เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาอาบทั่วผืนป่าและลำน้ำ เกิดเป็นประกายระยิบระยับบนผิวน้ำราวกับเพชรนับล้าน ธารทิพย์รู้สึกตื่นเต้นกับเช้านี้เป็นพิเศษ หลังจากที่พบกับสายชลเมื่อวาน ความรู้สึกดีๆ ก็ยังคงอบอวลอยู่ในใจเธอ เธอรีบแต่งตัวและเตรียมตะกร้าใบเล็กที่ใส่ขนมปังและผลไม้สด quelques pour la promenade เธอเดินไปยังกระท่อมของสายชลตามที่เขานัดหมายไว้ กระท่อมหลังเก่าที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอมากนัก มันเป็นกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกถึงการพักผ่อนอย่างแท้จริง บริเวณรอบๆ กระท่อมเต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิดที่สายชลปลูกแซมขึ้นมาใหม่ ดูสะอาดตาและน่าอยู่ สายชลยืนรอเธออยู่หน้ากระท่อมแล้ว ในชุดเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขายาว เขากำลังก้มหน้าดูดอกไม้ป่าเล็กๆ ที่ขึ้นอยู่ริมรั้ว เมื่อเห็นธารทิพย์ เขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองเห็นเธอ "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณธารทิพย์" สายชลกล่าวทักทาย "เตรียมพร้อมแล้วนะครับ" "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณสายชล" ธารทิพย์ยิ้มตอบ "พร้อมเต็มที่เลยค่ะ" "ดีเลยครับ ผมเองก็ตื่นเต้นมากที่จะได้พาคุณไปดูจุดที่ผมเจอ" สายชลกล่าว "มาครับ เราไปกัน" ทั้งสองคนเริ่มออกเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ที่ทอดลึกเข้าไปในผืนป่า เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังกรอบแกรบไปตามใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น ลำแสงแดดลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่ลงมาเป็นริ้วๆ สร้างเงาบนพื้นดินเป็นลวดลายที่สวยงาม อากาศในป่าบริสุทธิ์และเย็นสบาย มีกลิ่นหอมของดิน กลิ่นใบไม้ และกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์ "ป่าแถวนี้อุดมสมบูรณ์มากเลยนะครับ" สายชลกล่าวพลางชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง "ดูต้นสมพงต้นนี้สิครับ อายุคงหลายร้อยปีแล้ว" ธารทิพย์มองตามไปด้วยความทึ่ง "จริงด้วยค่ะ ไม่เคยสังเกตมาก่อนเลย" "ผมกำลังศึกษาเรื่องความหลากหลายทางชีวภาพของที่นี่ครับ" สายชลอธิบาย "มีสัตว์เล็กสัตว์น้อยหลายชนิดที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ รวมถึงนกหายากบางชนิดด้วย" พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ สลับกับการพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ สายชลเล่าเรื่องการเดินทางผจญภัยของเขาในป่าทุรกันดารหลายแห่งทั่วประเทศ ส่วนธารทิพย์ก็เล่าถึงความผูกพันกับบ้านหลังนี้ ที่นี่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ "ผมเคยไปป่าที่แอฟริกามาครั้งหนึ่งครับ" สายชลเล่า "เจอช้างป่าตัวใหญ่มาก เดินเข้ามาใกล้ๆ เลยครับ ผมเองก็ใจเต้นแรงมาก แต่ก็ต้องพยายามตั้งสติไว้" "โอ้โห