รถตำรวจเคลื่อนตัวออกจากชุมชนริมน้ำอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง ธารทิพย์นั่งอยู่เบาะหลังข้างสายชล ใบหน้าของทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและรู้สึกไม่เป็นธรรม นักข่าวสมชายที่ได้รับอนุญาตให้ติดตามไปในฐานะพยาน นั่งอยู่เบาะหน้าพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำหน้าที่ขับรถ "ผมเสียใจด้วยจริงๆ ครับคุณธารทิพย์ คุณสายชล" สมชายเอ่ยขึ้นเบาๆ "ผมไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณสมชาย" ธารทิพย์ตอบเสียงสั่นเครือ "เราต้องเข้มแข็งเข้าไว้" "พวกเขาพยายามจะปิดปากเรา" สายชลกล่าวอย่างหงุดหงิด "พยายามจะทำให้เราดูเป็นคนผิด ทั้งๆ ที่เราเป็นคนเดียวที่พยายามจะเปิดโปงความจริง" "ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้ครับ" สมชายยืนยัน "ผมจะติดต่อทนายความ และจะนำเสนอข่าวนี้อย่างตรงไปตรงมาที่สุด" รถตำรวจเลี้ยวเข้ามาในสถานีตำรวจที่ดูใหญ่โตและน่าเกรงขาม บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบหลายนายยืนสังเกตการณ์อยู่บริเวณทางเข้า "เชิญครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งมาด้วยผายมือเชื้อเชิญให้ทั้งสามคนลงจากรถ พวกเขาถูกนำตัวไปยังห้องสอบสวนที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของอาคาร ห้องนั้นมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก มีเพียงโต๊ะทำงานเหล็กขนาดใหญ่หนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว และกระจกสะท้อนสองทางที่ผนังด้านหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือก ชวนให้รู้สึกอึดอัด "คุณสายชล คุณธารทิพย์ เชิญนั่งครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งกล่าวเสียงเรียบ เขาเป็นคนเดียวกับที่แสดงท่าทีแข็งกร้าวกับสมชายเมื่อครู่ "คุณสมชาย นั่งรออยู่ข้างนอกก่อนนะครับ" อีกคนเสริม สมชายพยักหน้าด้วยความไม่สบายใจ แต่ก็จำต้องปฏิบัติตาม เขาเดินออกไปรออยู่หน้าห้องสอบสวน ปล่อยให้สายชลและธารทิพย์เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตัวเอง ภายในห้องสอบสวน ธารทิพย์พยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อเรียกสติ เธอจับมือของสายชลไว้แน่น เป็นการส่งกำลังใจให้แก่กัน "คุณทราบไหมครับว่าทำไมถึงถูกเชิญมาที่นี่" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนแรกถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ "เราถูกกล่าวหาว่าบุกรุกโรงงาน" สายชลตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่เรายืนยันว่าเราไม่ได้ทำ" "คุณมั่นใจนะครับว่าภาพถ่ายที่คุณเห็นนั้นเป็นการจัดฉาก" เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนถาม แววตาของเขาฉายแววสงสัย "แน่นอนครับ" ธารทิพย์ตอบทันที "เราไม่เคยปีนรั้วเข้าไปในพื้นที่โรงงานเลย ภาพนั้นต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติ" "คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยันคำพูดของคุณครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนแรกถามต่อ "พวกเราอยู่ที่นั่นเพื่อตรวจสอบเรื่องซากปลาที่ตายครับ" สายชลอธิบาย "และเรามีนักข่าวเป็นพยาน" "นักข่าวสมชาย" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพยักหน้า ราวกับจะนึกออก "เขาเป็นพยานว่าคุณไม่ได้บุกรุก? คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ถูกซื้อตัว?" คำถามนั้นทำให้ธารทิพย์ชะงักไป เธอหันไปมองสายชล สายตาของทั้งคู่สบกัน พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับระบบที่ดูเหมือนจะพร้อมจะเล่นงานพวกเขาอย่างถึงที่สุด "คุณสมชายเป็นนักข่าวที่น่าเชื่อถือครับ" ธารทิพย์ยืนยัน "และเขาก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด" "แล้วเรื่องซากปลานั่นล่ะครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนเปลี่ยนเรื่อง "คุณมีหลักฐานชัดเจนแค่ไหนว่ามาจากโรงงาน?" "เรามีตัวอย่างน้ำที่เราเก็บมาตรวจสอบ" สายชลกล่าว "และกำลังรอผลการวิเคราะห์จากห้องแล็บที่เราไว้ใจ" "ห้องแล็บที่คุณไว้ใจ?" