การยื่นหนังสือร้องเรียนที่ศาลากลางจังหวัด ไม่ได้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วอย่างที่หลายคนคาดหวัง คณะทำงานพิเศษถูกตั้งขึ้นจริง แต่กระบวนการตรวจสอบกลับดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับถูกถ่วงเวลา ทำให้ชาวบ้านเริ่มหมดความอดทน หลายสัปดาห์ผ่านไป น้ำเสียจากโรงงานยังคงไหลลงสู่แม่น้ำอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีความพยายามจากชาวบ้านในการปิดกั้นทางน้ำบางส่วน แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งปัญหาได้อย่างถาวร "เมื่อไหร่ที่หน่วยงานจะลงมาตรวจสอบจริงๆ จังๆ สักที" ลุงบุญเสริมบ่นด้วยความหงุดหงิดขณะที่กำลังช่วยกันเก็บขยะที่ลอยมาตามแม่น้ำ "ปล่อยไว้แบบนี้ แม่น้ำของเราคงไม่เหลืออะไรแล้ว" "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ" สายชลตอบ "ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างกำลังขัดขวางการทำงานของพวกเขาอยู่" ธารทิพย์เองก็รู้สึกเช่นนั้น เธอพยายามติดต่อเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่ก็ได้รับคำตอบแบบขอไปที หรือไม่ก็แจ้งว่ากำลังอยู่ในระหว่างการตรวจสอบ "ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น" ธารทิพย์กล่าวกับสายชลขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ "เหมือนมีใครบางคนพยายามปกปิดความจริง" "ผมก็คิดเช่นนั้นครับ" สายชลถอนหายใจ "เราอาจจะต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม ที่จะทำให้พวกเขาไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบได้อีก" ในขณะที่ความพยายามในการแก้ไขปัญหาริมกรอบกฎหมายดูจะไร้ผล ชาวบ้านบางส่วนเริ่มมีความคิดที่แตกต่างออกไป พวกเขาเริ่มรู้สึกท้อแท้และหมดหวัง บางคนเสนอว่าจะรวมตัวกันไปปิดโรงงานเสียเลย เพื่อเป็นการแสดงพลังให้เป็นที่ประจักษ์ "เราจะรออีกนานแค่ไหน" ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นในการประชุมย่อย "ปล่อยไว้แบบนี้ พวกเราก็เดือดร้อนกันหมด" "ใช่! เราต้องไปปิดโรงงานกัน" เสียงเชียร์ดังขึ้นจากอีกมุม ธารทิพย์และสายชลพยายามห้ามปราม "ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" ธารทิพย์กล่าว "การกระทำเช่นนั้น อาจจะทำให้เราเสียเปรียบ และทำให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้" "แต่เราจะทำอย่างไรคะ" ชาวบ้านคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เราทำทุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น" "ผมเข้าใจความรู้สึกของทุกท่านครับ" สายชลกล่าว "แต่เราต้องหาทางออกที่ถูกต้อง และเป็นธรรมที่สุด" ท่ามกลางความกดดันที่เพิ่มขึ้น สายชลได้ลองติดต่อเพื่อนนักข่าวบางคน เพื่อขอความช่วยเหลือในการนำเสนอข่าวนี้ออกสู่สาธารณะ เขาหวังว่าการได้รับความสนใจจากสื่อมวลชน จะกดดันให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการอย่างจริงจังมากขึ้น "ผมส่งข้อมูลทั้งหมดให้เพื่อนนักข่าวแล้วครับ" สายชลบอกธารทิพย์ "หวังว่าพวกเขาจะช่วยเราได้" "ขอบคุณมากค่ะ คุณสายชล" ธารทิพย์กล่าว "ฉันเชื่อว่าความจริงจะต้องปรากฏ" แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในคืนหนึ่ง ขณะที่ธารทิพย์กำลังจะเข้านอน เธอได้ยินเสียงดังอื้ออึงมาจากทางแม่น้ำ เธอรีบวิ่งออกไปดู ก็พบว่ามีรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคันกำลังขนถ่ายถังสารเคมีบางอย่างลงสู่แม่น้ำอย่างเร่งรีบ "นี่มันอะไรกัน!" ธารทิพย์ตะโกนเสียงดัง "พวกคุณกำลังทำอะไร!" คนงานที่กำลังทำงานอยู่ หันมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะรีบเร่งทำงานให้เร็วขึ้น "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ธารทิพย์พยายามจะเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกคนงานคนหนึ่งผลักจนล้มลง ในขณะนั้นเอง สายชลก็มาถึง เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดและรีบเข้าช่วยเหลือธารทิพย์ "คุณธารทิพย์ เป็นอะไรไหมครับ" สายชลถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ธารทิพย์ลุกขึ้นยืน "แต่ดูนั่นสิคะ พวกเขากำลังขนของเสียลงแม่น้ำอีกแล้ว!" สายชลรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอ แต่แล้วก็มีชายฉกรรจ์หลายคนวิ่งกรูกันเข้ามาหาพวกเขา "พวกแกเป็นใคร! กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของเรา!" ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง "นี่มันเป็นที่สาธารณะนะ!" สายชลตอบโต้ "พวกคุณกำลังทำลายสิ่งแวดล้อม!" การปะทะคารมเริ่มบานปลาย ชายฉกรรจ์เหล่านั้นเข้ามารุมล้อม ธารทิพย์และสายชลจนเกิดการชุลมุนวุ่นวาย เสียงร้องดังขึ้น และในที่สุด ทั้งสองคนก็ถูกผลักจนล้มลงไปในน้ำ "ปล่อยเรานะ!" ธารทิพย์ตะโกน "พวกแกจะทำอะไร!" แต่ก็ไม่มีใครสนใจ เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกดังกระหึ่ม และถังสารเคมีเหล่านั้นก็ถูกเทลงสู่แม่น้ำอย่างต่อเนื่อง สร้างความปั่นป่วนและกลิ่นเหม็นฉุนไปทั่วบริเวณ เมื่อคนงานขนถ่ายสิ่งของเสร็จแล้ว พวกเขาก็รีบขึ้นรถบรรทุกและขับจากไป ทิ้งให้ธารทิพย์และสายชลที่เปียกปอน และปนเปื้อนไปด้วยน้ำเสีย นอนจมอยู่ในน้ำที่ขุ่นมัว ธารทิพย์มองสายชลที่นอนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง "นี่มัน... นี่มันเลวร้ายเกินไปแล้ว" เธอกล่าวเสียงสั่น สายชลพยุงตัวขึ้นมา เขาเห็นภาพของแม่น้ำที่กำลังถูกทำลายอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวฉายออกมา "เราจะต้องทำให้พวกมันชดใช้" เขากล่าวเสียงหนักแน่น "เราจะสู้ให้ถึงที่สุด" แม้จะถูกทำร้ายและได้รับความอับอาย แต่เหตุการณ์นี้กลับยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นของธารทิพย์และสายชลแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด