คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบจนเกือบเช้าตรู่ แสงจันทร์เริ่มจางหายไป และแสงอรุณแรกก็เริ่มสาดส่องมายังหมู่บ้าน เทียนยังคงนั่งอยู่ข้างๆ กระท่อมของเธอ เฝ้ามองดูสวนสมุนไพรที่เธอรัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาแต่ไกลก็ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ ชายผู้นั้นมีรูปร่างผอมบาง สวมชุดสีเข้ม และเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับนักฆ่า "ใครน่ะ?" เทียนตะโกนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย ชายปริศนาหยุดชะงัก และหันมามองทางเธอ ดวงตาของเขาเป็นประกายสีดำลึกภายใต้เงาของหมวก "ข้ามาหาคน" เสียงของเขาแหบพร่า และเย็นเยียบ "คุณต้องการอะไร" เทียนถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ "ข้ามาหา 'เทียน'" ชายผู้นั้นตอบ "ข้ามีธุระบางอย่างกับเธอ" เทียนรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง คำพูดของเขาบ่งบอกถึงอันตรายที่มองไม่เห็น "คุณเป็นใคร" เทียนถาม "ข้าเป็นเพียงผู้ส่งสาร" ชายผู้นั้นตอบ "ผู้ส่งสารจากอดีต" ขณะนั้นเอง แสงก็วิ่งออกมาจากกระท่อม เมื่อได้ยินเสียงเทียน "มีอะไรหรือ เทียน" เมื่อแสงเห็นชายปริศนา ก็รีบเข้ามาปกป้องเทียนทันที "อย่าเข้ามานะ!" "โอ้โห" ชายปริศนาหัวเราะเบาๆ "เด็กหนุ่มผู้กล้าหาญ" "คุณมาทำอะไรที่นี่" แสงถามอย่างแข็งกร้าว "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของนาย" ชายผู้นั้นกล่าว "และนั่นคือ 'เทียน'" "คุณพูดอะไรของคุณ" เทียนถามด้วยความสับสน "เธอไม่รู้รึ" ชายปริศนาหันไปมองเทียน "ว่าเธอไม่ได้เป็นของที่นี่" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เทียนรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่เพิ่มขึ้น "เธอถูกส่งมาที่นี่เพื่อภารกิจบางอย่าง" ชายผู้นั้นอธิบาย "และถึงเวลาแล้วที่เธอต้องกลับไป" "ไม่จริง!" แสงตะโกน "เทียนเป็นคนของเรา เธออยู่ที่นี่กับเรา" "เด็กน้อยเอ๋ย" ชายปริศนาส่ายหน้า "เจ้าไม่เข้าใจหรอก" "ฉันเข้าใจดี" เทียนกล่าวเสียงหนักแน่น "ฉันเป็นคนของหมู่บ้านนี้ และฉันจะอยู่ที่นี่" "หึ" ชายปริศนาแค่นเสียง "เจ้าคิดว่าเจ้าเลือกได้งั้นรึ" เขาหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม มันคือจี้สีดำสนิท มีอักษรโบราณสลักอยู่ "นี่คือสิ่งที่ยืนยันตัวตนของเจ้า" เขาโยนจี้นั้นไปทางเทียน เทียนรับจี้มาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เมื่อนิ้วของเธอสัมผัสกับจี้นั้น เธอก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวเธอ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอเคยฝันถึง ก็พลันปรากฏขึ้นในความคิดอย่างชัดเจน "ท่านแม่..." เทียนพึมพำ "เห็นไหม" ชายปริศนาพูด "เธอจำได้แล้ว" "มันคืออะไรคะ" แสงถาม พลางมองไปที่จี้ และมองเทียนสลับกัน "มันคือเครื่องรางที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับอีกโลกหนึ่ง" ชายปริศนาอธิบาย "และมันก็เป็นเครื่องหมายที่บอกว่า ภารกิจของเธอที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว" "ภารกิจอะไร" เทียนถามด้วยเสียงแผ่วเบา "ภารกิจในการค้นหาสิ่งที่จะช่วยให้พวกเราพ้นจากหายนะ" ชายผู้นั้นกล่าว "และเธอได้พบมันแล้ว ที่นี่" "แล้วสิ่งที่ว่าคืออะไรคะ" เทียนถาม "คือ 'แสง'" ชายปริศนาชี้ไปที่แสง "แสงแห่งความหวัง ที่จะนำพาพวกเราไปสู่ชัยชนะ" แสงมองเทียนด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น "คุณกำลังบอกว่า...เทียนถูกส่งมาที่นี่เพื่อหาผมอย่างนั้นหรือ" แสงถาม "ใช่" ชายปริศนาตอบ "และตอนนี้ เธอก็ต้องกลับไปพร้อมกับข่าวสารนี้" "ไม่!" เทียนพูดเสียงดัง "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!" "ทำไมรึ" ชายปริศนาเลิกคิ้ว "เจ้าไม่รักพวกพ้องของเจ้าแล้วรึ" "ฉันรักพวกพ้องของฉัน" เทียนกล่าว "และฉันก็รักที่นี่ รักแสง รักทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมี" "แต่เจ้ามีหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น" ชายปริศนาพยายามโน้มน้าว "เจ้าคือความหวังของเผ่าพันธุ์ของเจ้า" "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะทำหน้าที่ของฉันที่นี่" เทียนยืนกราน "ฉันจะใช้สมุนไพรของฉัน ช่วยเหลือผู้คน และจะอยู่ที่นี่กับแสง" "เจ้ากำลังเลือกทางที่ผิด" ชายปริศนาเตือน "เจ้าจะเสียใจ" "ฉันไม่เสียใจ" เทียนตอบ "ถ้าการอยู่ที่นี่คือสิ่งที่ฉันเลือก" แสงก้าวไปยืนข้างๆ เทียน "เธอไม่เคยอยู่คนเดียว เทียน" เขาพูด "เราจะสู้ไปด้วยกัน" ชายปริศนาถอนหายใจ "ข้าคงไม่อาจบังคับเจ้าได้" เขาพูด "แต่จงจำไว้ว่า เจ้ามีภาระหน้าที่ที่ใหญ่หลวงรออยู่" เขาหันหลังกลับ และเดินหายลับไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความสับสน และความสงสัยในใจของเทียน "แสง..." เทียนหันไปมองแสง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ" "ไม่เป็นไรนะ เทียน" แสงกอดเธอไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" เทียนซบหน้ากับอกของแสง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่น และความมั่นคงจากเขา ความคิดถึงภารกิจที่ชายปริศนาพูดถึงยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่า เธอจะเลือกทางของเธอเอง และเธอจะอยู่ที่นี่ เพื่อคนที่เธอรัก.