หลังจากเหตุการณ์ที่ชายฉกรรจ์ของเจ้าสัวเข้ามาข่มขู่ ชาวบ้านจำนวนหนึ่งได้ถอนตัวออกจากกลุ่มต่อต้านจริงดังที่วสันต์และอุษาคาดการณ์ไว้ บรรยากาศในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่นอน แต่ก็ยังมีกลุ่มเล็กๆ ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ภายใต้การนำของวสันต์และอุษา "พวกที่ถอนตัวไปก็ช่างเขาเถอะ" ลุงสมชายบอกอุษาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้กำลังใจ "อย่างน้อยเราก็ยังมีคนที่ยังสู้กับเรา" "หนูรู้ค่ะลุง" อุษาตอบ "แต่หนูเสียใจจริงๆ ที่พวกเขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" "มันก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์แหละอุษา" ลุงสมชายถอนหายใจ "ไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าเผชิญหน้ากับความกลัว" "แต่หนูเชื่อว่ายังมีคนดีๆ อยู่ในหมู่บ้านนี้อีกมาก" อุษาพูดด้วยความหวัง "แค่เราต้องหาทางดึงพวกเขาออกมา" วสันต์ได้ติดต่อกับคุณวิชัยเพื่อแจ้งแผนการใหม่ในการขนส่งไม้ไปยังตลาดที่ห่างไกลออกไป คุณวิชัยรับฟังอย่างตั้งใจและเสนอความช่วยเหลือเพิ่มเติม "ข้าจะส่งรถบรรทุกขนาดใหญ่ไปช่วยขนไม้ของพวกเจ้า" คุณวิชัยกล่าว "แล้วจะช่วยดูแลเรื่องการเดินทางให้ปลอดภัยที่สุด" "ขอบคุณมากครับคุณวิชัย" วสันต์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "พวกเราไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณท่านอย่างไร" "ไม่ต้องคิดมาก" คุณวิชัยตอบ "ข้าเองก็ไม่ชอบใจพฤติกรรมของเจ้าสัวเหมือนกัน" "ผมอยากให้คุณวิชัยช่วยแจ้งข่าวความเคลื่อนไหวของเจ้าสัวให้เราทราบด้วยครับ" วสันต์ขอร้อง "เผื่อเราจะได้วางแผนรับมือได้ทันท่วงที" "แน่นอน" คุณวิชัยรับปาก "ข้าจะคอยสอดส่องดูให้" การสนับสนุนจากคุณวิชัยเป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ทำให้วสันต์และอุษา รวมถึงชาวบ้านที่ยังคงยืนหยัดอยู่ มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป พวกเขาเริ่มวางแผนการเดินทางอย่างละเอียด โดยเลือกใช้เส้นทางที่คดเคี้ยวและไม่ค่อยมีใครใช้ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคนของเจ้าสัว "เราอาจจะต้องเดินทางข้ามคืน" วสันต์บอกอุษา "เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น" "หนูพร้อมค่ะ" อุษาตอบรับคำท้า "ไม่ว่ายังไง หนูก็จะสู้ไปด้วยกัน" วสันต์มองอุษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม "คุณเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา" อุษาหน้าแดงเล็กน้อย "คุณก็เหมือนกันค่ะ" "คุณกล้าหาญและเสียสละเพื่อส่วนรวม" "ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักคุณ" ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ท่ามกลางความกดดันและความไม่แน่นอน แต่กลับมีความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ ในขณะเดียวกัน เจ้าสัวก็กำลังวางแผนการตอบโต้ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม เขาได้รับรายงานว่าวสันต์และอุษา กำลังจะขนไม้ส่วนใหญ่ออกนอกพื้นที่ "พวกมันคิดว่าจะหนีไปได้งั้นเหรอ" เจ้าสัวหัวเราะในลำคอ "ไม่มีทาง" เขาเรียกคนสนิทเข้ามา "ไปบอกคนของข้า เตรียมกำลังไว้ให้พร้อม" "เราจะสกัดกั้นพวกมันระหว่างทาง" "แล้วทำให้พวกมันรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง" แผนการของเจ้าสัวถูกส่งต่อไปยังลูกสมุนอย่างรวดเร็ว เขาเตรียมการที่จะเล่นงานวสันต์และอุษาอย่างหนัก เพื่อไม่ให้พวกเขาสามารถนำไม้ไปขายให้ใครได้อีก เช้าวันต่อมา ขณะที่วสันต์กำลังเตรียมตัวขนส่งไม้ตามแผนที่วางไว้ เขากลับได้รับข่าวร้าย "มีคนของเจ้าสัวมาดักรออยู่ที่ปากทางออกหมู่บ้านแล้วครับ" ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแจ้ง "พวกมันมากันหลายคน" วสันต์หน้าซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้" "คุณวิชัยยังไม่ได้แจ้งข่าวเรื่องนี้เลย" อุษาที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบถาม "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" "เราต้องเปลี่ยนแผน" วสันต์ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "เราจะใช้เส้นทางอื่น" แต่ดูเหมือนเจ้าสัวจะรู้ทันเสียแล้ว "พวกเขาคงรู้ว่าเราเตรียมการไว้ที่นี่" "เราต้องหาทางอื่นอีก" วสันต์และอุษา รวมทั้งชาวบ้านที่ยังเหลืออยู่ ต่างก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา พวกเขารู้ว่านี่คือการทดสอบครั้งใหญ่ที่สุด "หนูว่าเราน่าจะลองใช้เส้นทางเลียบแม่น้ำดูนะคะ" อุษาเสนอ "อาจจะช้าหน่อย แต่ปลอดภัยกว่า" "ดี" วสันต์เห็นด้วย "แต่เราต้องระวังให้มาก" การเดินทางครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความไม่แน่นอนและอันตรายที่มองไม่เห็น พวกเขาไม่รู้ว่าเจ้าสัวได้วางแผนอะไรไว้อีก แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน