แสงอรุณค่อยๆ ทาบทาเข้ามาทางหน้าต่างกระท่อม เผยให้เห็นละอองหมอกบางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นป่า เทียนตื่นขึ้นมาก่อนแสงเสมอ กลิ่นหอมของกาแฟสดลอยอวลไปทั่วห้อง เธอกำลังบดเมล็ดกาแฟอย่างใจเย็น พร้อมกับชื่นชมความงามของธรรมชาติยามเช้า เสียงไอแห้งๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง แสงยังคงนอนหลับอยู่ เขาดูผ่อนคลายกว่าเมื่อคืนมาก ผิวหน้าที่เคยซีดเผือด ตอนนี้กลับมีสีเลือดฝาดจางๆ ปรากฏขึ้น เทียนเดินไปหากล่องปฐมพยาบาลอีกครั้ง เธอหยิบยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบออกมาเตรียมไว้ เธอรู้ดีว่าการบาดเจ็บจากการเดินทางนั้น อาจจะยังคงสร้างความเจ็บปวดอยู่บ้าง "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแสง" เธอเอ่ยทักทายเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มขยับตัว แสงลืมตาขึ้นมา มองเทียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสดใส เขาจำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเทียน" เขาตอบ "ผม...ผมรู้สึกดีขึ้นมากเลยครับ" "ดีแล้วค่ะ" เทียนยิ้ม "ฉันเตรียมกาแฟไว้ให้ค่ะ แล้วก็มีโจ๊กสมุนไพรด้วย" "คุณดูแลผมดีจริงๆ ครับ" แสงกล่าว "ผมรู้สึกเหมือนได้รับชีวิตใหม่" เทียนวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าเขา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม "คุณจะเดินทางต่อวันนี้เลยไหมคะ?" แสงมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดที่ส่องลอดใบไม้ลงมา เขาคิดถึงเป้าหมายของการเดินทาง แต่ก็ยังรู้สึกอาลัยที่จะต้องจากที่นี่ไป "ผม...ผมยังไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "ข้อเท้าผมยังรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง" "คุณควรจะพักอีกสักวันนะคะ" เทียนเสนอ "ฉันมียาสมุนไพรที่ช่วยลดอาการบวมได้" แสงมองเทียน เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ เขาอยากจะอยู่ต่อ อยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้ให้มากกว่านี้ "ถ้าอย่างนั้น...ผมขอรบกวนคุณอีกวันนะคะ" เขากล่าว "ผมสัญญาว่าจะไม่เกะกะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เทียนตอบ "ที่นี่มีพื้นที่เหลือเฟือ" ทั้งสองคนทานอาหารเช้าร่วมกันอย่างเงียบๆ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วย และเสียงลมพัดใบไม้ภายนอก ความเงียบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความสบายใจ หลังจากนั้น เทียนก็พาแสงไปสำรวจรอบๆ กระท่อม เธอชี้ให้เขาดูต้นไม้สมุนไพรต่างๆ ที่เธอปลูกไว้ และอธิบายสรรพคุณของแต่ละชนิด แสงฟังอย่างตั้งใจ เขาเป็นนักสำรวจที่มีความรู้เรื่องพืชสมุนไพรอยู่บ้าง แต่ความรู้ของเทียนนั้นลึกซึ้งกว่ามาก "คุณรู้จักพืชพวกนี้ดีจริงๆ ครับ" แสงกล่าวชื่นชม "ฉันเรียนรู้จากธรรมชาติค่ะ" เทียนตอบ "และจากตำราเก่าแก่ที่ตกทอดมา" "ตำราเก่าแก่?" แสงเลิกคิ้ว "น่าสนใจจัง" "เป็นตำราของย่าฉันค่ะ" เทียนอธิบาย "ท่านเคยเป็นหมอสมุนไพรมาก่อน" แสงรู้สึกทึ่งในตัวเทียนมาก เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่รักความสงบ แต่เธอยังมีความรู้ความสามารถที่น่าทึ่งอีกด้วย ช่วงบ่าย เทียนพาแสงไปยังลำธารใกล้ๆ ที่เขาประสบอุบัติเหตุ เธอบอกว่าน้ำในลำธารนี้มีแร่ธาตุที่ดีต่อสุขภาพ และการได้แช่เท้าในน้ำเย็นๆ จะช่วยลดอาการบวมได้ แสงนั่งลงริมลำธาร มองดูเทียนที่กำลังก้มลงเด็ดสมุนไพรบางชนิดขึ้นมา "คุณ...