ข่าวการรวมตัวของชาวบ้านแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าได้เรียกระดมชาวบ้านทุกคนมาประชุมที่ศาลากลางหมู่บ้าน แสงกับเทียนก็ไปร่วมประชุมด้วย "เราจะยอมให้พวกมันเข้ามาทำลายวิถีชีวิตของเราอีกต่อไปไม่ได้" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าวขึ้นท่ามกลางชาวบ้านที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ "เราต้องแสดงให้พวกมันเห็นว่า เราแข็งแกร่งแค่ไหน" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะ" ชาวบ้านคนหนึ่งถาม "พวกมันมีคนเยอะ และดูอันธพาลมาก" "เราจะใช้สิ่งที่พวกมันไม่มี" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าตอบ "เราจะใช้ความสามัคคี และความรู้ของเรา" แสงมองไปที่เทียน เทียนพยักหน้าให้เขา แสดงว่าเธอเข้าใจแผนการ "คุณเทียน" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "คุณจะใช้สมุนไพรของคุณอย่างไร" "ฉันจะเตรียมยาสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บ และสมุนไพรที่ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงค่ะ" เทียนตอบ "และฉันจะเตรียมสมุนไพรบางชนิดที่ช่วยในการป้องกันตัวได้ด้วย" "ดีมาก!" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "ส่วนคุณแสง" แสงหันไปมอง "ครับ" "คุณมีความกล้าหาญ และคุณสามารถทำให้ชาวบ้านคนอื่นๆ ฮึกเหิมได้" ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ากล่าว "ผมอยากให้คุณเป็นกำลังใจให้กับทุกคน" "ผมจะทำอย่างเต็มที่ครับ" แสงตอบ วันรุ่งขึ้น หมู่บ้านก็เริ่มมีการเตรียมการอย่างแข็งขัน ชาวบ้านช่วยกันเสริมความแข็งแรงให้กับศาลากลางหมู่บ้านให้กลายเป็นเหมือนป้อมปราการชั่วคราว เทียนสาละวนอยู่กับการเตรียมสมุนไพรจำนวนมาก แสงเองก็คอยช่วยเหลือเธอ และคอยพูดคุยให้กำลังใจชาวบ้าน "คุณ...คุณไม่กลัวเลยหรือคะ" แสงถามเทียนขณะที่พวกเขากำลังตำสมุนไพร "กลัวสิคะ" เทียนตอบ "แต่ฉันเลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความกลัวมาครอบงำ" "ฉันคิดถึงแม่ของฉัน" เทียนพูดต่อ "ท่านเคยบอกว่า ความเข้มแข็งที่แท้จริง ไม่ใช่การไม่เคยล้ม แต่คือการลุกขึ้นยืนได้ทุกครั้งที่ล้ม" แสงรู้สึกประทับใจในตัวเทียนเป็นอย่างมาก "ผมจะจำคำพูดของท่านแม่ของคุณไว้ครับ" "แล้วคุณล่ะคะ" เทียนถามแสง "คุณกลัวไหม" "ผมเคยกลัวมากครับ" แสงยอมรับ "ฝันร้ายพวกนั้น...มันทำให้ผมรู้สึกไร้ค่า" "แต่พอผมมาอยู่ที่นี่ ได้เจอคุณ ได้ช่วยเหลือคนอื่น" แสงพูดต่อ "ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความหมายมากขึ้น" "คุณมีความหมายเสมอค่ะ แสง" เทียนกล่าว "คุณเป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของฉัน" คำพูดนั้นทำให้แสงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขามองเข้าไปในดวงตาของเทียน และเห็นความรู้สึกที่เหมือนกันฉายอยู่ในนั้น ในขณะเดียวกัน หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็เริ่มได้ยินข่าวการเตรียมการของชาวบ้าน พวกเขาไม่คิดว่าชาวบ้านที่เคยขี้ขลาดตาขาวจะกล้าต่อกร "พวกชาวบ้านนั่นมันคงจะบ้าไปแล้ว" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์พูด "เราต้องไปสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำ" กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มเคลื่อนพลมายังหมู่บ้าน พวกเขาคาดหวังว่าจะสามารถข่มขู่ชาวบ้านให้ยอมจำนนได้เหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้ พวกเขาจะพบกับความประหลาดใจ เมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์เข้ามาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ชาวบ้านยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบที่หน้าศาลากลางหมู่บ้าน ในมือของบางคนถืออาวุธที่ทำขึ้นเองอย่างง่ายๆ เช่น ไม้ หรือเคียว แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือ สมุนไพรจำนวนมากที่เทียนเตรียมไว้ "ทำไม...พวกมันถึงได้รวมตัวกันขนาดนี้" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์พึมพำ "อย่าไปสนใจพวกมัน" เขาตะโกนสั่งลูกน้อง "เข้าไปเลย!" แต่เมื่อพวกชายฉกรรจ์พยายามจะเดินฝ่าเข้าไป แสงก็ก้าวออกมาจากแถว "พวกคุณจะไม่มีวันได้เหยียบย่ำที่ดินแห่งนี้" แสงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าที่เคย "แก!" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ชี้หน้าแสง "แกจะหยุดพวกฉันได้หรือไง" "ฉันอาจจะหยุดพวกแกไม่ได้ด้วยกำลัง" แสงตอบ "แต่ฉันจะหยุดพวกแกด้วยหัวใจ" ทันใดนั้น เทียนก็เดินออกมาจากแถว พร้อมกับถุงสมุนไพรในมือ "ถ้าพวกคุณไม่หยุด" เทียนกล่าว "พวกเราจะปกป้องตัวเอง" แสงเห็นแววตาของเทียนที่มุ่งมั่น และเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในตัว "พวกเราพร้อมแล้ว" แสงประกาศก้อง ชาวบ้านที่อยู่ข้างหลังก็ส่งเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน แสงรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อปกป้องเทียน และปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้