กว่าที่อุษาเคยจินตนาการไว้มาก "รถของผมเอง เป็นรถบรรทุกพิเศษ สามารถบรรทุกไม้ได้มากกว่าปกติ" อุษามองดูไม้ที่พวกเขานำมาด้วยอย่างภาคภูมิใจ "พวกเราช่วยกันขนมาทั้งหมดสิบสองท่อนค่ะ" "ดีมาก" คุณวิชัยกล่าว "แต่ยังมีปัญหาเล็กน้อย" "ปัญหาอะไรคะ" ลุงสมชายถาม "ปัญหาก็คือ... ฉันไม่สามารถรับซื้อไม้ทั้งหมดได้ในราคานี้" คุณวิชัยกล่าว "เนื่องจากสถานการณ์บางอย่าง ราคาอาจจะต้องปรับลงเล็กน้อย" คำพูดนั้นทำให้ทั้งอุษาและลุงสมชายตะลึง "ปรับลงอย่างนั้นหรือคะ" อุษาถามเสียงสั่น "แต่เราตกลงราคากันไว้แล้วนะคะ" "แน่นอนว่าฉันจำได้" คุณวิชัยตอบ "แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไป... ราคาที่เสนอไปก่อนหน้านี้ อาจจะสูงเกินไปสำหรับสภาพตลาดตอนนี้" "ไม่จริงค่ะ!" อุษาขึ้นเสียง "คุณวิชัยคะ คุณสัญญาแล้ว" "อุษา ใจเย็นๆ ก่อน" ลุงสมชายพยายามห้าม "ฉันไม่ได้ผิดสัญญา" คุณวิชัยยังคงยืนยัน "แค่ปรับราคาลงนิดหน่อยเท่านั้นเอง" "นิดหน่อยสำหรับคุณวิชัย อาจจะไม่นิดหน่อยสำหรับพวกเรานะคะ" อุษาพูดเสียงสะอื้น "พวกเราเสียสละทุกอย่างเพื่อนำไม้พวกนี้มาให้คุณ" "ฉันเข้าใจดี" คุณวิชัยกล่าว "แต่ฉันก็ต้องทำธุรกิจ ฉันไม่สามารถรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้คนเดียวได้" ในขณะนั้นเอง ชายฉกรรจ์คนที่ยืนอยู่ข้างคุณวิชัย ก็ก้าวเข้ามาใกล้ "คุณวิชัยครับ" เขาพูดขึ้น "เราจัดการเรื่องที่นั่นเสร็จแล้ว ไม่มีใครตามมาแน่นอน" "ดีมาก" คุณวิชัยตอบ "งั้นเราก็จัดการเรื่องไม้พวกนี้ให้เสร็จ แล้วรีบไปกัน" คำพูดนั้นทำให้ภาพทุกอย่างชัดเจนขึ้นในหัวของอุษา ความสงสัย ความไม่ไว้วางใจ ที่มีต่อคุณวิชัยมาตลอด กลับกลายเป็นความจริงอันน่าตกใจ "คุณวิชัย... คุณสมรู้ร่วมคิดกับเจ้าสัวใช่ไหมคะ!" คุณวิชัยนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "อุษา เธอช่างฉลาดเสียจริง" "คุณหลอกพวกเรา!" อุษาพูดเสียงดัง "คุณไม่ได้ต้องการจะช่วยพวกเราเลย คุณแค่ต้องการจะฮุบไม้พวกนี้ไปเอง!" "ก็ใช่น่ะสิ" คุณวิชัยตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "เจ้าสัวเสนอราคาให้ฉันสูงกว่าที่เธอจะหาได้จากที่ไหนอีกแล้ว ทำไมฉันจะต้องปฏิเสธ" "แต่คุณรู้ว่าไม้พวกนี้เป็นของชาวบ้าน! คุณรู้ว่าเจ้าสัวมันกดขี่พวกเขา!" อุษาตะโกนถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม "เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน" คุณวิชัยโบกมือ "ฉันคือนักธุรกิจ ฉันมองหาผลประโยชน์ของฉันเท่านั้น" "คุณมันเลว!" อุษาต่อว่า "ระวังคำพูดของเธอหน่อย อุษา" คุณวิชัยเตือน "ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันแล้ว" ลุงสมชายยืนนิ่ง สีหน้าซีดเผือด เขาค่อยๆ ก้มลงมองท่อนไม้ที่อยู่ตรงหน้า ความหวังที่เคยมีมาตลอด บัดนี้กลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "คุณวิชัย... คุณทำแบบนี้กับพวกเราได้อย่างไร" เขาถามเสียงแหบพร่า "ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละลุง" คุณวิชัยยักไหล่ "ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละ มีแต่คนเอาเปรียบคนอื่นเท่านั้นที่จะอยู่รอด" อุษาทรุดตัวลงนั่งข้างเรือ น้ำตาแห่งความผิดหวังและความเสียใจไหลรินออกมาไม่หยุด เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอเคยไว้ใจ จะกลายเป็นคนที่ทรยศเธอได้ถึงขนาดนี้