เหตุการณ์การทำลายเครื่องจักรของอิทธิพลทำให้บรรยากาศที่ศูนย์วิจัยตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นทีและสมุทรไม่ยอมแพ้ พวกเขาร่วมมือกับ ดร. วิทยา และเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อหาทางจับกุมอิทธิพลมาลงโทษ "จากข้อมูลที่เรามี" ดร. วิทยา กล่าวในที่ประชุม "อิทธิพลน่าจะยังคงอยู่ในประเทศ และน่าจะกำลังวางแผนที่จะทำลายโครงการของเราในจุดอื่นๆ อีก" "เราต้องสกัดกั้นเขาให้ได้ครับ" สมุทรกล่าว "เราจะปล่อยให้เขาทำลายสิ่งดีๆ ที่เรากำลังสร้างขึ้นไม่ได้" "ผมได้ส่งสายเข้าไปสืบความเคลื่อนไหวของเขาแล้วครับ" ดร. วิทยา แจ้ง "แต่เขาระวังตัวมาก" "เราต้องใช้ความได้เปรียบของเรา" นทีเสนอ "เรามีความรู้เรื่องทะเล และเรารู้ว่าเขาอาจจะพุ่งเป้าไปที่ไหน" "คุณนทีหมายถึงอะไรครับ" สมุทรถาม "พวกเราสามารถคาดการณ์ได้ว่า อิทธิพลอาจจะพยายามทำลายระบบนิเวศในพื้นที่ที่สำคัญต่อสัตว์ทะเล หรือพื้นที่ที่มีศักยภาพในการท่องเที่ยว" นทีอธิบาย "โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณที่โครงการของเรากำลังจะเข้าไปดำเนินการ" "นั่นเป็นความคิดที่ดีครับ" ดร. วิทยา เห็นด้วย "เราสามารถวางกำลังเฝ้าระวังในจุดที่คาดว่าเขาจะเคลื่อนไหว" สมุทรและนทีตัดสินใจเดินทางไปยังชายฝั่งทะเลอันดามัน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่คาดว่าอิทธิพลจะมุ่งเป้าไปต่อไป พวกเขาได้รับความร่วมมือจากหน่วยงานท้องถิ่น และชาวประมงในพื้นที่ "พวกเราพร้อมที่จะให้ความร่วมมือเต็มที่ครับ" หัวหน้าหน่วยงานท้องถิ่นกล่าว "เราไม่ยอมให้ใครมาทำลายทรัพยากรของพวกเรา" "ขอบคุณมากครับ" สมุทรกล่าว "พวกเราเชื่อมั่นว่าด้วยความร่วมมือนี้ เราจะสามารถหยุดยั้งเขาได้" การเฝ้าระวังเป็นไปอย่างเข้มงวด ทั้งกลางวันและกลางคืน นทีและสมุทรผลัดเวรกันสังเกตการณ์ พร้อมกับทีมงานที่ได้รับมอบหมาย "คืนนี้อากาศไม่ดีเลยครับ" นทีกล่าวขณะที่กำลังยืนอยู่บนเรือตรวจการณ์ ลมทะเลพัดแรงจนผมของเธอปลิวไปมา "ฝนน่าจะกำลังจะตก" "ไม่เป็นไรครับ" สมุทรตอบ พลางโอบไหล่เธอไว้ "เราต้องอดทน" ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น สัญญาณวิทยุที่ใช้ในการสื่อสารก็ดังขึ้น "พบเห็นเรือต้องสงสัย สองลำ กำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะร้างแห่งหนึ่งครับ" เสียงเจ้าหน้าที่ดังมาจากวิทยุ "มีลักษณะคล้ายกับเรือที่ใช้ในการขนส่งสินค้าผิดกฎหมาย" "เราไปกันเลย!" สมุทรตะโกน "คุณนที อยู่ที่นี่ คอยประสานงานกับ ดร. วิทยา" "ไม่ได้ค่ะ!" นทีตอบเสียงแข็ง "ดิฉันจะไปด้วย" "แต่มันอันตรายนะ" สมุทรแย้ง "ดิฉันเป็นนักชีววิทยาทางทะเล