หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ นำโดยชายร่างใหญ่กำยำ ใบหน้ากร้านแดดฉายแววเหี้ยมเกรียม เดินนำกลุ่มคนของตนเข้ามาในหมู่บ้านอย่างไม่เกรงกลัว ภาพของพวกเขาสร้างความหวาดหวั่นให้กับชาวบ้านบางส่วนที่ยังไม่คุ้นชินกับการต่อต้าน ผู้ใหญ่บ้านคนเก่า ยืนสง่าอยู่บนบันไดศาลากลางหมู่บ้าน ชายที่เคยถูกมองว่าเป็นคนขี้ขลาด แต่บัดนี้กลับยืนหยัดเป็นเสาหลักให้แก่คนในชุมชน แสงยืนอยู่ข้างๆ เทียน สายตาของทั้งสองประสานกัน แสดงถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องบ้านเกิด "พวกแกคิดว่าแค่รวมตัวกันก็จะหยุดข้าได้งั้นรึ" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ตะโกนถาม เสียงดังสะท้อนไปทั่วลานกว้าง "พวกแกมันก็แค่พวกชาวบ้านไร้เดียงสา ข้าจะเหยียบย่ำพวกแกให้จมดิน!" "พวกเราไม่ใช่ไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พวกเรามีพวกพ้อง และเราจะปกป้องสิ่งที่พวกแกพยายามจะพรากไปจากเรา" "ฮ่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากกลุ่มผู้บุกรุก "ปกป้องงั้นรึ? ด้วยไม้กวาดไม้ถูพื้นน่ะรึ" "เรามีสิ่งที่พวกแกไม่มี" เทียนก้าวออกมาจากแถว ชาวบ้านบางส่วนมองเธอด้วยความกังวลใจ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด "เรามีจิตใจที่เข้มแข็ง และเรามีภูมิปัญญา" "โอ้โห! เด็กสาวตัวเล็กๆ กล้าดีนะ" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์กล่าว พลางก้าวเข้ามาใกล้เทียน "ถ้าอย่างนั้น ลองมาดูกันสิว่าจิตใจที่เข้มแข็งของแก จะต้านทานดาบของข้าได้สักกี่น้ำ" ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร แสงก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ "อย่าแตะต้องเธอ" เสียงของเขานิ่ง แต่หนักแน่นราวกับก้อนหิน "บังอาจนัก!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน และเตรียมจะพุ่งเข้าทำร้ายแสง แต่ก็ถูกผู้ใหญ่บ้านคนเก่าห้ามไว้ "ใจเย็นๆ" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "เราไม่ได้มาเพื่อทะเลาะวิวาท แต่เรามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเรา" "สิ่งที่ควรจะเป็นของพวกแก?" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์แค่นเสียง "ที่ดินผืนนี้มันก็เป็นของพวกข้ามานานแล้ว พวกแกต่างหากที่เข้ามาบุกรุก" "มันไม่จริง!" ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้น "พวกแกยึดเอาไปจากบรรพบุรุษของเรา!" "พวกแกมีหลักฐานอะไร?" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ถามกลับ "ไม่มีสินะ พวกแกก็แค่พวกโจรที่คิดจะขโมยของจากคนอื่น" "เรามีหลักฐาน" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "และเราจะแสดงให้ศาลเห็น" "ศาล? ฮ่าๆๆๆ" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พวกแกคิดว่าศาลจะฟังคำพูดของพวกชาวบ้านจนๆ อย่างพวกแกงั้นรึ? พวกข้ามีเส้นสาย มีอำนาจ พวกแกไม่มีอะไรเลย!" "เรามีสิ่งที่สำคัญกว่าอำนาจ" เทียนกล่าว "เรามีสัจจะ และเรามีคุณธรรม" "พูดจาเหลวไหล!" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ตวาด "พวกแกไม่มีวันชนะข้าได้!" ขณะนั้นเอง เสียงลือเสียงเล่าอ้างเกี่ยวกับ "สมุนไพรพิเศษ" ของเทียนก็เริ่มแพร่สะพัดในหมู่ผู้บุกรุก ชายฉกรรจ์บางคนเริ่มแสดงท่าทีลังเล เพราะพวกเขาเคยได้ยินเรื่องราวที่น่าขนลุกเกี่ยวกับผลของมัน "ได้ข่าวว่าพวกแกมีของดี" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์กล่าวพลางเหลือบมองเทียน "บอกมาสิ ว่ามันคืออะไร ถ้าข้าพอใจ ข้าอาจจะปล่อยพวกแกไป" "ของดีที่สุดของเราคือความสามัคคี" แสงกล่าว "และหัวใจที่เด็ดเดี่ยว" "งั้นก็ลองดู!" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ตะโกนสั่ง "จับตัวพวกมันมา! ใครขัดขืนฆ่าทิ้ง!" กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มเคลื่อนเข้ามา แต่ชาวบ้านก็ไม่ถอย พวกเขาจับอาวุธที่หาได้รอบตัวขึ้นมา แม้จะเป็นเพียงไม้กวาด พลั่ว หรือจอบ แต่ก็แสดงถึงความตั้งใจที่จะสู้ "หยุด!" เทียนตะโกน พร้อมกับยกขวดเล็กๆ ในมือขึ้น "ถ้าพวกแกไม่หยุด ฉันจะปล่อยมัน" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์มองขวดในมือเทียนอย่างสงสัย "นั่นมันอะไร?" "เป็นสมุนไพรพิเศษ" เทียนตอบ "มันจะทำให้พวกแก...