น่ากลัวจังเลยค่ะ" ธารทิพย์อุทานด้วยความตื่นเต้น "แล้วคุณไม่เป็นอะไรเหรอคะ" "ผมยืนนิ่งๆ ไม่ทำอะไรครับ สุดท้ายมันก็เดินจากไป" สายชลหัวเราะเบาๆ "ประสบการณ์นั้นทำให้ผมยิ่งรักและเคารพธรรมชาติมากขึ้นไปอีกครับ" "ฟังดูน่าตื่นเต้นจังเลยค่ะ" ธารทิพย์กล่าว "ฉันเองก็ไม่เคยไปไหนไกลๆ แบบนั้นเลยค่ะ ชอบอยู่แต่ที่นี่" "แต่ละที่มีเสน่ห์แตกต่างกันไปครับ" สายชลยิ้ม "ที่นี่ก็มีเสน่ห์ในแบบของมัน ที่คุณธารทิพย์ได้สัมผัสและรักมัน" พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงริมลำธารเล็กๆ สายน้ำใสสะอาดไหลเอื่อยๆ ผ่านก้อนหินใหญ่ สายชลผายมือไปยังจุดที่เขาสนใจ "ตรงนี้แหละครับ" สายชลกล่าว "ผมเจอต้นกล้วยไม้งามชนิดหนึ่งขึ้นอยู่ตรงนี้ครับ เป็นกล้วยไม้ป่าหายากมาก" ธารทิพย์เดินตามไปดู ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอเบิกตากว้าง บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้ที่อยู่ริมลำธาร มีกลุ่มกล้วยไม้ป่าสีขาวสะอาดตา ออกดอกเป็นช่อเล็กๆ ห้อยระย้าลงมา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันอบอวลอยู่ในอากาศ "สวยจังเลยค่ะ" ธารทิพย์อุทานด้วยความประทับใจ "ฉันไม่เคยเห็นกล้วยไม้แบบนี้มาก่อนเลย" "ใช่ครับ มันสวยงามมากจริงๆ" สายชลมองกล้วยไม้ด้วยความภาคภูมิใจ "ผมกำลังจะศึกษาการขยายพันธุ์ของมัน เพื่ออนุรักษ์ไม่ให้สูญพันธุ์ไป" "คุณเก่งจังเลยค่ะ" ธารทิพย์กล่าวชมเชย "ทำเรื่องที่มีประโยชน์ต่อธรรมชาติจริงๆ" "ผมก็แค่ทำในสิ่งที่รักครับ" สายชลตอบ "เหมือนที่คุณธารทิพย์ปลูกต้นไม้และดูแลธรรมชาติรอบๆ บ้าน" พวกเขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักพัก นั่งพักผ่อนริมลำธาร พูดคุยกันถึงเรื่องกล้วยไม้ และธรรมชาติรอบตัว สายชลเล่าถึงความสำคัญของกล้วยไม้ป่าในระบบนิเวศ ว่ามันเป็นแหล่งอาหารและที่อยู่อาศัยของแมลงบางชนิด "ผมดีใจนะครับที่ได้มาที่นี่" สายชลกล่าว "ได้เจอคนที่มีความรู้สึกดีๆ ต่อธรรมชาติเหมือนกัน" "ฉันก็ดีใจค่ะที่ได้รู้จักคุณ" ธารทิพย์ตอบ "รู้สึกว่าโลกของฉันมันกว้างขึ้น" หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินกลับออกมาจากป่า ท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มอ่อนลง ธารทิพย์รู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอมีความสุขกับการได้ใช้เวลาร่วมกับสายชล ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และได้เห็นโลกในมุมมองที่ต่างออกไป เมื่อมาถึงหน้ากระท่อมของสายชล ธารทิพย์ก็กล่าวลา "ขอบคุณมากนะคะคุณสายชล สำหรับวันนี้" ธารทิพย์กล่าว "ฉันมีความสุขมากเลย" "ผมก็เหมือนกันครับ คุณธารทิพย์" สายชลยิ้ม "หวังว่าเราจะได้ไปสำรวจที่อื่นด้วยกันอีกนะครับ" "แน่นอนค่ะ" ธารทิพย์ตอบรับอย่างเต็มใจ ธารทิพย์เดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่พองโต ความสดใสของแสงแดดยามเช้า และความงามของผืนป่า ได้เข้ามาเติมเต็มในใจเธอ เช่นเดียวกับรอยยิ้มและบทสนทนาของสายชล ที่ทำให้โลกใบเล็กๆ ของเธออบอุ่นและน่าอยู่ยิ่งขึ้น