ความเงียบสงบในหมู่บ้านถูกทำลายลงในเวลาไม่นาน เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังมาจากทิศตะวันตก เสียงคำรามและเสียงอาวุธกระทบกันดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ "พวกเขามาแล้ว!" ชายที่ทำหน้าที่เฝ้ายามตะโกนลั่น ข่าวสารแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านทุกคนรีบไปประจำตำแหน่งที่ได้วางแผนไว้ แสงยืนอยู่ที่จุดบัญชาการกลาง เขาถือหอกในมือแน่น ดวงตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว "ทุกคน! จงจำไว้ว่าเรากำลังปกป้องบ้านของเรา!" แสงตะโกนก้อง "อย่าให้พวกมันเข้ามาได้!" กลุ่มชายฉกรรจ์ที่มาในครั้งนี้มีจำนวนมากกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด พวกเขามาพร้อมอาวุธที่หลากหลาย ทั้งดาบ ธนู และหอก ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือด "ฮ่าๆๆ!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน "พวกชาวบ้านกระจอก! พวกเจ้าไม่มีทางสู้พวกข้าได้!" "พวกเจ้าคิดผิดแล้ว!" แสงสวนกลับ "ที่นี่คือบ้านของเรา! และเราจะปกป้องมันสุดชีวิต!" เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของแสง กลุ่มศัตรูก็พุ่งเข้าใส่หมู่บ้านทันที การโจมตีครั้งแรกถูกสกัดกั้นไว้ด้วยกับดักที่ซ่อนไว้ตามเส้นทาง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งวิ่งไปเหยียบเข้ากับกับดักหนูที่วางไว้ มันทำให้เขาเสียหลักล้มลงไปในแอ่งน้ำที่ผสมด้วยสมุนไพรที่ทำให้เกิดอาการคันรุนแรง "อ๊ากกกก!" เขาตะโกนลั่น ร่างกายของเขาเริ่มแดงก่ำและมีผื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว "อะไรกันเนี่ย!" ชายอีกคนหนึ่งที่พยายามจะพุ่งเข้าใส่ ก็ต้องชะงักเมื่อพบกับกับดักบ่วงที่ซ่อนไว้ใต้ใบไม้ มันรัดข้อเท้าของเขาจนแน่น ทำให้เขาไม่สามารถขยับได้ "ช่วยด้วย! ติดกับ!" เขาตะโกน การโจมตีครั้งแรกสร้างความปั่นป่วนให้กับศัตรูได้อย่างมาก แต่พวกมันก็ยังคงไม่ยอมแพ้ หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่งให้ลูกน้องของตนเองฝ่าฟันกับดักต่างๆ เข้ามา "อย่าไปสนใจพวกกับดักโง่ๆ นั่น! จงบุกเข้าไป!" เมื่อพวกมันใกล้จะถึงแนวป้องกันหลัก แสงก็ให้สัญญาณ "ตอนนี้!" ชาวบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ตามบ้านเรือนต่างๆ ก็เริ่มปฏิบัติการตามแผน พวกเขาโยนถังน้ำที่ผสมสมุนไพรที่ทำให้เกิดอาการระคายเคืองที่ผิวหนังลงมาใส่ศัตรู "โอ๊ย! แสบตา! แสบผิว!" ศัตรูบางคนร้องโอดครวญ บางคนก็ถูกยิงด้วยลูกธนูที่พันด้วยสมุนไพรที่ทำให้เกิดอาการไออย่างรุนแรง "แฮ่กๆ! ไอ! ไอ!" พวกมันไอจนแทบจะหยุดหายใจ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด แสงนำทีมชาวบ้านในการต่อสู้ เขาใช้หอกฟาดฟันศัตรูอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มตลอดเวลา "แกต้องหยุด!" แสงตะโกน หัวหน้ากลุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าจะหยุดข้าได้รึ! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!" ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด หอกของแสงปะทะเข้ากับดาบของหัวหน้ากลุ่ม เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ในขณะเดียวกัน ชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งก็นำถังไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรที่มีกลิ่นฉุนรุนแรงออกมา พวกเขาจุดไฟเผา และปล่อยควันพิษกระจายไปทั่วบริเวณ "อึก! เหม็นอะไรเนี่ย! สำลัก!" ศัตรูหลายคนล้มลงเพราะพิษจากควัน ความสับสนอลหม่านเกิดขึ้นในหมู่ศัตรู พวกมันไม่เคยเจอการต่อสู้แบบนี้มาก่อน พวกมันคุ้นเคยกับการใช้กำลังเข้าปะทะ แต่ไม่เคยเจอการใช้กลยุทธ์และสมุนไพรที่หลากหลายเช่นนี้ แสงฉวยโอกาสที่หัวหน้ากลุ่มกำลังเสียสมาธิ แทงหอกสวนเข้าไปที่สีข้างของมัน "อ๊ากกก!" หัวหน้ากลุ่มร้องโหยหวน ล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อเห็นหัวหน้ากลุ่มล้มลง กำลังใจของศัตรูก็หมดลง พวกที่ยังเหลืออยู่ก็พากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด "หนีเร็ว! พวกเราสู้ไม่ได้!" แสงมองดูศัตรูกำลังล่าถอยไป เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "เราทำได้!" เขาตะโกน "เราขับไล่พวกมันไปได้แล้ว!" ชาวบ้านทุกคนโห่ร้องด้วยความดีใจ พวกเขากอดคอกัน แสดงความยินดีที่สามารถปกป้องหมู่บ้านของตนเองได้ แต่ท่ามกลางความดีใจนั้น แสงก็ยังคงรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจ ภาพของเทียนผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขารู้ว่าชัยชนะครั้งนี้มีความหมาย แต่ก็แลกมาด้วยการจากไปของคนที่เขารัก "เทียน..." แสงพึมพำ "ผมทำได้แล้วนะ" เขาเดินไปที่สวนสมุนไพรของเทียน มองดูขวดโหลและสมุดบันทึกที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลัง "ขอบคุณนะ เทียน" แสงกล่าว "คุณคือฮีโร่ของพวกเราจริงๆ" แม้ว่าเทียนจะจากไปแล้ว แต่จิตวิญญาณของเธอก็ยังคงอยู่กับหมู่บ้านแห่งนี้ เป็นเหมือนแสงเทียนที่ส่องนำทางพวกเขาไปในทุกๆ ย่างก้าว