ความมืดของค่ำคืนค่อยๆ คลี่คลุมผืนป่าสน แสงตะวันสุดท้ายลอดผ่านม่านกิ่งไม้หนาทึบลงมาเป็นลำแสงสีทองที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับผงเพชร แม้จะสวยงาม แต่บรรยากาศก็แฝงไปด้วยความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามาถึงกระดูก "เราคงต้องพักที่นี่คืนนี้" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวพลางมองหาที่ที่เหมาะสมสำหรับการตั้งแคมป์ "เราไม่สามารถเดินทางต่อในความมืดได้" ทั้งสามคนช่วยกันหาที่กำบังจากลม และจัดเตรียมสิ่งของจำเป็นสำหรับการพักแรม เมฆผู้มีทักษะการเอาตัวรอดสูงเป็นคนจัดการเรื่องการก่อไฟ เขาเลือกกิ่งไม้แห้งมาสุมกันอย่างรวดเร็ว และใช้หินไฟจุดประกายไฟจนลุกโชน แสงสีส้มสว่างไสวช่วยขับไล่ความมืดมิดและมอบความอบอุ่นให้กับพวกเขา "เจ้าแน่ใจนะว่าที่นี่ปลอดภัย" แสงถาม เขายังคงหวาดระแวงถึงอันตรายต่างๆ ที่อาจซุ่มซ่อนอยู่ในป่า "เท่าที่เราจะหาได้" เมฆตอบ "เราเลือกที่ที่โล่งพอสมควร และอยู่ห่างจากแหล่งน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์ป่าที่จะมากินน้ำ" ผู้ใหญ่บ้านหยิบขนมปังแห้งและเนื้อตากแห้งออกมาแบ่งปันกัน พวกเขาทานอาหารกันอย่างเงียบๆ ทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวนานและการเผชิญหน้ากับหมีป่าเมื่อช่วงบ่าย "เจ้าคิดว่าเทียนจะเป็นอย่างไรบ้าง" แสงถามทำลายความเงียบ "เธอคงจะหวาดกลัวมาก" "เราต้องเชื่อว่าเธอจะปลอดภัย" เมฆกล่าว "เรามาถึงที่นี่เพื่อช่วยเธอ" "ใช่" ผู้ใหญ่บ้านเสริม "เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอปลอดภัย" แสงพยักหน้า เขาพยายามจะเชื่อคำพูดของเพื่อนร่วมทาง แต่ภาพใบหน้าของเทียนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายก็ยังคงติดตาเขาอยู่เสมอ หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการนอน เมฆเป็นคนอาสาเฝ้ายามก่อน เขาเป็นคนที่มีสมาธิดีและตื่นตัวอยู่เสมอ "ข้าจะเฝ้าเอง" เมฆกล่าว "พวกเจ้านอนพักผ่อนเถอะ" "ขอบคุณมาก เมฆ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว แสงก็รู้สึกเช่นกัน เขาขอบคุณเมฆจากใจจริง แสงพยายามจะข่มตาหลับ แต่จิตใจกลับว้าวุ่น เขาคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น คิดถึงหมู่บ้านที่จากมา คิดถึงบ้านที่อบอุ่น และคิดถึงเทียน คนที่เขาปรารถนาจะปกป้อง "แสง" เสียงเรียกแผ่วเบาจากผู้ใหญ่บ้าน "เจ้าคิดถึงเทียนสินะ" แสงสะดุ้งเล็กน้อย "ครับท่าน" "ข้าเข้าใจ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ความรู้สึกนี้มันทรมาน แต่เราต้องเข้มแข็ง" "ผมจะเข้มแข็งครับ" แสงกล่าว "เพื่อเทียน" เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามข่มความกังวล และปล่อยให้ร่างกายได้พักผ่อนจากการเดินทางอันหนักหน่วง คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ ไม่มีเหตุการณ์อันตรายใดๆ เกิดขึ้น แสงตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงปลุกจากเมฆ "ถึงเวลาแล้ว" เมฆกล่าว "เราต้องออกเดินทางต่อ" ทั้งสามคนเก็บสัมภาระ และดับกองไฟอย่างระมัดระวัง พวกเขาออกเดินทางอีกครั้ง ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นกว่าเดิม และหมอกที่ปกคลุมหนาทึบ "หมอกหนามาก" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "เรามองเห็นทางได้ไม่ไกลนัก" "เราต้องเดินช้าๆ และระมัดระวัง" เมฆเตือน พวกเขาเดินต่อไปอย่างช้าๆ ในความมืดสลัว สายตาของทั้งสามคนพยายามเพ่งมองหาเส้นทางที่ชัดเจน "ช้าก่อน" เมฆหยุดกะทันหัน "ข้าเห็นบางอย่าง" แสงและผู้ใหญ่บ้านหยุดตาม พวกเขามองไปยังทิศทางที่เมฆชี้ไป "ตรงนั้น" เมฆกระซิบ "เหมือนจะมีเชือกขึงอยู่กลางทาง" เมื่อแสงเพ่งมองตาม เขาก็เห็นเงาจางๆ ของเชือกที่ขึงอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น มันแทบจะมองไม่เห็นในหมอกหนา "นั่นมันกับดัก!" ผู้ใหญ่บ้านอุทานด้วยความตกใจ "ใครกันที่จะมาวางกับดักไว้ที่นี่" แสงถามอย่างไม่เข้าใจ "เราไม่รู้" เมฆตอบ "แต่เราต้องระวัง อาจจะมีกับดักอีก" เมฆค่อยๆ ใช้ปลายมีดของเขาเขี่ยเชือกนั้นออกไป และพวกเขาก็เดินผ่านไปได้อย่างปลอดภัย "นี่ไม่ใช่ฝีมือของสัตว์ป่า" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ต้องเป็นฝีมือของมนุษย์" "มนุษย์ที่ต้องการอะไรจากเรา" แสงถาม "อาจจะเป็นพวกโจร หรือไม่ก็..." เมฆเว้นวรรค "พวกที่ต้องการหยุดเรา" ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของแสง การเดินทางนี้อันตรายกว่าที่เขาคาดไว้มาก พวกเขาเดินต่อไปด้วยความระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด สายตาของพวกเขาคอยสอดส่องมองหาอันตรายที่อาจซุ่มซ่อนอยู่ "นั่นไง" เมฆกระซิบอีกครั้ง "ตรงนั้น" แสงมองตามไป และเห็นหลุมพรางขนาดใหญ่ที่ถูกพรางไว้ด้วยใบไม้แห้งและกิ่งไม้ มันมีขนาดใหญ่พอที่จะกลืนคนลงไปทั้งคนได้ "โชคดีที่เราสังเกตเห็น" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ไม่อย่างนั้นเราคงแย่แน่" "นี่มันชัดเจนว่ามีคนจงใจมาดักเรา" แสงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เราต้องระวังให้มากขึ้น" เมฆเตือน "ดูเหมือนจะมีคนรู้ว่าเรากำลังจะไปที่ไหน" "แต่ใครกัน" แสงทวนคำถาม "เรายังไม่รู้" เมฆตอบ "แต่เราจะหาคำตอบให้ได้" ทั้งสามคนค่อยๆ เดินอ้อมหลุมพรางไป พวกเขาเดินต่อไปอีกระยะหนึ่ง และก็ได้พบกับกับดักอีกหลายชนิด ทั้งกับดักหนามแหลม และกับดักข่าย ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "เยอะเกินไปแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "นี่มันเหมือนการพยายามกีดกันเราไม่ให้ไปต่อ" "หรืออาจจะแค่ต้องการถ่วงเวลาเรา" เมฆกล่าว "เพื่อให้พวกมันมีเวลาเตรียมตัว" "เตรียมตัวสำหรับอะไร" แสงถาม "สำหรับการเผชิญหน้าครั้งต่อไป" เมฆตอบ ดวงตาของเขาส่อแววครุ่นคิด แสงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เขาคิดถึงเทียนที่อาจตกอยู่ในอันตรายจากกลุ่มโจร และตอนนี้เขาก็ยังต้องเผชิญหน้ากับกับดักต่างๆ ที่ถูกวางไว้อย่างจงใจ "เราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครกำลังทำสิ่งเหล่านี้" "เราจะค่อยๆ สืบหา" เมฆกล่าว "แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องไปให้ถึงที่หมายให้เร็วที่สุด" ทั้งสามคนเดินทางต่อไป พวกเขาเดินลุยผ่านหมอกหนา และหลบหลีกกับดักต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นตามรายทาง ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่พวกเขาก็ไม่ยอมหยุด "เราใกล้จะถึงทางแยกแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปข้างหน้า "จากตรงนี้ เส้นทางจะเริ่มขรุขระมากขึ้น และเราจะต้องปีนเขา" "เราต้องเตรียมพร้อม" เมฆกล่าว แสงมองไปยังทิศทางที่ผู้ใหญ่บ้านชี้ไป เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือเทียนก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น เขาจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาขวางกั้นเขาได้