เมื่อแสงจันทร์ทอประกายบนผิวน้ำ

ตอนที่ 14 / 40

ตอนที่ 14 — ภาพสะท้อนในกระจกแห่งความทรงจำ

หลายเดือนผ่านไป ‘ธารา’ ไม่เพียงแต่กลับมายืนได้อย่างมั่นคง แต่ยังเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ผลิตภัณฑ์ ‘อัญมณีแห่งผืนน้ำ’ กลายเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง และผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ที่ต่อยอดมาจากงานวิจัยด้านสมุนไพรก็เริ่มออกสู่ตลาด สร้างรายได้มหาศาลให้กับบริษัท วารีในฐานะประธานบริหารใหม่ ได้รับการยอมรับอย่างสูงในวงการธุรกิจ เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เธอไม่ใช่เพียงแค่ลูกสาวของนักธุรกิจผู้ล่วงลับ แต่เป็นผู้นำที่มีวิสัยทัศน์และมีความสามารถอย่างแท้จริง นทีที่เข้ามานั่งในตำแหน่งรองประธานบริหาร ก็มีบทบาทสำคัญในการผลักดันกลยุทธ์ทางธุรกิจและการขยายตลาด เขามักจะทำงานร่วมกับวารีอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะในที่ประชุม หรือแม้แต่การพบปะลูกค้าคนสำคัญ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นที่รับรู้กันในหมู่พนักงานว่า ทั้งสองคนเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน วันหนึ่ง ในขณะที่วารีกำลังตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ นทีก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง “ผมเจอสิ่งนี้ที่บ้านครับ” นทีกล่าว พลางวางกล่องลงบนโต๊ะ “มันเป็นของพ่อผม… ผมไม่เคยเปิดดูมันมาก่อนเลย” วารีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย “แล้ว… มันมีอะไรอยู่ข้างในคะ” “ไม่รู้สิครับ” นทีตอบ “ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่าง… ที่ผมต้องเผชิญหน้า” วารีลุกขึ้นมาดูใกล้ๆ กล่องไม้มีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม แต่ดูเก่าแก่ “เปิดดูสิคะ” เธอให้กำลังใจ นทีค่อยๆ เปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ทั้งคู่ตะลึง มันคือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยหนังสีเข้ม และมีรูปถ่ายเก่าๆ ซ่อนอยู่ด้านใน “นี่มัน… บันทึกของพ่อผม” นทีพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ วารีหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของชายหนุ่มสองคนกำลังทำงานวิจัยอยู่ในห้องแล็บ คนหนึ่งคือพ่อของเธอ สมชาย ส่วนอีกคน… คือพ่อของนที “นี่คือ… คุณพ่อของคุณเหรอคะ” วารีถาม “ใช่ครับ” นทีพยักหน้า “นี่คือคุณพ่อของผม… สุริยา” ทั้งสองคนค่อยๆ เปิดดูสมุดบันทึกทีละหน้า มันเต็มไปด้วยบันทึกการทำงาน รายละเอียดทางวิทยาศาสตร์ และที่สำคัญ… คือความรู้สึกนึกคิดของพ่อของนที “ผม… ผมไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของผม… มีความรู้สึกแบบนี้” นทีกล่าวขณะอ่านบันทึกที่พ่อของเขาเขียนถึงความหวังในการพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อช่วยเหลือผู้คน “พ่อของผม… ดูเหมือนจะมีความสุขมาก… ตอนที่ทำงานกับคุณพ่อของคุณ” วารีอ่านบันทึกบางส่วนด้วยเช่นกัน “คุณพ่อของคุณ… ท่านเป็นคนที่มองการณ์ไกลมากเลยนะคะ” เธอพูด “ท่านมีความคิดริเริ่มที่น่าทึ่งจริงๆ” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังดำดิ่งอยู่กับอดีตของครอบครัว จู่ๆ นทีก็พบรูปถ่ายใบหนึ่งซ่อนอยู่ใต้บันทึก มันเป็นรูปของพ่อของเขากับชายคนหนึ่งที่ดูมีท่าทางไม่น่าไว้ใจ “ใครกันนะ… คนนี้” นทีพึมพำ วารีสังเกตเห็นความผิดปกติในสีหน้าของนที “คุณนที… คุณรู้จักเขาหรือคะ” “ไม่… ผมไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน” นทีตอบ “แต่… ท่าทางของเขา… ดูไม่น่าไว้วางใจเลย” ทั้งสองคนช่วยกันพลิกดูด้านหลังของรูปถ่าย แต่ก็ไม่มีคำอธิบายใดๆ “ผมรู้สึกแปลกๆ ครับวารี” นทีกล่าว “เหมือนมีอะไรบางอย่าง… ที่พ่อของผม… ยังไม่ได้เล่าให้ฟัง” ทันใดนั้น สมพงษ์ก็เดินเข้ามาในห้อง “ผมเห็นกล่องนั้น… ผมจำได้ว่ามันเป็นของพ่อคุณสุริยา” “คุณสมพงษ์ครับ” นทีหันไปหา “คุณเคยเห็นชายคนนี้มาก่อนไหมครับ” เขาชูรูปถ่ายให้สมพงษ์ดู สมพงษ์มองรูปนั้นอยู่นาน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “ผม… ผมเคยเห็นเขาครับ… นานมาแล้ว” “เขาเป็นใครครับ” นทีถามด้วยความกระตือรือร้น “เขาชื่อ… อิทธิ ครับ” สมพงษ์ตอบ “เป็นนักลงทุนที่มีชื่อเสียง… และมีข่าวลือว่า… เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจสีเทา” “นักลงทุน… งั้นเหรอครับ” นทีขมวดคิ้ว “แล้ว… เขาเกี่ยวข้องกับพ่อของผม… และคุณพ่อของคุณวารี… ได้อย่างไรครับ” สมพงษ์ถอนหายใจยาว “ผมจำได้ว่า… อิทธิเคยพยายามเข้ามาลงทุนในโครงการวิจัยของคุณสมชาย… แต่คุณสมชายปฏิเสธ… เพราะเขากลัวว่า… อิทธิจะนำข้อมูลไปใช้ในทางที่ผิด” “แล้วพ่อของผมล่ะครับ” นทีถาม “พ่อของคุณสุริยา… ก็เคยถูกอิทธิเข้ามาพูดคุยด้วยเช่นกันครับ” สมพงษ์อธิบาย “แต่ผมไม่แน่ใจว่า… พ่อของคุณได้ตอบตกลงหรือไม่… ในเวลานั้น… ผมยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องการเงินของโครงการ… และก็… ข่าวก็เงียบหายไป” “แล้ว… เรื่องอุบัติเหตุ…” วารีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หลังจากนั้นไม่นาน… ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น” สมพงษ์กล่าว “และอิทธิ… ก็หายตัวไปจากวงการ… ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน” นทีรู้สึกเหมือนมีบางอย่างปะติดปะต่อกัน “พ่อของผม… พ่อของผมอาจจะ… ไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเพียงอย่างเดียว” “คุณนที… คุณกำลังจะบอกว่า…” วารีถาม “ผมไม่แน่ใจครับ… แต่… ผมรู้สึกว่า… เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้” นทีกล่าว สายตาของเขามุ่งมั่น “ผมต้องค้นหาความจริงให้ได้… ว่าจริงๆ แล้ว… เกิดอะไรขึ้นในวันนั้น” สมพงษ์มองดูวารีและนทีด้วยความเข้าใจ “ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก… แต่ผมจะช่วยคุณเต็มที่ครับ” วารีเดินเข้าไปจับมือของนที “เราจะหาความจริงด้วยกันค่ะ” ภาพสะท้อนในกระจกแห่งความทรงจำได้เผยให้เห็นบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เรื่องราวที่พวกเขาเคยรับรู้ อดีตที่เคยเหมือนจะคลี่คลาย กลับกลายเป็นปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น ความปลอดภัยและความสงบสุขที่พวกเขาเพิ่งจะค้นพบ อาจกำลังจะถูกคุกคามอีกครั้ง

4,120 ตัวอักษร