รุ่งอรุณของวันใหม่ สาดแสงสีทองอ่อนๆ ทาบทาไปทั่วผืนป่า อุษา วสันต์ และพิพัฒน์ พร้อมด้วยลุงสมชายที่อาสามาด้วย ได้ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ่ริมธาร บรรยากาศในยามเช้าเต็มไปด้วยความสดชื่น เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังประสานเสียงกันเป็นท่วงทำนองแห่งธรรมชาติ "เราจะไปทางนี้" ลุงสมชายชี้ไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย "ทางนี้จะใกล้ที่สุด" พวกเขาเดินตามลุงสมชายไปเรื่อยๆ ผ่านป่าทึบที่ปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ และกลิ่นดอกไม้นานาชนิดลอยมาแตะจมูก ทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย "จำได้ไหมอุษา" วสันต์เอ่ยถามขณะที่เดินเคียงข้างเธอ "ครั้งหนึ่งเราเคยมาที่นี่ด้วยกัน" อุษาหันไปยิ้มให้เขา "จำได้ค่ะ" เธอตอบ "ตอนนั้นเรายังเด็กมากเลย" "เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ" วสันต์กล่าว "แต่ความทรงจำดีๆ ยังคงอยู่" พิพัฒน์เดินตามมาเงียบๆ เขาสังเกตเห็นความสนิทสนมระหว่างอุษาและวสันต์ เขารู้สึกยินดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนในใจ หลังจากเดินเท้ามาได้ระยะหนึ่ง ต้นไม้ใหญ่ริมธารก็ปรากฏแก่สายตา เป็นต้นไม้ที่ใหญ่โตมหึมาแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปราวกับร่มเงาขนาดใหญ่ มันเป็นภาพที่น่าเกรงขามและงดงามในเวลาเดียวกัน "นั่นไง" อุษาเอ่ยเสียงเบา "บ้านหลังเล็กที่คุณพ่อเคยสร้างไว้" พวกเขามองเห็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ตั้งอยู่ไม่ไกลจากต้นไม้ใหญ่ ผนังไม้เริ่มผุพัง หลังคาก็มีบางส่วนที่ชำรุด แต่ก็ยังคงมีเค้าโครงเดิมอยู่ "เราเข้าไปดูกัน" ลุงสมชายบอก "แต่ระวังด้วยนะ มันอาจจะไม่แข็งแรงเท่าเมื่อก่อน" พวกเขาทั้งสามคนค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ นั้น บรรยากาศภายในเย็นเยียบและอับชื้น กลิ่นอายของอดีตยังคงอบอวลอยู่ "ที่นี่... เหมือนเดิมเลย" อุษาพูดพลางลูบไปตามผนังไม้ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กของเธอ วสันต์เดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน เขาเปิดหน้าต่างบานเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกไป "ใต้พื้นไม้ตรงนี้" เขากล่าว "น่าจะเป็นที่ที่สมศักดิ์พูดถึง" พวกเขาทั้งหมดก้มลงมองพื้นไม้ที่ผุพังไปตามกาลเวลา บางแผ่นก็มีรอยแตก บ่งบอกถึงความเก่าแก่ "เราต้องหาทางเปิดมันออกมา" พิพัฒน์กล่าว "เชือกมีประโยชน์ตรงนี้" วสันต์กับพิพัฒน์ช่วยกันใช้เชือกผูกกับแผ่นไม้ที่หลวม แล้วออกแรงดึงพร้อมกัน เสียงไม้ลั่นดังสนั่น ก่อนที่แผ่นไม้จะถูกยกเปิดออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่อยู่ด้านล่าง "มีหีบไม้ด้วย" อุษาอุทานเมื่อเห็นหีบไม้ใบเก่าสีเข้มวางอยู่ข้างใน หีบไม้ใบนั้นมีลักษณะเรียบง่าย แต่ดูแข็งแรง มันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม "นี่แหละครับ" สมศักดิ์บอกว่าเขาเห็นภาพนี้ในความฝัน "สัญลักษณ์ของพวกเรา" อุษาค่อยๆ เอามือลูบไปที่ด้านในของฝาหีบไม้ เธอกดนิ้วลงบนรอยสลักที่มองเห็นได้ไม่ชัดเจน "ใช่ค่ะ... นี่มันสัญลักษณ์ที่เราเคยใช้กัน" ด้วยความตื่นเต้น อุษาและวสันต์ช่วยกันยกหีบไม้ออกจากช่องใต้พื้นบ้าน พวกเขาค่อยๆ นำมันไปวางไว้กลางบ้าน เพื่อที่จะเปิดมันออก "พร้อมแล้วนะ" วสันต์กล่าว เขามองอุษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย อุษาพยักหน้า "พร้อมค่ะ" ทั้งสองคนช่วยกันเปิดฝาหีบไม้ เสียงไม้เสียดสีกันดังขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นเอกสารจำนวนมากที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างเป็นระเบียบ "เยอะมาก" พิพัฒน์อุทาน เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็น อุษาค่อยๆ หยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมาดู พลิกดูทีละแผ่น เอกสารส่วนใหญ่เป็นเอกสารราชการเก่าๆ รายงานการสำรวจป่า บันทึกการประชุม และที่สำคัญที่สุดคือ เอกสารการอนุมัติโครงการต่างๆ ที่ดูเหมือนจะมีความผิดปกติ "นี่ไง" อุษาพูด เสียงของเธอสั่นเครือ "เอกสารการอนุมัติโครงการ... ที่มีชื่อของเจ้าสัว และคนอื่นๆ อีกมากมาย" เธอยังหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมาดู เป็นเอกสารที่แสดงถึงการโอนย้ายกรรมสิทธิ์ที่ดินป่าไม้ให้กับบริษัทเอกชนบางแห่ง ซึ่งดูเหมือนจะผิดกฎหมายอย่างชัดเจน "เอกสารพวกนี้... จะเป็นหลักฐานสำคัญในการเอาผิดพวกนั้นได้แน่" วสันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง พิพัฒน์ก้มลงดูเอกสารอย่างตั้งใจ "ผมไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้มาก่อนเลย" เขากล่าว "ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องจะซับซ้อนขนาดนี้" ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจเอกสารอยู่นั้น ลุงสมชายก็เดินออกไปสำรวจบริเวณรอบนอกของบ้าน "อุษา" ลุงสมชายร้องเรียกเสียงดัง "มีคนมา!" ทุกคนหันไปมองตามเสียงของลุงสมชาย ท่ามกลางหมอกบางๆ ที่เริ่มจางลง พวกเขาเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางบ้านหลังเล็ก "ใครน่ะ" วสันต์ถามพลางขยับเข้ามาบังอุษา "ผมไม่แน่ใจ" ลุงสมชายตอบ "แต่ดูเหมือนเขาจะกำลังจะเข้ามา" เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เป็นชายร่างสูงในชุดสีเข้ม ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง "เข้ามาทำไม" วสันต์ตะโกนถาม "ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม" ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "ระวังตัวด้วยนะทุกคน" ลุงสมชายกล่าว "ผมว่าเขาดูไม่เป็นมิตร" อุษากลั้นหายใจ เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา