การเตรียมงานของโรงงานดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การอำนวยการของผู้จัดการที่สั่งการอย่างไม่ลดละ รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายได้รวบรวมกลุ่มชาวบ้านที่ได้รับการสนับสนุนจากโรงงานมาอย่างต่อเนื่อง กลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์โดยตรงจากการจ้างงาน หรือจากการที่โรงงานเป็นผู้สนับสนุนกิจกรรมต่างๆ ในชุมชน พวกเขาถูกเรียกประชุมอย่างลับๆ ในห้องประชุมของโรงงาน "พวกคุณคือความหวังของเรา" รองผู้จัดการกล่าวขึ้นขณะที่ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา "โรงงานแห่งนี้คือชีวิตของพวกเรา คือความเจริญของหมู่บ้าน แต่ตอนนี้ กำลังจะมีคนบางกลุ่มมาทำลายมัน" "ใครกันครับท่าน" ลุงสำราญซึ่งเป็นหนึ่งในชาวบ้านที่ถูกเรียกมาถามอย่างสงสัย "ก็พวกที่อ้างเรื่องน้ำเสียไงล่ะ" รองผู้จัดการตอบ "พวกนั้นกำลังจะสร้างเรื่อง เพื่อให้โรงงานต้องปิดตัวลง แล้วพวกเราจะอยู่กันยังไง" "แต่เรื่องน้ำเสียนี่..." คุณป้าพวงที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "มันก็ดูจะมีมูลนะ" "อย่าไปเชื่อพวกนั้นเลยป้า" ลุงบุญ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฝ่ายโรงงานอยู่แล้ว รีบกล่าวเสริม "พวกเขาแค่ต้องการผลประโยชน์ส่วนตัว สร้างความปั่นป่วนให้กับหมู่บ้าน" "ใช่ครับ" รองผู้จัดการเสริมอย่างรวดเร็ว "พวกนั้นเป็นพวกหัวรุนแรง ไม่ฟังเหตุผล พวกเขากำลังจะลากเราไปสู่ความขัดแย้งที่ไม่มีวันจบสิ้น" "แล้วเราจะทำยังไงกันดีครับท่าน" ชาวบ้านคนหนึ่งถามอย่างร้อนรน "เราจะจัดเวทีสาธารณะขึ้น" รองผู้จัดการอธิบายแผน "เราจะให้พวกคุณได้พูดความจริง ให้ทุกคนได้เห็นว่า โรงงานของเราดีอย่างไร มีประโยชน์ต่อหมู่บ้านอย่างไร และพวกที่ต่อต้านนั้น เป็นภัยต่อความเจริญของเรา" "เราต้องทำให้คนในหมู่บ้านเข้าใจ" ผู้จัดการโรงงานที่ปรากฏตัวขึ้นมาในภายหลังกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ต้องทำให้เขาเห็นว่า ใครคือมิตร ใครคือศัตรู" ในขณะเดียวกัน นักข่าวสมชายกำลังรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาได้รับข้อมูลจากแหล่งข่าวภายในโรงงานที่น่าเชื่อถือว่า กำลังจะมีการจัดงานใหญ่เพื่อเบี่ยงเบนประเด็น "พวกเขาคงกำลังเตรียมอะไรบางอย่าง" สมชายบอกกับธารทิพย์และสายชลขณะที่กำลังนั่งคุยกันที่บ้านของธารทิพย์ "ผมได้ยินมาว่า จะมีการจัดเวทีของโรงงานขึ้น" "เวทีของโรงงาน?" ธารทิพย์ถามด้วยความแปลกใจ "เพื่ออะไรคะ" "เพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองไง" สายชลตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "เพื่อหาพวก และเพื่อทำให้ข่าวของเราดูไม่น่าเชื่อถือ" "ผมกังวลว่า พวกเขาอาจจะใช้ชาวบ้านบางคนเป็นเครื่องมือ" สมชายกล่าว "อาจจะมีการพูดจาใส่ร้ายพวกเรา หรือบิดเบือนข้อเท็จจริง" "เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" ธารทิพย์กล่าว "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์" "ผมจะพยายามนำเสนอข่าวให้รอบด้านที่สุด" สมชายให้คำมั่น "ผมจะให้โอกาสทุกฝ่ายได้พูด แต่ผมจะไม่ยอมให้ความจริงถูกบิดเบือน" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในหมู่บ้านริมแม่น้ำก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด