กานดาเดินตามคุณหญิงพัชราเข้าไปในบ้าน หัวใจของเธอหนักอึ้งราวกับหินผา คำพูดของมารดาเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู การถูกตัดขาดจากความเป็นแม่ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องเผชิญ "คุณแม่คะ..." กานดาเอ่ยเสียงสั่น คุณหญิงพัชราหันมามองลูกสาว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและความเสียใจ "ทำไมลูกถึงทำแบบนี้กับแม่? แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกนะ!" "แต่กานดาก็รักคุณแม่นะคะ" กานดาพยายามอธิบาย "กานดาแค่... กานดาอยากมีความสุขในแบบของกานดาบ้าง" "ความสุขของลูกคือการไปอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีอนาคตอย่างนั้นเหรอ?" คุณหญิงพัชราถามเสียงเข้ม "แม่ไม่เข้าใจลูกเลยจริงๆ" "กานดาว่าคุณแม่กำลังเข้าใจผิดนะคะ" กานดาเริ่มรวบรวมสติ "คุณกวีเป็นคนดี และเขารักกานดาจริงๆ" "รัก? รักอย่างเดียวมันจะเลี้ยงชีวิตได้ยังไง?" คุณหญิงพัชราส่ายหน้า "แม่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต เพื่อให้ลูกได้ทุกอย่างที่ลูกต้องการ เพื่อให้ลูกไม่ต้องลำบากเหมือนแม่" "กานดาเข้าใจค่ะ" กานดาเอ่ย "แต่กานดาก็อยากมีชีวิตของกานดาเองเหมือนกัน" "ชีวิตของลูกก็คือชีวิตของแม่!" คุณหญิงพัชราตะคอก "แม่ไม่เคยคิดว่าลูกจะเลือกทางเดินที่ทำให้แม่ผิดหวังขนาดนี้!" "ถ้ากานดาเลือกทางที่จะทำให้คุณแม่ผิดหวัง กานดาก็คงต้องยอมรับผลนั้นค่ะ" กานดาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่กานดาจะไม่มีวันเสียใจกับการเลือกของตัวเอง" คุณหญิงพัชรานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คำพูดของลูกสาวทำให้เธอประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่ากานดาจะกล้าตัดสินใจเช่นนี้ "ลูก... ลูกจะทำจริงๆ เหรอ?" คุณหญิงพัชราถามเสียงแผ่ว "ค่ะคุณแม่" กานดาตอบ "กานดาจะเลือกทางเดินของกานดาเอง" "ถ้าอย่างนั้น... ก็เชิญ" คุณหญิงพัชราพูดเสียงเย็นชา "แม่ไม่ขออะไรจากลูกอีกต่อไปแล้ว" กานดารู้สึกเจ็บปวดที่เห็นมารดาเป็นเช่นนี้ แต่เธอก็รู้ว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดสำหรับเธอ คืนนั้น กานดานอนไม่หลับ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของค่ำคืน เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มโปรดขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่เธอและกวีได้เขียนบทกวีแห่งการตัดสินใจร่วมกัน "ข้าเลือกทางที่หัวใจนำพา" กานดาเริ่มเขียน "แม้เปลวเพลิงแห่งความคาดหวัง จะโหมกระหน่ำสักเพียงไหน" "ข้าไม่กลัวความลำบาก หรือการดูแคลน" เธอเขียนต่อไป "เพราะมีรักที่มั่นคง เป็นดั่งแสงนำทาง" "บทกวีแห่งความรัก จะบันดาลพลัง" "ให้ข้าก้าวข้ามทุกอุปสรรค" "เพื่อสร้างสรรค์ชีวิตใหม่" "ในโลกที่ข้าเป็นนายตัวเอง" เธอนั่งเขียนบทกวีอยู่นาน จนกระทั่งแสงแรกของวันใหม่เริ่มปรากฏขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้น กานดาตัดสินใจไปหา กวี เธอแต่งกายด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่ดูสง่า เธอไปที่ทุ่งดอกไม้ด้วยหัวใจที่พร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ กวีอยู่ที่นั่นเช่นเคย เขายืนมองดอกไม้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "กวีคะ" กานดาเรียก กวีหันมามองเธอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและดีใจ "คุณกานดา! ผม... ผมคิดว่าคุณคงจะ..." "ฉันมาหาคุณค่ะ" กานดาเดินเข้าไปหา "ฉันเลือกแล้วนะ กวี" กวียิ้มออกมาอย่างมีความหวัง "คุณกานดา..." "ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ" กานดาเอ่ย "ฉันจะเลือกทางเดินของฉันเอง" "ผมดีใจที่สุดเลยครับคุณกานดา" กวีคว้ามือของเธอไว้แน่น "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" "ฉันรู้ค่ะ" กานดามองเข้าไปในดวงตาของกวี "แล้ว... เราจะเริ่มยังไงดีคะ?" กวีมองไปยังทุ่งดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ราวกับเป็นแรงบันดาลใจ "เราจะเริ่มต้นด้วยบทกวีใหม่ครับคุณกานดา บทกวีแห่งชีวิตที่เราจะสร้างด้วยกัน" ทั้งสองคนนั่งลงบนผืนหญ้า กวีหยิบสมุดบันทึกของเขาขึ้นมา ส่วนกานดาก็หยิบสมุดของเธอขึ้นมา "แสงทองสาดส่อง ท้องทุ่งงามผลิบาน" กวีเริ่มเขียน "คือสัญญาแห่งรัก ที่เราจะร่วมสร้าง" "สองใจสองดวง สานฝันอันยิ่งใหญ่" "ผูกพันด้วยบทกวี ชั่วนิรันดร์" กานดาเขียนต่อ "แม้วันนี้ ยังมีเมฆหมอกคอยบดบัง" "แต่ใจเรามั่นคง ดั่งดวงดาวกลางฟ้า" "เราจะก้าวไปข้างหน้า ด้วยความรักนำทาง" "สร้างบทกวีแห่งชีวิต ที่งดงามตลอดไป" บทกวีของพวกเขาสะท้อนถึงการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยว ความหวังอันเต็มเปี่ยม และความรักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย กานดาหันไปมองกวีด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ฉันพร้อมแล้วค่ะ กวี" "ผมก็พร้อมครับ คุณกานดา" กวีตอบกลับ ยิ้มอย่างอบอุ่น "มาเริ่มต้นสร้างบทกวีแห่งรักของเรากันเถอะครับ" ทั้งสองคนมองตากันด้วยความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าทุกสิ่งไปด้วยกัน ด้วยพลังของบทกวี และความรักที่ไม่มีวันจางหายไป