"อุบัติเหตุ... แต่คุณนทีไม่เชื่อว่าตะวันเสียชีวิตจริงๆ?" วารีถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย ใคร่รู้ “แล้วทำไมถึงไม่เชื่อล่ะคะ” นทีถอนหายใจยาวอีกครั้ง แววตาของเขาสะท้อนถึงความเจ็บปวดและความไม่แน่ใจที่ฝังลึกอยู่ในใจ “เพราะหลังจากอุบัติเหตุนั้น ฉันได้รับข้อความ... เป็นข้อความสั้นๆ จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย มันมีเนื้อหาเพียงไม่กี่คำ แต่ฉันแน่ใจว่ามันมาจากตะวัน” “ข้อความว่าอะไรคะ?” วารีถามทันที หัวใจของเธอเต้นระรัว ความจริงที่กำลังเปิดเผยนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด “ข้อความนั้นบอกว่า ‘ไม่ต้องตามหาฉันอีกต่อไป’ แค่นั้นเอง” นทีตอบ ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันวาน “ฉันพยายามติดต่อกลับไป แต่ก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย เบอร์นั้นหายไปจากระบบ และฉันก็ไม่เคยได้รับข่าวคราวจากเขาอีกเลย” วารีเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับ “แล้ว... เกี่ยวกับโครงการวิจัยของพ่อหนูล่ะคะ ทำไมพ่อหนูถึงต้องทำวิจัยลับๆ เกี่ยวกับสารชีวภาพชนิดนั้นด้วย?” “ฉันไม่ทราบจริงๆ ครับวารี” นทีตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตอนที่ผมกับตะวันทำโครงการด้วยกัน เราเน้นไปที่การสกัดสารจากสมุนไพรเพื่อใช้ในผลิตภัณฑ์บำรุงผิวเท่านั้น ไม่เคยมีการพูดถึงการสกัดสารชีวภาพที่ซับซ้อนแบบในเอกสารที่คุณพบเลย” “เอกสารพวกนั้นบอกว่า พ่อของหนูได้รับทุนสนับสนุนจากบริษัทที่ชื่อ ‘ธารา’… บริษัทของคุณปู่ของฉันเองค่ะ” วารีกล่าว สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้น “แล้วก็มีบันทึกการโอนเงินจำนวนมากไปยังบัญชีของตะวันด้วย” นทีอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “ไม่จริงน่า… ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ตะวันไม่เคยบอกผมเรื่องทุนสนับสนุนจากครอบครัวคุณเลย” “แล้วทำไมพ่อของหนูถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังเลยล่ะคะ” วารีพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าพ่อกำลังปกปิดอะไรบางอย่างจากหนู?” “อาจจะเป็นไปได้ครับ” นทีกล่าว “คุณสมชายคงมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” “แต่ถ้าพ่อรู้ว่าตะวันยังมีชีวิตอยู่ ทำไมท่านถึงไม่บอกคุณนทีเลยล่ะคะ?” วารีถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มฉายแววของความไม่ไว้วางใจ นทีเงียบไปอีกครั้ง เขาครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างวารี บิดาของเธอ และตะวัน “บางที… อาจจะมีเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่เราคิดก็ได้นะวารี” “ซับซ้อนยังไงคะ?” “ฉันกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดอยู่” นทีกล่าว “เอกสารที่คุณพบ… มันเหมือนกับว่าพ่อของคุณกำลังพยายามสานต่อโครงการวิจัยที่ค้างคาอยู่ของตะวัน โดยที่ไม่บอกใครเลย” “แต่ทำไมต้องเป็นโครงการลับๆ ล่ะคะ?” “ฉันไม่แน่ใจ” นทีส่ายหน้า “แต่ฉันรู้สึกว่า… เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับผลิตภัณฑ์ ‘อัญมณีแห่งผืนน้ำ’ ของเรามากกว่าที่เราคิด” วารีมองหน้านทีอย่างพิจารณา “คุณนทีคะ… ถ้าพ่อของหนู… มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตะวันจริงๆ… คุณจะทำยังไงคะ?” นทีนิ่งไป เขาหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพยายามรวบรวมสติ “วารี… ฉันไม่เคยคิดจะโทษใครทั้งนั้น” เขาตอบเมื่อลืมตาขึ้น “ฉันเพียงแต่ต้องการความจริง… ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตะวัน และสิ่งที่พ่อของคุณกำลังทำอยู่” “แล้วถ้าความจริงนั้น… มันทำให้คุณกับหนู… อยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะคะ?” วารีถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง นทีรีบคว้ามือของวารีมาบีบเบาๆ “อย่าพูดแบบนั้นนะวารี” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร… ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณเสมอ” วารีมองเข้าไปในดวงตาของนที เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นของเขา เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าความสงสัยและความไม่สบายใจจะยังคงค้างอยู่ในใจก็ตาม “เราควรจะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบริษัท ‘ธารา’ และโครงการวิจัยของพ่อหนูนะคะ” นทีเสนอ “บางที… อาจจะมีเบาะแสบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น” “หนูเห็นด้วยค่ะ” วารีพยักหน้า “หนูจะลองเข้าไปดูในห้องทำงานของพ่ออีกครั้ง บางทีอาจจะมีเอกสารอื่นๆ ที่หลงเหลืออยู่” “ฉันจะช่วยคุณหา” นทีกล่าว “เราจะค่อยๆ แก้ปมปริศนานี้ไปด้วยกัน” ทั้งสองคนจับมือกันแน่น ราวกับเป็นคำมั่นสัญญาที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะเปิดเผย ไม่ว่ามันจะนำพาไปสู่สิ่งใดก็ตาม บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะถูกทดสอบอีกครั้งภายใต้เงาของความลับที่ดำมืด