หลังจากที่ภพจากไป หมอกก็พยายามกลับไปทำงานของเธอตามปกติ แต่สมาธิของเธอหลุดลอยไปเสียหมด ทุกคำพูดของภพยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ความจริงที่ว่าไอรินกำลังตกอยู่ในอันตราย และมีอดีตที่มืดมนซ่อนอยู่ ทำให้เธอรู้สึกหนักใจเป็นอย่างยิ่ง เธอพยายามมองหาน้ำหวานและป้าสมร แต่ก็ไม่พบใครเลย ทำให้เธอไม่สามารถสอบถามเรื่องราวเพิ่มเติมได้ “แย่แล้ว” หมอกพึมพำกับตัวเอง “ฉันควรจะทำยังไงดี” เธอเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวภูเขาที่เคยสวยงาม ตอนนี้กลับดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเงาและอันตราย เธอคิดถึงรอยยิ้มของไอริน ความอบอุ่นที่เขาเคยมีให้เธอ ความทรงจำเหล่านั้นมันช่างห่างไกลจากภาพของไอรินที่กำลังถูกตามล่า ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จู่ๆ ประตูห้องอาหารก็เปิดออก และน้ำหวานก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดผลไม้ “คุณหมอกคะ” น้ำหวานทักทาย “เป็นอะไรไปคะ ดูเหม่อลอยไปเลย” หมอกสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ” “คิดถึงคุณไอรินอยู่หรือเปล่าคะ” น้ำหวานถามอย่างรู้งาน หมอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจว่าเธออาจจะพอไว้ใจน้ำหวานได้บ้าง “เขา… เขาหายไปจริงๆ หรือคะ” “ก็… ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้วค่ะ” น้ำหวานตอบ “ไม่เห็นกลับมาเลย” “แล้ว… แล้วมีใครรู้ไหมคะว่าเขาไปไหน” หมอกถาม น้ำหวานส่ายหน้า “ไม่มีใครรู้เลยค่ะ หนูเองก็เป็นห่วงเหมือนกัน” “หนูเคยเห็นเขาคุยโทรศัพท์เมื่อวานนี้” น้ำหวานเสริม “ดูเหมือนเขากำลังมีปัญหาจริงๆ ค่ะ” “ปัญหาอะไรคะ” หมอกถามอย่างมีความหวัง “หนูไม่รู้ค่ะ” น้ำหวานส่ายหน้า “แต่เขาดูเครียดมากจริงๆ ค่ะ” หมอกรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เธอจำได้ว่าภพบอกว่าไอรินถูกบังคับให้ออกไป เธอจึงลองถามน้ำหวานดู “แล้ว… มีใครมาหาคุณไอรินก่อนที่เขาจะหายไปไหมคะ” น้ำหวานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม… เมื่อวานช่วงบ่ายๆ มีผู้ชายคนหนึ่งค่ะ มาถามหาคุณไอริน” “ผู้ชายแบบไหนคะ” หมอกถามอย่างใจจดใจจ่อ “ก็… ดูเป็นคนมีอายุหน่อยค่ะ แต่งตัวดี แต่ดูน่าเกรงขามนิดๆ ค่ะ” น้ำหวานเล่า “เขาเข้ามาถามหาคุณไอริน แต่คุณไอรินยังไม่ว่าง หนูเลยบอกให้เขารอ แต่เขาก็ไม่ยอมรอ แล้วก็เดินออกไปเลยค่ะ” “เขา… เขามีชื่อหรือเปล่าคะ” หมอกถาม “ไม่ทราบค่ะ หนูไม่ได้ถาม” น้ำหวานตอบ “แต่เขาดูเหมือนจะรู้จักคุณไอรินนะคะ” คำอธิบายของน้ำหวานตรงกับคำพูดของภพที่บอกว่ามีคนมาหาไอรินก่อนที่เขาจะจากไป หมอกเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เธอเชื่อว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนที่ภพพูดถึง “ขอบคุณมากนะน้ำหวาน” หมอกกล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำหวานยิ้ม “หนูก็หวังว่าคุณไอรินจะปลอดภัยนะคะ” หลังจากน้ำหวานออกไป หมอกก็กลับมานั่งคิดอีกครั้ง เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องหาทางติดต่อภพให้ได้ เธอต้องรู้ว่าไอรินอยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไรอยู่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโทรหาใคร เธอไม่มีเบอร์ของภพ และเธอไม่สามารถติดต่อไอรินได้ “ทำยังไงดีนะ” หมอกพึมพำ ทันใดนั้น เธอนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เธอจำได้ว่าตอนที่เธอเจอภพครั้งแรก เขาดูเหมือนจะรู้จักรีสอร์ทนี้ดีพอสมควร “บางที… เขาอาจจะแวะมาที่นี่อีกก็ได้” หมอกคิด เธอตัดสินใจว่าจะรอภพที่นี่ ถ้าเขามา เธอก็จะได้ถามข้อมูลเพิ่มเติมจากเขา เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า หมอกนั่งรออยู่ที่ห้องอาหารเพียงลำพัง เธอรู้สึกกระสับกระส่ายและไม่สบายใจ เธอมองนาฬิกาเป็นระยะๆ จนกระทั่งบ่ายแก่ๆ ประตูห้องอาหารก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นป้าสมรที่เดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าผลไม้ “คุณหมอกคะ” ป้าสมรทักทาย “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ” “ยังค่ะป้าสมร” หมอกตอบ “หนูรอใครบางคนอยู่ค่ะ” “รอใครคะ” ป้าสมรถาม “คุณไอรินเหรอคะ” หมอกส่ายหน้า “เปล่าค่ะ รอเพื่อนค่ะ” “เพื่อนที่ไหนคะ” ป้าสมรเล่า “เมื่อวานก็มีผู้ชายแปลกหน้ามาหาคุณไอรินคนหนึ่งนะคะ” “จริงเหรอคะป้าสมร” หมอกรีบถาม “เขาเป็นใครคะ” “อันนี้ป้าสมรก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ป้าสมรตอบ “แต่เขาก็ดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่” “แล้ว… แล้วคุณไอรินได้คุยกับเขาไหมคะ” หมอกถาม “ได้คุยกันค่ะ” ป้าสมรกล่าว “แต่ก็ไม่นานเท่าไหร่ พอคุยเสร็จคุณไอรินก็รีบออกไปเลย” “ออกไปไหนคะ” หมอกถาม “อันนี้ป้าสมรก็ไม่ทราบค่ะ” ป้าสมรตอบ “แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อนมาก” หมอกเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเชื่อมโยงกัน ผู้ชายที่มาหาไอรินเมื่อวานนี้ อาจจะเป็นภพก็ได้ แต่ทำไมภพถึงต้องมาในลักษณะที่ดูน่าสงสัยแบบนั้น “ป้าสมรคะ” หมอกตัดสินใจถาม “ป้าเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตของคุณไอรินบ้างไหมคะ” ป้าสมรทำหน้างง “อดีตของคุณไอรินเหรอคะ” “ใช่ค่ะ” หมอกตอบ “ว่าเขาเคยทำผิดพลาดอะไรมาก่อนหรือเปล่า” ป้าสมรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ป้าสมรไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับอดีตของคุณไอรินมาก่อนเลยค่ะ คุณไอรินเป็นคนดีนะคะ” “แต่… แต่ถ้าหากว่ามีเรื่องบางอย่างที่เขาต้องชดใช้ล่ะคะ” หมอกถาม “อันนี้ป้าสมรก็ไม่ทราบจริงๆ ค่ะ” ป้าสมรตอบ “แต่ถ้ามีอะไรให้ป้าสมรช่วย ก็บอกได้นะคะ” หมอกขอบคุณป้าสมร แล้วเธอก็กลับมานั่งคิดอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเธอได้ข้อมูลมามากพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอ เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องหาทางติดต่อภพให้ได้ เธอจะลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาทางอินเทอร์เน็ต หมอกรีบกลับไปที่ห้องพักของเธอ เธอเปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มค้นหาชื่อ “ภพ” แต่ก็มีผลลัพธ์มากมาย เธอจึงลองเพิ่มคำว่า “ไอริน” เข้าไป ทันใดนั้น เธอก็เจอข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจ เป็นข่าวเก่าเกี่ยวกับคดีฉ้อโกงครั้งใหญ่ ที่มีชื่อของ “ภพ” ปรากฏอยู่ด้วย และเหยื่อของคดีนั้น ก็คือบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งมี “ไอริน” เป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงในขณะนั้น หมอกอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดว่าไอรินจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่เลวร้ายขนาดนี้ “นี่มัน… นี่มันเรื่องจริงเหรอ” หมอกพึมพำ เธออ่านรายละเอียดของข่าวเก่าอย่างละเอียด ยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งรู้สึกตกใจ ข่าวกล่าวถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นมากมาย และความเดือดร้อนของผู้คนจำนวนมาก “เขา… เขาโกหกฉัน” หมอกรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง “เขาไม่ใช่เหยื่อ แต่เขาเป็นคนผิด” เธอรู้สึกสับสนและเสียใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็พยายามทำความเข้าใจ เธอเชื่อว่าไอรินคงจะเปลี่ยนไปแล้ว และเขาคงจะพยายามชดใช้ความผิดพลาดในอดีตของเขา เธอตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องหาทางช่วยไอรินให้ได้ ไม่ว่าอดีตของเขาจะเป็นอย่างไรก็ตาม