ดูมีความสุขจังเลยนะครับ" แสงเอ่ยขึ้น เทียนเงยหน้าขึ้นมามองเขา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเธอ "ฉันก็มีความสุขจริงๆ ค่ะ" "ผมอิจฉาคุณนะครับ" แสงกล่าว "ผมไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย" "คุณแค่ยังไม่ได้ค้นพบมัน" เทียนตอบ "ความสุขที่แท้จริง มักจะมาจากสิ่งเรียบง่ายรอบตัวเรา" แสงมองเทียน เขาเริ่มเข้าใจความหมายของคำพูดของเธอ เขามองดูผืนป่าที่เขียวขจี เสียงนกร้องที่ไพเราะ และแสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ลงมา มันคือความงามที่ธรรมชาติมอบให้ ซึ่งเขาเองก็เคยหลงลืมไป "แล้ว...คุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยเหรอครับ?" แสงถาม "คุณไม่เคยคิดจะไปเที่ยวที่อื่นบ้างเหรอ?" "ฉันเคยคิดนะคะ" เทียนตอบ "แต่เมื่อได้ลองออกไปดูแล้ว ฉันก็พบว่าที่นี่คือที่ที่ฉันต้องการอยู่จริงๆ" "ทำไมล่ะครับ?" "เพราะที่นี่ทำให้ฉันได้เป็นตัวเองค่ะ" เทียนมองเข้าไปในดวงตาของแสง "และฉันก็ได้พบ...แสงสว่างที่นี่" แสงรู้สึกหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อได้ยินคำพูดของเทียน เขามองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาของเธอ และเขาก็ได้พบแสงสว่างในตัวเธอเช่นกัน "คุณ...คุณเป็นเหมือนแสงดาวในความมืดมิดของผมเลยครับ" แสงเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เทียนหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยถูกใครพูดแบบนี้มาก่อน "ฉัน...ฉันก็รู้สึกดีที่ได้เจอคุณนะคะ คุณแสง" เธอตอบเสียงแผ่วเบา ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่ริมลำธาร ปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปตามสายน้ำ แสงรู้สึกว่าเวลาได้หยุดลง เขาไม่อยากให้ช่วงเวลานี้จบลงเลย "ผมควรจะรีบไปเอายามาทาข้อเท้าแล้วครับ" เทียนพูดขึ้น ทำลายความเงียบ "คุณนั่งพักตรงนี้ไปก่อนนะคะ" แสงพยักหน้า เขามองดูเทียนที่เดินจากไป ทิ้งให้เขาอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้หลงทางอีกต่อไปแล้ว เขาได้พบเส้นทางใหม่ ที่นำพาเขามาสู่ที่นี่ มาสู่ผู้หญิงที่ชื่อเทียน เมื่อเทียนกลับมาพร้อมกับยาหม่อง แสงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอค่อยๆ ทายาให้เขาอย่างเบามือ "ขอบคุณครับ" แสงกล่าว "ผม...ผมรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" "ดีแล้วค่ะ" เทียนยิ้ม "พรุ่งนี้คุณน่าจะเดินได้คล่องขึ้นแล้ว" "ผม...ผมไม่อยากไปเลยครับ" แสงพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา เทียนชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา "ทำไมคะ?" "เพราะผม...ผมไม่อยากจากคุณไป" แสงกล่าว "ผมรู้สึก...สบายใจเวลาอยู่กับคุณ" เทียนหน้าแดงอีกครั้ง เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "ฉัน...ฉันก็รู้สึกดีที่ได้คุยกับคุณนะคะ คุณแสง" เธอตอบ "คุณเป็นคนเดียวที่ฉันได้คุยด้วยมานาน" "ผมอยากจะกลับมาเยี่ยมคุณอีกนะครับ" แสงกล่าว "ถ้าคุณไม่รังเกียจ" "ฉันยินดีเสมอค่ะ" เทียนตอบ "คุณคือแขกคนแรกของฉันในรอบหลายปี" แสงยิ้ม เขาเห็นประกายในดวงตาของเทียน เป็นประกายที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว เขาหวังว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดำเนินต่อไป ไม่ใช่แค่ในฐานะนักเดินทางที่พลัดหลง แต่ในฐานะ...ใครบางคนที่สำคัญ