ความหวาดกลัวและความโกรธปะทุขึ้นพร้อมกันในหมู่บ้าน เสียงร้องไห้ เสียงตะโกน และเสียงข้าวของที่แตกกระจาย ดังระงมไปทั่ว ท่ามกลางความโกลาหล สายชลและชาวบ้านผู้กล้าหาญพยายามปกป้องทรัพย์สินและชีวิตของตนเองอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจต้านทานกำลังที่เหนือกว่าและเจตนาร้ายของกลุ่มคนร้ายได้ "ถอยไป! อย่ามายุ่ง!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งผลักสายชลอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น ธารทิพย์รีบวิ่งเข้าไปประคองคนรักขึ้นมาด้วยความตกใจ "สายชล! เป็นอะไรมากไหม!" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมไม่เป็นไร" สายชลตอบ พลางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขามองไปยังกลุ่มคนร้ายที่กำลังจะพังประตูบ้านของผู้ใหญ่บ้าน "เราต้องหยุดพวกเขาให้ได้!" สายชลตะโกนบอกชาวบ้านที่เหลือ "เราจะปล่อยให้พวกเขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเราไม่ได้!" ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล กลุ่มคนร้ายมีท่าทีตกใจ พวกเขามองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะออกคำสั่ง "ถอย! รีบถอย!" กลุ่มคนร้ายวิ่งกรูกันขึ้นรถเก๋งสีดำคันเดิมที่จอดรออยู่ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเสียหายที่เกิดขึ้น และความสะเทือนใจของชาวบ้าน เมื่อรถตำรวจมาถึง พวกเขาก็ได้แต่สอบถามรายละเอียดจากชาวบ้าน และออกใบแจ้งความ แต่ดูเหมือนว่าการมาของตำรวจในครั้งนี้ จะเป็นการมาตามหน้าที่เท่านั้น ไม่ได้มีความมุ่งมั่นที่จะไล่ล่าจับกุมคนร้ายอย่างจริงจัง "พวกนั้นเป็นใครครับท่าน" สายชลถามตำรวจที่มาถึง "พวกเราอยากให้ท่านช่วยตามจับกุมตัวมาดำเนินคดี" "เราได้รับแจ้งเหตุแล้วครับ" นายตำรวจคนหนึ่งตอบอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ "เราจะดำเนินการตามกฎหมาย แต่ตอนนี้ต้องขอเวลาให้เราตรวจสอบหลักฐานก่อน" สายชลมองนายตำรวจด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ เขาเห็นแววตาบางอย่างที่บ่งบอกว่า ตำรวจอาจจะไม่ได้เป็นกลางอย่างที่ควรจะเป็น หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง ธารทิพย์และสายชลก็กลับมานั่งคุยกันที่ริมแม่น้ำ ยามค่ำคืนที่เคยสงบเงียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความเสียหาย "พวกเขาทำเกินไปจริงๆ" ธารทิพย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เราจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีกบ้างนะ" "ผมไม่รู้เหมือนกัน" สายชลตอบ พลางมองไปยังสายน้ำที่ไหลเอื่อย "แต่ผมรู้ว่า เราจะยอมแพ้ไม่ได้" "คุณจะทำยังไงต่อไป" ธารทิพย์ถาม "ผมจะใช้ผลการตรวจวิเคราะห์นี้ เป็นอาวุธชิ้นสำคัญของเรา" สายชลบอก "ผมจะติดต่อไปหานักข่าวสมชายอีกครั้ง และจะขอความช่วยเหลือจากองค์กรเอกชนที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อม เราต้องทำให้เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ระดับประเทศ" "แล้วเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐที่อาจจะทุจริต ล่ะคะ" ธารทิพย์ถาม "เราจะรวบรวมหลักฐานการทุจริตให้ได้มากที่สุด" สายชลตอบ "ถ้าเรามีหลักฐานชัดเจน เราจะยื่นเรื่องร้องเรียนไปยังหน่วยงานที่สูงกว่า" "ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณนะสายชล" ธารทิพย์กุมมือเขาไว้แน่น "พวกนั้นดูอันตรายมาก" "ผมรู้ครับ" สายชลคลี่ยิ้มให้คนรัก "แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ หรือทำร้ายหมู่บ้านของเราได้อีก" วันรุ่งขึ้น สายชลได้ติดต่อนักข่าวสมชายทันที เขาเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน พร้อมทั้งส่งมอบผลการตรวจวิเคราะห์น้ำเสียที่ชัดเจนให้นักข่าว "คุณสายชลครับ นี่มันร้ายแรงมากจริงๆ" สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "ผมจะรีบนำข่าวนี้ไปเผยแพร่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" "ผมอยากให้คุณช่วยเปิดโปงเรื่องการทุจริตของเจ้าหน้าที่รัฐด้วยนะครับ" สายชลกล่าวเสริม "ผมมีข้อมูลบางอย่างที่น่าจะเป็นประโยชน์" "ได้เลยครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่" สมชายรับปาก หลังจากนั้นไม่นาน เรื่องราวของหมู่บ้านริมแม่น้ำที่กำลังเผชิญกับปัญหามลพิษจากโรงงาน และการต่อสู้เพื่อความถูกต้องของชาวบ้าน ก็เริ่มถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณะในวงกว้าง แรงกดดันจากสังคมเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ผู้ว่าราชการจังหวัดที่เคยเพิกเฉยต่อปัญหา ได้เรียกประชุมหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเร่งด่วน ภาพข่าวความเสียหายในหมู่บ้าน และผลการตรวจวิเคราะห์น้ำเสียที่น่าตกใจ ทำให้เขาไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป "ผมต้องการคำอธิบาย!" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าวเสียงเข้มในการประชุม "ทำไมเรื่องนี้ถึงปล่อยให้บานปลายได้ถึงขนาดนี้! แล้วที่ว่ามีเจ้าหน้าที่รัฐเข้าไปเกี่ยวข้องกับการทุจริตนั่น มันจริงเท็จแค่ไหน!" บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความอึดอัด เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องต่างพยายามโยนความผิดให้กันและกัน ในขณะที่การเผชิญหน้าครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ธารทิพย์และสายชลก็ยืนหยัดเคียงข้างกัน พร้อมที่จะสู้ต่อไปเพื่อแม่น้ำสายเลือด และเพื่ออนาคตของหมู่บ้านที่พวกเขารัก