หลับไปตลอดกาล" ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในแววตาของชายฉกรรจ์บางคน เรื่องราวที่พวกเขาได้ยินมาเกี่ยวกับพิษของสมุนไพรเทียนเริ่มก่อตัวเป็นภาพหลอนในความคิด "อย่ามาหลอกกันนะ!" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์พยายามคงความเข้มแข็ง "แกไม่มีทางทำได้" "ลองดูสิ" เทียนกล่าว "แต่ถ้าขวดนี้แตกออก...พวกเราทุกคนก็อาจจะได้รับผลกระทบไปด้วย" สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ามองเทียนด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญของเธอ เขาเห็นว่าเธอใช้ภูมิปัญญาและความรู้ของเธอในการต่อสู้ "พวกเรามีสมุนไพรมากมาย" เทียนกล่าวต่อ "พวกแกไม่รู้หรอกว่าอะไรคืออะไร และอะไรจะเกิดขึ้นถ้าพวกแกสูดดมมันเข้าไป" แสงก้าวไปยืนเคียงข้างเทียน "เราไม่ต้องการให้ใครต้องเจ็บปวด แต่เราก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเรา" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปรอบๆ เห็นชาวบ้านที่ยืนเรียงหน้ากระดานอย่างมั่นคง แม้จะดูเล็กน้อย แต่ก็แฝงไปด้วยพลังที่เขามองข้ามไม่ได้ และเขาก็เริ่มกลัวผลที่จะตามมาหากสมุนไพรในมือเทียนเป็นเรื่องจริง "พวกแก...พวกแกมันร้ายกาจจริงๆ" เขาพึมพำ "แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้แค่นี้" "ทางที่ดีที่สุดสำหรับพวกแกคือการถอยกลับไป" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "และเจรจากันด้วยเหตุผล" "ข้าจะกลับมา" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์กล่าว "พวกแกจะเสียใจที่ขวางทางข้า!" ว่าแล้ว เขาก็หันหลังให้ และเดินนำกลุ่มคนของตนออกไปจากหมู่บ้าน ชะลอลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อผ่านหน้าบ้านของเทียน เมื่อกลุ่มผู้บุกรุกจากไป ชาวบ้านก็ส่งเสียงเฮกันอย่างโล่งอก พวกเขาโอบกอดกัน แสดงความยินดีที่สามารถขับไล่ศัตรูไปได้ "เยี่ยมมากเลย เทียน!" แสงกล่าว พลางบีบมือเธอเบาๆ "เธอเก่งมากจริงๆ" "ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ" เทียนยิ้มอย่างอ่อนล้า "ขอบคุณนะ แสง ที่อยู่เคียงข้างฉัน" "ผมไม่เคยคิดที่จะไปไหน" แสงตอบ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้ครั้งนี้" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าเดินเข้ามาหาทั้งสอง "พวกเธอทั้งสองคนคือความหวังของหมู่บ้านนี้" เขากล่าว "ข้าไม่เคยคิดว่าจะมีคนอย่างพวกเธอ" "พวกเราก็แค่ทำตามหน้าที่ค่ะ" เทียนกล่าว "และเรามีกำลังใจจากทุกคน" "เอาล่ะ" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "ตอนนี้เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม หากพวกเขาจะกลับมา เราต้องทำให้หมู่บ้านของเราแข็งแกร่งกว่าเดิม" แสงพยักหน้า "ผมจะช่วยดูแลความปลอดภัยของหมู่บ้านให้ดีที่สุดครับ" "และผมจะรวบรวมชาวบ้านเพื่อวางแผนรับมือ" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าวเสริม "ส่วนคุณเทียน ช่วยเตรียมสมุนไพรไว้ให้พร้อมเสมอ" "ค่ะ" เทียนตอบรับอย่างเต็มใจ ค่ำคืนนั้น เทียนนอนไม่หลับ เธอคิดถึงการเผชิญหน้าในวันนี้ คิดถึงใบหน้าของแสง ผู้ใหญ่บ้านคนเก่า และชาวบ้านทุกคนที่ร่วมมือกัน เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น "แสง" เธอพึมพำกับตัวเอง "เขาคือแสงสว่างจริงๆ" ขณะที่แสงเองก็กำลังนั่งมองแสงดาวอยู่หน้ากระท่อม เขาคิดถึงเทียน คิดถึงรอยยิ้มของเธอ คิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ และความกลัวที่เคยกัดกินหัวใจเขาก็เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและมั่นคง "ผมต้องปกป้องเธอ" เขาตั้งปณิธานกับตัวเอง "และปกป้องทุกคนในหมู่บ้านนี้"