เงาร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ทำให้เมษากับธามต่างผงะถอยหลังไปพร้อมกัน ธามรีบดึงเมษาเข้ามาหลบอยู่ด้านหลัง เขาจ้องมองร่างนั้นอย่างระแวดระวัง ร่างนั้นก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องให้เห็นใบหน้าของเขา… “คุณ!” เมษาอุทานด้วยความตกใจ “คุณ มา ทำไม ที่นี่?” ร่างนั้นคือ คุณสมชาย ผู้จัดการ ของ พ่อ เมษา และ เป็น คนที่ เมษา เคย เจอ อยู่ บ่อยๆ “ผม มา หา คุณ ครับ คุณเมษา” คุณสมชาย พูด ด้วย น้ำเสียง ที่ ดู ปกติ แต่ แววตา ของ เขา กลับ ฉาย แวว บางอย่าง ที่ เมษา ไม่ คุ้นเคย “แล้ว… คุณ รู้ ได้ ยังไง ว่า เรา อยู่ที่นี่?” ธาม ถาม อย่าง ไม่ ไว้ใจ “ผม ก็ แค่… บังเอิญ ผ่านมา เจอ เท่านั้น เอง ครับ” คุณสมชาย ตอบ “และ เห็น รถ ของคุณ ธาม จอด อยู่ ก็ เลย คิด ว่า อาจจะ มี อะไร บางอย่าง เกิดขึ้น” “บังเอิญ ผ่านมา เจอ?” ธาม ทวนคำ “ผม ไม่ เชื่อ หรอก ครับ” “คุณ ธาม ครับ” คุณสมชาย ว่า “ผม ก็ แค่ เป็น ห่วง คุณ เมษา เท่านั้น เอง” “เป็น ห่วง เหรอ คะ?” เมษา ถาม “แล้ว ทำไม คุณ ถึง มา หา เรา ที่นี่?” “ผม ได้ ข่าว มา ว่า คุณ กำลัง ตก อยู่ ใน อันตราย” คุณสมชาย ตอบ “ผม เลย คิด ว่า ควร จะ มา ดู แล คุณ” “แล้ว คุณ รู้ ข่าว มา จาก ไหน?” ธาม ถาม ต่อ “ผม ก็ … มี ช่องทาง ของ ผม เอง ครับ” คุณสมชาย ว่า “และ ผม ก็ รู้ ว่า คุณ กำลัง ตาม หา คนที่ อยู่ เบื้องหลัง เรื่อง ราว ทั้งหมด” “แล้ว… คุณ จะ ช่วย เรา ได้ หรือ?” เมษา ถาม “ผม อาจจะ ช่วย ได้ ครับ” คุณสมชาย ว่า “ผม ก็ ไม่ ชอบ คนที่ ทำ เรื่อง เลวร้าย เหมือนกัน” “แล้ว… คุณ รู้ ไหม ว่า ใคร คือ คน นั้น?” ธาม ถาม “ผม … พอ จะ เดา ได้ ครับ” คุณสมชาย ตอบ “แต่ ผม ก็ ยัง ไม่ แน่ใจ 100%” “แล้ว คุณ พอ จะ บอก เรา ได้ ไหม?” เมษา ถาม “ผม ว่า … ตอนนี้ ยัง ไม่ ถึง เวลา ครับ” คุณสมชาย ว่า “เรา ต้อง รอ ให้ หลักฐาน ที่ สนามบิน แน่ใจ เสียก่อน” “แล้ว ถ้า หลักฐาน นั้น มัน ไม่ มี ล่ะ?” ธาม ถาม “ถ้า ไม่มี … เรา ก็ ต้อง หา ทาง อื่น ครับ” คุณสมชาย ตอบ “แต่ ผม เชื่อ ว่า เรา จะ หา ทาง เจอ จน ได้” เขา หยุด ไป ครู่หนึ่ง แล้ว พูด ต่อ “และ ถ้า คุณ ต้องการ ความ ช่วยเหลือ อะไร … บอก ผม ได้ เสมอ นะ ครับ” คุณสมชาย ให้ นามบัตร กับ ธาม “นี่ เบอร์ โทรศัพท์ ของ ผม ครับ” “ขอบคุณ ครับ” ธาม รับ นามบัตร มา “ผม จะ ติดต่อ คุณ ถ้า มี อะไร จริงๆ” คุณสมชาย ยิ้ม แล้ว ก็ เดิน ออก ไป จาก ที่นั่น “คุณ คิดว่า เขา พูด จริง หรือ เปล่า?” เมษา ถาม ธาม เมื่อ แน่ใจ ว่า คุณสมชาย ไป ไกล แล้ว “ฉัน ไม่ แน่ใจ เมษา” ธาม ตอบ “เขา ดู เหมือน จะ ช่วย เรา แต่ … ฉัน ก็ ยัง รู้สึก แปลก ๆ” “แปลก ๆ ยังไง คะ?” เมษา ถาม “เหมือน เขา รู้ อะไร บางอย่าง ที่ เรา ไม่ รู้” ธาม ว่า “และ เขา ก็ กำลัง รอ เวลา ที่จะ เปิด เผย มัน” “แล้ว เรา จะ ทำ ยังไง ต่อไป คะ?” เมษา ถาม “เรา ต้อง รอ” ธาม ตอบ “รอ ข่าว จาก สนามบิน และ รอ ให้ คุณ สมชาย ติดต่อ มา” “แล้ว ถ้า เขา ไม่ ติดต่อ มา ล่ะ คะ?” เมษา ถาม “เรา ก็ ต้อง หา ทาง ของ เรา เอง” ธาม ว่า “แต่ ฉัน เชื่อ ว่า เรา จะ ผ่าน มัน ไป ได้ เสมอ” ธาม กุม มือ เมษา ไว้ อย่าง อ่อนโยน “เธอ อย่า เพิ่ง ท้อแท้ นะ เมษา” “หนู ไม่ ท้อ ค่ะ” เมษา ตอบ “แต่ หนู ก็ อด เป็น ห่วง คุณพ่อ ไม่ได้” “ฉัน รู้” ธาม ว่า “แต่ ตอนนี้ เรา ต้อง เข้มแข็ง เพื่อ ตัว เรา เอง ก่อน” ทันใดนั้น เอง โทรศัพท์ ของ ธาม ก็ ดัง ขึ้น …