“เป็นไปไม่ได้! นี่มันแผนการของฉัน!” คำอุทานนั้นดังออกมาจากปากของผู้หญิงที่ดูเหมือนจะใกล้หมดสติ. ใบหน้าซีดเผือดของแม่ธนากรกดลงไปอีกเมื่อเธออ่านเอกสารในมือ. ความตกใจระคนกับความผิดที่เธออาจก่อขึ้น ทำให้เธอก้าวถอยหลังไปชนเข้ากับชั้นวางยา. “คุณแม่… เกิดอะไรขึ้นครับ?” ธนากรรีบเข้าไปประคอง. เขามองใบหน้าของแม่ด้วยความเป็นห่วง. “แผนการอะไรครับ? แล้วทำไม… ทำไมคุณน้าถึงมีเอกสารพวกนี้?” พิมพิมก็มองแม่ของธนากรด้วยความสงสัย. เธอเห็นสายตาของแม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด. “คุณน้า… เกิดอะไรขึ้นคะ?” แม่ของธนากรส่ายหน้า. เธอหายใจหอบ. “มัน… มันไม่ใช่เรื่องที่พวกเธอจะเข้าใจง่ายๆ.” “แต่… ตอนนี้… เรากำลังตกอยู่ในอันตราย. เราไม่รู้ว่าใครเป็นคนยิง. ใครกำลังบงการ. เราต้องการความจริงค่ะ.” พิมพิมพูดอย่างหนักแน่น. เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเชื่อมโยงถึงกัน. แม่ของธนากรมองเอกสารในมือ. เธอถอนหายใจยาว. “ก็ได้. ฉันจะบอกพวกเธอ. แต่… พวกเธอต้องสัญญาว่า… จะไม่โกรธฉัน.” ธนากรและพิมพิมมองหน้ากัน. พวกเขาเห็นแววตาที่สิ้นหวังของแม่. “เราสัญญาค่ะ.” พิมพิมตอบ. “เรื่องมันเริ่มตั้งแต่… เมื่อหลายปีก่อน.” แม่ของธนากรอธิบาย. “ฉัน… มีลูกชายอีกคน. ชื่อ… นรา. นราเป็นลูกของฉันกับชายอีกคน. ชายคนนั้น… เขาเป็นคนมีอิทธิพล. แต่… เขาก็เป็นคนอันตราย. ฉัน… กลัวว่าเขาจะทำร้ายนรา. ฉันก็เลย… ตัดสินใจที่จะ… ทิ้งเขาไป. ฉันพาธนิน (ธนิน) มาอยู่กับฉัน… แล้วก็… ปล่อยให้นราอยู่ที่นั่น. ฉันคิดว่า… อย่างน้อย… นราก็จะได้ปลอดภัยจากพ่อของเขา.” ธนากรถึงกับอึ้ง. เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน. “หมายความว่า… ธนิน… คือพี่ชายต่างพ่อของผม?” “ใช่. และ… ฉันก็… เสียใจมาก. ที่ต้องทำแบบนั้น.” แม่ของธนากรสิ้นเสียง. “แต่… ฉันคิดว่า… ฉันได้ทำในสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว.” “แล้ว… เอกสารพวกนี้ล่ะคะ?” พิมพิมถาม. “รูปถ่าย… แล้วก็… การโอนเงิน?” “นั่น… มันคือแผนการของฉัน. หลังจากที่ฉันรู้ว่า… นรา… เขา… มีปัญหา. ปัญหาเกี่ยวกับคดี. และ… ชายคนนั้น… พ่อของเขา… ก็กำลังจะ… เอาเรื่อง. ฉัน… กลัวว่า… นราจะถูกทำร้าย. หรือ… ถูกจับ. ฉันก็เลย… พยายามหาทาง… ช่วยเขา.” “แล้ว… เอกสารพวกนี้… มันเกี่ยวอะไร?” ธนากรสงสัย. “ฉัน… จ้างวานนักธุรกิจคนนั้น. ให้เขา… ช่วยปกป้องนรา. ฉัน… จ่ายเงินให้เขา… เพื่อให้เขา… ดูแลนรา. และ… หาทาง… แก้ไขปัญหาเรื่องคดีให้.” แม่ของธนากรอธิบาย. “ส่วนรูปถ่าย… ฉัน… จ้างวานให้เขา… ถ่ายรูปธนิน… คู่กับนักธุรกิจคนนั้น. เพื่อ… ให้เห็นว่า… นรา… มีคนคอยหนุนหลัง. และ… หวังว่า… มันจะทำให้… คู่กรณี… ของนรา… เกรงกลัว.” “แต่… ทำไมคุณน้าถึงต้องทำแบบนั้นคะ? ถ้าธนินเป็นพี่ชายของธนากร… ทำไมไม่บอกธนากรแต่แรก?” พิมพิมถาม. “แล้ว… แล้วทำไมธนินถึงเข้าใจผิดว่าพิมเป็นคนทำให้เขาจำอะไรไม่ได้?” “เพราะ… ฉัน… กลัว.” แม่ของธนากรอธิบาย. “ฉันกลัวว่า… ถ้าธนากร… รู้เรื่อง… เขาอาจจะ… เข้าไปยุ่ง. แล้ว… กลายเป็นอันตราย. ส่วนเรื่องที่ธนิน… เข้าใจผิด… ฉัน… ฉันก็ไม่รู้. ฉัน… คิดว่า… เขาอาจจะ… ถูกใครบางคน… ปั่นหัว.” “ใคร… ใครจะปั่นหัวธนิน?” ธนากรสงสัย. “แล้ว… ทำไม… ทำไมคนโทรมาหาผม… ถึงบอกว่า… คนที่อยู่ข้างๆ ผม… กำลังจะอันตราย?” ทันใดนั้น. แม่ของธนากรก็นึกถึงบางอย่าง. “เดี๋ยวก่อนนะ. ถ้า… ธนิน… ถูกปั่นหัว… แล้ว… นักธุรกิจคนนั้น… ก็มีหน้าเหมือนธนากร… แล้ว… ยังมีคนโทรมา….” เธอหยุดพูด. ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าเดิม. “เป็นไปได้ไหม… ว่า… คนที่กำลังบงการ… คือ… ตัวนักธุรกิจคนนั้นเอง?” “หมายความว่ายังไงครับ?” ธนากรถาม. “เขา… อาจจะ… สร้างเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา. เพื่อ… ให้ธนิน… เข้าใจผิด. และ… เพื่อ… กำจัด… ธนิน… หรือ… กำจัด… เรา.” แม่ของธนากรอธิบาย. “เขา… อาจจะต้องการ… แย่งชิง… อะไรบางอย่าง. หรือ… ทำลาย… ชื่อเสียงของธนากร. เขา… คงจะรู้ว่า… ธนิน… คือพี่ชายของธนากร… แล้ว… ก็เห็นว่า… พิม… รักธนิน… และ… อาจจะ… พยายามใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้.” “แล้ว… เสียงปืนเมื่อกี้…?” พิมพิมถาม. “ฉัน… ไม่แน่ใจ. แต่… ถ้าเป็นนักธุรกิจคนนั้น… เขาก็อาจจะ… เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว. เพื่อ… กำจัด… ใครก็ตาม… ที่อาจจะเป็นอุปสรรค.” ขณะที่พวกเขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว. จู่ๆ. เสียงโทรศัพท์ของธนากรกก็ดังขึ้นอีกครั้ง. เป็นเบอร์เดิม. แต่คราวนี้… เสียงปลายสายไม่ใช่เสียงเยียบเย็นเหมือนเดิม. “นี่… ผม… ผมคือ… คนที่… ที่… ถูกหลอก.” เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย. เป็นเสียงที่คุ้นเคย. “ใคร!” ธนากรรีบถาม. “ผม… ผมคือ… คนที่… ยิง… ครับ.” พิมพิม. ธนากร. และแม่ของธนากร… ต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง. ใครกันแน่ที่เป็นคนยิง?