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนแรกเลิกคิ้ว "คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าผลการวิเคราะห์นั้นจะถูกต้องและน่าเชื่อถือ? บางทีอาจจะมีใครบางคนพยายามจะใส่ร้ายโรงงานก็ได้" การสอบสวนดำเนินไปอย่างยืดเยื้อ เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามจะบีบคั้นให้ทั้งสองคนยอมรับในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้ทำ พยายามจะหาช่องโหว่เพื่อทำให้คำให้การของทั้งคู่ไม่น่าเชื่อถือ "เอาล่ะครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนแรกถอนหายใจ "ผมจะเสนอทางเลือกให้คุณ" ธารทิพย์กับสายชลเงียบรอฟัง "ถ้าคุณยอมรับในข้อกล่าวหาเรื่องการบุกรุก และสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโรงงานอีก" เขาพูดต่อ "เราจะดำเนินการตามกระบวนการปกติ แต่ถ้าคุณยังคงยืนกรานที่จะต่อสู้" เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับจะรอให้คำพูดของเขากระทบกระเทือนจิตใจของทั้งคู่ "เรื่องก็จะถูกส่งต่อไปยังศาล ซึ่งอาจจะทำให้คุณทั้งสองคนได้รับโทษที่หนักกว่านี้" ธารทิพย์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกบีบคั้นเช่นนี้ "คุณกำลังข่มขู่พวกเราหรือครับ" สายชลถามเสียงแข็ง "ผมกำลังบอกความจริงครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจตอบ "นี่คือทางเลือกของคุณ" "เราไม่ยอมรับข้อกล่าวหาที่พวกคุณสร้างขึ้นมา" ธารทิพย์กล่าวเสียงดังฟังชัด "เราจะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม" "ดีครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจยิ้มมุมปาก "ถ้าอย่างนั้น เราก็คงไม่มีอะไรจะคุยกันอีกแล้ว" เขาผายมือออกไปทางประตู "เชิญคุณสมชายเข้ามาได้แล้วครับ" สมชายเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ากังวล เขาเห็นแววตาของธารทิพย์และสายชลที่ยังคงแน่วแน่ แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมขอแจ้งให้ทราบว่า พวกคุณมีสิทธิ์ที่จะไม่ให้การใดๆ ก็ตาม และมีสิทธิ์ที่จะขอทนายความ" สมชายกล่าวในฐานะนักข่าวและพยาน "ขอบคุณครับคุณสมชาย" สายชลกล่าว "แต่เราจะให้การตามความจริง" "เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของเรา หรือทำให้เรากลายเป็นจำเลย" ธารทิพย์เสริม เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายมองหน้ากัน พวกเขาคงไม่คาดคิดว่าธารทิพย์และสายชลจะมีความเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ "ถ้าอย่างนั้น เราคงต้องใช้มาตรการที่เข้มงวดขึ้น" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนแรกกล่าว "คุณจะถูกควบคุมตัวไว้ก่อน เพื่อรอการพิจารณาของศาล" คำพูดนั้นทำให้ธารทิพย์ตัวแข็งทื่อ เธอเหลือบมองสายชลอีกครั้ง ดวงตาของทั้งคู่สื่อถึงความกลัว แต่ก็ยังมีความหวังริบหรี่ "แต่คุณสมชายเป็นพยาน" ธารทิพย์ร้องประท้วง "คุณจะกักขังเราไว้ได้อย่างไร" "คุณสมชายจะถูกกันไว้เป็นพยาน แต่ไม่ใช่ผู้ต้องหา" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนเดิมตอบ "ส่วนคุณทั้งสองคน จะต้องถูกควบคุมตัว" ในที่สุด เจ้าหน้าที่ตำรวจก็สั่งให้เจ้าหน้าที่คนอื่นเข้ามาควบคุมตัวสายชลและธารทิพย์ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจของสมชาย เขามองดูทั้งคู่ถูกพาตัวออกไป รู้สึกถึงความอยุติธรรมที่กำลังเกิดขึ้น "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้พวกคุณได้รับความเป็นธรรม" เขากระซิบกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเริ่มการติดต่อ