มีการกระจายข่าวการจัดเวทีสาธารณะของโรงงานไปทั่วหมู่บ้าน โดยมีกำหนดจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า "ได้ยินไหม" ลุงบุญเดินเข้ามาหาธารทิพย์ที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ริมแม่น้ำ "โรงงานเขาจะจัดงานใหญ่แล้วนะ เห็นว่าจะมีผู้ว่าฯ มาด้วย" "จริงเหรอคะ" ธารทิพย์ถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่สิ" ลุงบุญยิ้มกริ่ม "เขาจะมาเปิดโครงการใหม่ของโรงงาน เห็นว่าจะมีการจ้างงานเพิ่มอีกเยอะแยะเลย" ธารทิพย์รู้สึกใจไม่ดี เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันคือส่วนหนึ่งของแผนการของโรงงานอย่างแน่นอน "สายชลล่ะ" ลุงบุญถาม "อยู่หรือเปล่า" "พี่สายชลออกไปดูแนวคลองแล้วค่ะ" ธารทิพย์ตอบ "อ้อ" ลุงบุญพยักหน้า "ฝากบอกเขาด้วยว่า งานนี้พลาดไม่ได้นะ" เมื่อสายชลกลับมา ธารทิพย์ก็เล่าเรื่องที่เธอได้ยินจากลุงบุญให้ฟัง "ผมรู้แล้ว" สายชลกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "นี่คือสิ่งที่พวกเขากำลังทำ" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" ธารทิพย์ถามด้วยความเป็นห่วง "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" สายชลตอบ "เราต้องไปฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูดในวันนั้น และเราต้องเตรียมการนำเสนอความจริงของเราออกไปให้ได้" "แต่ถ้าเราไป แล้วเกิดมีเรื่องทะเลาะวิวาทล่ะคะ" ธารทิพย์กังวล "เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น" สายชลยืนยัน "เราจะไปอย่างสันติ เราจะไปเพื่อแสดงให้เห็นว่า เราคือตัวแทนของชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ได้รับผลกระทบ" นักข่าวสมชายเองก็เตรียมการอย่างเต็มที่ เขาติดต่อกับชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบโดยตรง ขอให้พวกเขาเตรียมเอกสารหลักฐานต่างๆ ที่จะใช้ในการยืนยันข้อกล่าวหา "ผมจะบันทึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้น" สมชายกล่าวกับชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง "ผมจะนำเสนอให้โลกได้รับรู้" "เราหวังว่าคุณจะทำได้จริงๆ ค่ะคุณสมชาย" ป้าพวงกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความหวัง "ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ" สมชายตอบ "แต่ผมต้องการความร่วมมือจากพวกคุณทุกคน" บรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มแบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน กลุ่มหนึ่งที่สนับสนุนโรงงาน มองว่าผู้ที่ออกมาต่อต้านคือตัวปัญหา ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากน้ำเสีย มองว่าโรงงานคือตัวการที่ทำลายชีวิตและความเป็นอยู่ของพวกเขา "ฉันว่าเราไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องนี้เลยนะ" แม่บ้านคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนขณะที่กำลังเดินตลาด "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย แล้วใครจะมาช่วยเรา" เพื่อนตอบกลับ ความตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้น เหมือนเมฆดำที่ตั้งเค้าก่อนเกิดพายุใหญ่ การเผชิญหน้าระหว่างความจริงกับคำลวงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในสนามเวทีที่ถูกจัดขึ้นโดยผู้มีอำนาจ