"นางคือภาชนะอันสมบูรณ์แบบ" แม่มดแห่งความมืดกล่าว "พลังบริสุทธิ์จากดวงดาวที่สถิตอยู่ในตัวนาง จะมอบพลังมหาศาลให้แก่ข้า ข้าจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้!" แสงไม่สนใจคำพูดของแม่มด เขามุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงตัวเทียนให้เร็วที่สุด แต่เหล่าชาวเงาก็ยังคงขวางทางอยู่ พวกมันมีจำนวนมาก และการต่อสู้ก็เป็นไปอย่างดุเดือด เมฆพุ่งเข้าโจมตีชาวเงาด้วยเพลงดาบที่รวดเร็วและแม่นยำ เขาพยายามเปิดทางให้แสง ส่วนผู้ใหญ่บ้านก็ใช้ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของเขาปัดป้องการโจมตีจากชาวเงาอีกกลุ่มหนึ่ง "พวกเจ้าจะหยุดข้าไม่ได้!" เสียงของแม่มดแห่งความมืดดังขึ้นอีกครั้ง นางยกมือขึ้นเหนือศีรษะ และเริ่มร่ายเวทมนตร์ที่ทรงพลัง แสงสีม่วงเข้มเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวนาง มันแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างความกดดันมหาศาลให้กับทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น "พลังของนางกำลังเพิ่มขึ้น!" เมฆตะโกน เขาต้องต่อสู้กับชาวเงาที่เข้ามาขวางหน้าอย่างไม่ลดละ "แสง! รีบไปช่วยเทียน!" แสงเห็นโอกาสที่เปิดขึ้น เขาพุ่งตัวผ่านช่องว่างระหว่างชาวเงาที่กำลังชะงักไปชั่วขณะ เขาแทบจะวิ่งฝ่าเข้าไปถึงแท่นหินแล้ว แต่แล้ว... "เจ้าจะไปไหน!" เสียงแหลมสูงดังขึ้นมาจากด้านบน แสงเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนก้อนหินที่สูงกว่า นางสวมชุดสีดำที่ดูหรูหรา แต่ใบหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาของนางส่องประกายสีอำพัน "เจ้านั่นเอง! เจ้าหญิงแห่งเงา" เมฆอุทาน เขาจำนางได้จากภาพที่เคยเห็นในตำนาน "เจ้าบังอาจเข้ามาในดินแดนของข้า แล้วยังจะทำอันตรายต่อผู้ที่ข้ารักอีก!" เจ้าหญิงแห่งเงากล่าว นางกระโดดลงมาจากก้อนหินอย่างสง่างามราวกับแมว และพุ่งเข้าใส่แสงด้วยกริชที่ส่องประกาย การต่อสู้ระหว่างแสงและเจ้าหญิงแห่งเงาเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แสงต้องใช้สมาธิทั้งหมดในการป้องกันการโจมตีที่รวดเร็วและอันตรายของนาง เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเทียนได้เลย ในขณะเดียวกัน บนแท่นหิน เทียนก็เริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเธอ พลังงานที่ถูกดึงออกไปจากร่างของเธอ กำลังแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงที่ค่อยๆ ปะทุขึ้นมาจากภายใน แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากดวงตาของเธอเริ่มสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ โซ่สีดำที่พันธนาการเธออยู่เริ่มสั่นสะท้าน "ไม่! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำแบบนี้!" เสียงของเทียนดังขึ้นมา แม้จะอ่อนแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ข้าจะปกป้องพลังนี้เอง!" แม่มดแห่งความมืดหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้? พลังของเจ้ากำลังจะกลายเป็นของข้า!" แต่แล้ว จู่ๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเทียน มันสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนยากที่จะมองเห็น ทวีความรุนแรงขึ้นจนโซ่สีดำที่พันธนาการเธออยู่เริ่มละลาย เทียนยืนขึ้นอย่างมั่นคง ปล่อยให้พลังงานบริสุทธิ์ไหลผ่านร่างของเธอ "นี่มันอะไรกัน!" แม่มดแห่งความมืดร้องอุทานด้วยความตกตะลึง "พลัง... พลังนี้มัน...!" แสงสีฟ้าได้กลืนกินร่างของเทียนไปทั้งหมด มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นคลื่นพลังงานที่สาดซัดเข้าใส่เหล่าชาวเงา ทำให้พวกมันต้องล่าถอยออกไปอย่างตื่นตระหนก แม้แต่แม่มดแห่งความมืดเองก็ต้องยกแขนขึ้นมาป้องบังใบหน้า "พลังแห่งดวงดาว... มันปลดปล่อยออกมาแล้ว!" เมฆกล่าวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เจ้าหญิงแห่งเงาเองก็รู้สึกถึงพลังที่แผ่กระจายออกมา นางชะงักการโจมตีของแสงไปชั่วขณะ ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "ไม่จริง... นี่มันเป็นไปไม่ได้!" นางพึมพำ คลื่นพลังงานสีฟ้าได้ปะทะเข้ากับแม่มดแห่งความมืดอย่างรุนแรง ร่างของนางถูกกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร ร่างของนางกระแทกเข้ากับผาหินอย่างแรง แล้วก็ค่อยๆ จมหายไปในความมืด "ท่านแม่!" เจ้าหญิงแห่งเงาตะโกนด้วยความตกใจ นางไม่สนใจแสงอีกต่อไป รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ของนาง เมื่อคลื่นพลังงานสงบลง ร่างของเทียนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงส่องสว่างอยู่รอบตัวเธอ ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาว เธอไม่ได้ดูอ่อนแออีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยพลังที่เปี่ยมล้น "เทียน!" แสงร้องเรียกชื่อเธอด้วยความโล่งใจ เขารีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที เทียนมองไปยังแสงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "แสง... ฉันไม่เป็นไร" เมฆและผู้ใหญ่บ้านมองดูเทียนด้วยความทึ่ง พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่สามารถควบคุมพลังเช่นนี้ได้มาก่อน "เจ้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ นะ เทียน" เมฆกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ "ข้า... ข้ารู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน" เทียนกล่าว เธอค่อยๆ ยกมือขึ้น มองดูพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ที่ไหลวนอยู่ในฝ่ามือของเธอ เจ้าหญิงแห่งเงารีบเข้าไปดูอาการของแม่ของนาง นางพบว่าแม่มดแห่งความมืดนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็บาดเจ็บสาหัส "ท่านแม่! ท่านเป็นอะไรมากไหม?" แม่มดแห่งความมืดลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก นางมองไปยังเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ข้า... ข้าจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้!" "ตอนนี้ เจ้าไม่มีพลังที่จะทำอะไรแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "พวกเราจะปล่อยให้เจ้ากลับไป แต่จำไว้ว่า ถ้าเจ้าคิดจะกลับมาอีกครั้ง พวกเราจะไม่มีวันยอมแพ้" เจ้าหญิงแห่งเงารู้ดีว่านางไม่สามารถสู้กับกลุ่มนี้ได้อีกต่อไป นางจึงอุ้มร่างของแม่ของนางขึ้น แล้วค่อยๆ ถอยหลังหายเข้าไปในความมืด เมื่อเหล่าชาวเงาและแม่มดแห่งความมืดจากไป บรรยากาศรอบๆ ก็กลับมาสงบอีกครั้ง หมอกที่เคยปกคลุมก็เริ่มจางหายไป แสงจันทร์ส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้โบราณ เผยให้เห็นภาพที่สวยงามจนน่าอัศจรรย์ "เราทำสำเร็จแล้ว" แสงกล่าว เขากอดเทียนไว้แน่น "เราช่วยเธอออกมาได้แล้ว" เทียนซบหน้าลงกับอกของแสง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัย "ขอบคุณนะแสง ขอบคุณที่มาช่วยฉัน" "ไม่เป็นไรเลยเทียน" แสงกระซิบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" เมฆมองดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกดีใจที่เทียนปลอดภัย และรู้สึกภูมิใจในตัวเพื่อนของเขา "ถึงเวลาที่เราต้องกลับบ้านแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "เรื่องราวในดินแดนเงามรณะได้จบลงแล้ว"