และดิฉันก็มีส่วนสำคัญในโครงการนี้" นทียืนกราน "ดิฉันจะไม่ยอมให้คุณไปคนเดียว" สมุทรเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของนที เขาจึงยอมให้เธอไปด้วย ทั้งคู่รีบขึ้นเรือเร็วและมุ่งหน้าไปยังเกาะร้างแห่งนั้น ท่ามกลางสายลมที่แรงขึ้นและคลื่นที่โหมกระหน่ำ เมื่อไปถึงเกาะ พวกเขาก็เห็นเรือต้องสงสัยจอดเทียบอยู่ และมีกลุ่มคนกำลังขนถ่ายบางสิ่งบางอย่างลงจากเรือ "นั่นไงครับ" สมุทรชี้ "น่าจะเป็นอิทธิพล" ทั้งคู่แอบซุ่มดูอยู่ห่างๆ พวกเขาเห็นร่างของชายร่างท้วม สวมหมวกแก๊ป กำลังออกคำสั่งกับลูกน้อง "นั่นคืออิทธิพลจริงๆ ด้วย" นทีพึมพำ ทันใดนั้นเอง อิทธิพลก็หันมามองทางที่ทั้งคู่อยู่พอดี "ใครน่ะ!" อิทธิพลตะโกน "จับมันไว้!" ลูกน้องของอิทธิพลหลายคนวิ่งกรูเข้ามาหานทีและสมุทร "หนีเร็ว!" สมุทรคว้ามือของนที "เราต้องเอาข่าวไปบอกเจ้าหน้าที่" ทั้งคู่รีบวิ่งหนีกลับไปยังเรือเร็วของตนเอง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นไล่หลังมา "บ้าเอ๊ย!" สมุทรสบถขณะที่กำลังสตาร์ทเครื่องยนต์ "พวกมันมีอาวุธ" เรือเร็วของทั้งคู่พุ่งทะยานออกไปในทะเล ทิ้งให้กลุ่มของอิทธิพลอยู่บนเกาะ "คุณเป็นอะไรไหม" สมุทรหันมาถามนที "ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ" นทีตอบ "แต่เราต้องรีบแจ้งเจ้าหน้าที่" "ผมกำลังทำอยู่" สมุทรกล่าว "แต่พวกมันก็ตามมาแน่" เรือของอิทธิพลเริ่มเคลื่อนตัวตามมาติดๆ การไล่ล่ากลางทะเลจึงเริ่มต้นขึ้น "คุณขับเรือเร็วเก่งมากค่ะ" นทีกล่าวพลางมองไปยังคลื่นที่ซัดเข้ามา "ผมต้องทำเพื่อเอาตัวรอด" สมุทรตอบ "และเพื่อปกป้องคุณ" การไล่ล่าดำเนินไปอย่างดุเดือด สมุทรพยายามใช้ทักษะการขับเรือเพื่อหลบหลีก และหาทางเข้าใกล้ฝั่งที่เจ้าหน้าที่ตำรวจรออยู่ "อีกนิดเดียวครับ" สมุทรบอก "ผมเห็นเรือของเจ้าหน้าที่แล้ว" เมื่อเรือของเจ้าหน้าที่ปรากฏขึ้น กลุ่มของอิทธิพลก็เริ่มชะลอความเร็วลง พวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถหลบหนีการจับกุมได้ ในที่สุด เรือของอิทธิพลก็ถูกล้อมจับกุมโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ นทีและสมุทรปลอดภัย "เราทำได้แล้ว" นทีถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ใช่ครับ เราทำได้" สมุทรจับมือของเธอไว้แน่น "แต่การต่อสู้ยังไม่จบแค่นี้" แม้จะสามารถจับกุมอิทธิพลได้ในครั้งนี้ แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่ายังมีอีกหลายคนที่อาจจะเข้ามาขัดขวางความพยายามของพวกเขา การปกป้องมหาสมุทรเป็นภารกิจที่ยาวนาน และต้องอาศัยความกล้าหาญ ความอดทน และความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด