แสงแห่งรุ่งอรุณสาดส่องลอดเข้ามาในโพรงถ้ำอันเย็นเยียบ ปลุกให้ทั้งสามคนตื่นจากการพักผ่อนอันน้อยนิด อากาศภายนอกยังคงหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม ลมพัดหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของสิ่งมีชีวิตที่ถูกทอดทิ้ง แสงเป็นคนแรกที่ขยับตัว เขาผลักผ้าห่มออกอย่างเชื่องช้า ความเมื่อยล้ายังคงเกาะกุมร่างกาย แต่ความกระตือรือร้นที่จะตามหาร่องรอยกลับมีมากกว่า "เราจะกลับไปที่เดิมกัน" แสงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ก่อนที่รอยเท้าจะเลือนหายไป" ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าเห็นด้วย เขาหันไปมองเมฆที่กำลังเก็บกวาดสัมภาระอย่างคล่องแคล่ว "เมฆ เจ้าคิดว่าเราจะเจออะไรบ้าง" "ข้าไม่แน่ใจ" เมฆตอบขณะที่กำลังมัดเชือกเข้ากับเป้สะพายหลัง "แต่เราต้องลองดู หากมีร่องรอย นั่นอาจเป็นความหวังเดียวของเรา" พวกเขากินอาหารเช้าที่เหลืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้าออกจากโพรงถ้ำ สภาพอากาศภายนอกยังคงเลวร้าย ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับจะถล่มลงมา ทัศนียภาพที่เคยงดงามเมื่อวาน บัดนี้กลับกลายเป็นความน่าเกรงขามและน่ากลัว "เราต้องรีบไป" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ก่อนที่หิมะจะตกหนักกว่านี้" การเดินทางกลับไปยังจุดที่พบกับดักหนามแหลมนั้นยากลำบากกว่าที่คิด พื้นหิมะที่เคยแข็งแน่น บัดนี้ถูกลมพัดจนกระจายไปบางส่วน เผยให้เห็นโคลนเหนียวหนึบที่ทำให้การเดินเท้าลำบากขึ้นหลายเท่า พวกเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการก้าวไปแต่ละก้าว "ทางนี้!" เมฆตะโกนขึ้นเมื่อมาถึงบริเวณที่เคยพบกับดัก "ข้าคิดว่าข้าจำตำแหน่งได้" ทั้งสามคนเดินเข้าไปสำรวจบริเวณดังกล่าวอย่างละเอียด แสงก้มลงมองพื้นหิมะที่ถูกลมพัดจนเกือบจะราบเรียบ แต่ก็ยังมีร่องรอยบางอย่างปรากฏให้เห็น "นี่ไง!" แสงอุทาน "รอยเท้าที่เมฆพูดถึง" เมฆรีบเข้ามาดู "ใช่แล้ว! รอยเท้านี้เหมือนกับที่ข้าเห็นเลย" เขาชี้ไปที่รอยเท้าขนาดใหญ่ที่จมลึกลงไปในหิมะ "และนี่คือรอยเท้าอีกชุดหนึ่ง" เขาชี้ไปยังรอยเท้าที่เล็กกว่า และดูเหมือนจะเดินสวนทางมา "ดูเหมือนว่าจะมีคนสองกลุ่มจริงๆ" ผู้ใหญ่บ้านก้มลงมองรอยเท้าเหล่านั้นอย่างพิจารณา "รอยเท้ากลุ่มแรก พวกเขาเดินไปในทิศทางเดียวกับเรา แสดงว่าพวกเขาอาจจะกำลังตามเราอยู่ หรือไม่ก็กำลังจะไปในทิศทางเดียวกับที่เราจะไป" "ส่วนกลุ่มที่สอง" แสงเสริม "พวกเขาเดินสวนทางมา และรอยเท้าของพวกเขาค่อนข้างลึก อาจจะหมายความว่า พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และมีน้ำหนักมากกว่า" "หรืออาจจะถูกบังคับให้เคลื่อนไหว" เมฆเสนอความคิดเห็น "ลองดูสิ รอยเท้าเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกลากไปมากกว่าที่จะเป็นการเดินปกติ" แสงพิจารณาตามที่เมฆบอก เขาเห็นด้วยว่ารอยเท้ากลุ่มที่สองดูไม่เป็นธรรมชาติ รอยเท้าที่สั้นกว่าดูเหมือนจะถูกดึงรั้งไปตามพื้นหิมะ "แล้วเราจะตามรอยไหนดี" แสงถามด้วยความลังเล "เราต้องตามรอยเท้าที่เล็กกว่า" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวอย่างเด็ดขาด "เพราะมันอาจจะเป็นรอยเท้าของเทียน" "แต่เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะพาเทียนไปที่ไหน" แสงกังวล "และถ้าเราตามไป เราอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้" "เรามาถึงที่นี่เพื่อช่วยเทียน" เมฆกล่าวอย่างหนักแน่น "เราไม่สามารถละทิ้งเธอไปได้" "ข้าเห็นด้วยกับเมฆ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "เราจะระมัดระวังตัวให้มากที่สุด เราจะเดินตามรอยเท้ากลุ่มที่สองไป แต่ก็ต้องคอยสังเกตการณ์รอบๆ ตลอดเวลา" ทั้งสามคนเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีแสงนำหน้าคอยมองหาร่องรอย รอยเท้าที่ถูกลากไปนั้นปรากฏเป็นระยะๆ บนพื้นหิมะ ทำให้การเดินทางเต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่นอน "นี่มันแปลก" แสงกล่าวพลางชะงักเท้า "รอยเท้าพวกนี้... มันหายไปตรงนี้" พวกเขามาถึงบริเวณที่มีหินแหลมคมปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ รอยเท้าที่เคยปรากฏชัดเจนหายไปอย่างกะทันหัน ราวกับว่าผู้ที่ถูกลากไปนั้นได้หายตัวไปในอากาศ "พวกเขาหายไปไหน" ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความตกใจ เมฆรีบเดินสำรวจไปรอบๆ "ข้าว่า... พวกเขาอาจจะถูกอุ้มหายไป" "อุ้มหายไป?" แสงทวนคำ "หมายความว่าอย่างไร" "อาจจะมีใครบางคน หรือบางสิ่งบางอย่าง มาพาพวกเขาไปจากตรงนี้" เมฆอธิบาย "และรอยเท้าที่หายไป... อาจจะหมายถึงพวกเขาถูกยกขึ้นสูงจากพื้น" ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจของแสง เขาจินตนาการถึงภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่อาจเกิดขึ้นกับเทียน "เราจะทำอย่างไรต่อไป" แสงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราต้องมองหาเบาะแสอื่นๆ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "บางทีอาจจะมีอะไรตกหล่นอยู่แถวนี้" พวกเขาเริ่มค้นหาบริเวณนั้นอย่างละเอียด แสงสังเกตเห็นบางอย่างที่ส่องประกายอยู่ใต้ก้อนหิน มันคือวัตถุเล็กๆ สีเงินวาว "นั่นอะไรน่ะ" แสงชี้ไปที่วัตถุนั้น เมฆรีบเข้าไปหยิบมันขึ้นมา "นี่มัน... จี้ห้อยคอ" เขาพลิกจี้ห้อยคอไปมา มันมีลักษณะคล้ายขนนกที่ทำจากโลหะเงิน มันเป็นสิ่งของที่สวยงามและประณีต "ข้าเคยเห็นจี้แบบนี้มาก่อน" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวอย่างช้าๆ "มันเป็นเครื่องประดับของ... ชาวเงา" "ชาวเงา?" แสงทวนคำด้วยความสงสัย "พวกเขาคือใคร" "พวกเขาคือกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในดินแดนอันมืดมิด" ผู้ใหญ่บ้านอธิบาย "พวกเขาเป็นนักรบที่แข็งแกร่งและมีทักษะในการลอบเร้น พวกเขามักจะทำงานให้กับกองทัพมาร" หัวใจของแสงเต้นระรัว "หมายความว่า... เทียนถูกจับตัวไปโดยชาวเงา แล้วพวกเขาก็ทำงานให้กับกองทัพมารงั้นหรือ?" "เป็นไปได้สูง" เมฆกล่าว "เครื่องประดับนี้เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดี" ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดหวั่น แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือเทียนมากขึ้น พวกเขาต้องหาทางเผชิญหน้ากับชาวเงาและกองทัพมารให้ได้ "เราต้องตามหาพวกมันให้เจอ" แสงกล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยว "เราต้องพาเทียนกลับมาให้ได้" "แต่เราจะหาพวกเขาเจอได้อย่างไร" ผู้ใหญ่บ้านถาม "พวกมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" เมฆมองไปยังยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก "รอยเท้าที่หายไป... การหายตัวไปอย่างลึกลับ... อาจจะหมายถึงพวกมันกำลังมุ่งหน้าไปยังที่ที่ไม่มีใครสามารถตามไปได้ง่ายๆ" "ที่ไหน?" แสงถาม "หุบเขาแห่งเงามรณะ" เมฆตอบ "มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย และเป็นที่อยู่ของชาวเงา" การเดินทางของพวกเขาจะยิ่งยากลำบากกว่าเดิม ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีทองยามเย็นสาดส่องผ่านก้อนเมฆ เป็นสัญญาณเตือนว่าคืนอันยาวนานกำลังจะมาถึง "เราต้องรีบเดินทาง" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "ก่อนที่ความมืดจะมาถึง" ทั้งสามคนออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีความหวังเล็กๆ ที่จะตามหาร่องรอยของเทียนต่อไป ถึงแม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและอันตราย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อคนที่พวกเขารัก