เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้พายุและรุ้งต้องหมอบหลบหลังพุ่มไม้หนาทึบ หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว พายุได้ยินเสียงกระสุนเฉี่ยวใบไม้ออกไป และรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นดิน "คุณคะ!" รุ้งร้องเสียงหลง "เขาเห็นเราแล้ว!" "รู้แล้ว!" พายุตอบเสียงเครียด "เราต้องหาทางหนีไป!" ชายฉกรรจ์คนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน พวกเขากำลังจะยิงซ้ำ แต่ทันใดนั้น เสียงปืนจากหญิงสาวชุดดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้เธอสามารถยิงสกัดแขนของชายฉกรรจ์คนนั้นได้ ทำให้ปืนหลุดมือ! "อ๊าก!" ชายฉกรรจ์ร้องด้วยความเจ็บปวด "พวกแกมัวทำอะไรอยู่!" หญิงสาวตะโกน "จัดการคนที่ขวางทางให้เสร็จเร็วเข้า!" สถานการณ์กลับตาลปัตร กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เข้ามาครั้งแรก ดูเหมือนจะถูกบีบให้ต้องต่อสู้กับทั้งกลุ่มที่สองและหญิงสาวชุดดำในเวลาเดียวกัน พวกเขาสับสนและเสียขวัญ "วิศรุต! นั่นคือโอกาสของเรา!" พายุตะโกนผ่านวิทยุ "รุ้ง! ไปกัน!" พายุคว้ามือรุ้งแล้วพาทั้งสองคนวิ่งตรงไปยังรถยนต์สีดำที่กำลังจะเคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังต่อสู้กันเอง ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจพวกเขาเท่าที่ควร "พวกนั้นจะหนีไปแล้ว!" รุ้งร้องบอก "ไม่! เราจะไปดูให้รู้เรื่อง!" พายุตอบ พวกเขาพยายามวิ่งให้ทัน แต่รถยนต์คันนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ "เราวิ่งตามไม่ทันแน่!" รุ้งบอก "ไม่แน่" พายุยิ้มอย่างมีเลศนัย "จำได้ไหมที่วิศรุตเคยบอกว่าเขาติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างไว้ในรถคันนี้" "หมายถึง?" "หมายถึงเราจะไปกับรถคันนี้แหละ" พายุพูดจบก็รีบวิ่งไปที่ด้านหลังของรถยนต์คันนั้น "คุณคะ! จะทำอะไรคะ!" รุ้งถามด้วยความตกใจ "แค่เกาะให้แน่นก็พอ" พายุตอบ เขาส่งสัญญานให้รุ้งเตรียมตัว แล้วทั้งคู่ก็กระโดดขึ้นไปบนท้ายรถยนต์คันนั้นอย่างรวดเร็ว! "บ้าไปแล้ว!" รุ้งอุทานเมื่อทั้งคู่ต้องเกาะอยู่บนฝากระโปรงท้ายรถอย่างหวุดหวิด ลมปะทะหน้าอย่างแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "บอกแล้วไง ว่าให้เกาะให้แน่น" พายุตะโกนแข่งกับเสียงลม "ตอนนี้เราต้องไปดูว่าพวกนั้นจะเอาอะไรไปซ่อน!" รถยนต์คันนั้นพุ่งทะยานไปตามถนนชนบทที่มืดมิด โดยมีพายุและรุ้งเกาะติดอยู่ด้านหลัง พวกเขามองเห็นรถคันนี้เลี้ยวเข้าไปในบริเวณโกดังเก่าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ "ที่นี่!" พายุอุทาน "ที่นี่คือที่ที่วินัยเคยใช้เป็นที่ซ่องสุม!" เมื่อรถยนต์คันนั้นจอดสนิท ชายฉกรรจ์สองคนก็รีบลงมาจากรถ และขนกล่องเอกสารที่พวกเขาอ้างถึงออกมา พวกเขานำกล่องเหล่านั้นเข้าไปในโกดังเก่า "เราต้องเข้าไปดู!" พายุบอกรุ้ง "แต่... มันอันตรายนะคะ" รุ้งยังคงกังวล "เรารู้แล้วว่าพวกนั้นจะมาที่นี่" พายุพูด "วิศรุตน่าจะติดตามมาอยู่แล้ว" ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องลงจากรถ และเดินตามเข้าไปในโกดังเก่าอย่างเงียบเชียบ ภายในโกดังมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ที่ส่องลอดเข้ามาตามรอยแตกของผนัง "อยู่ตรงนี้แหละ" พายุบอกรุ้ง "เดี๋ยวผมจะลองหาทางดู" พายุค่อยๆ คลานไปตามพื้น ใช้ความมืดเป็นที่กำบัง เขาได้ยินเสียงพูดคุยกันของชายฉกรรจ์สองคนนั้น "เจ้านายสั่งให้รีบเอามาที่นี่" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพูด "ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนที่ใครจะรู้" "แล้วเราจะจัดการกับมันยังไง" อีกคนถาม "เผาทิ้งเลยไหม" "เจ้านายบอกว่าให้เก็บไว้ก่อน" ชายฉกรรจ์คนแรกตอบ "รอคำสั่งต่อไป" พายุแอบมองเข้าไปใกล้ๆ เขาสังเกตเห็นกล่องเอกสารเหล่านั้นวางอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ เขามองเห็นลายเซ็นและตราประทับบางอย่างบนหน้ากล่อง ซึ่งดูคุ้นตาอย่างประหลาด "นี่มัน..." พายุพึมพำกับตัวเอง "นี่มันไม่ใช่แค่เอกสารธรรมดา..." ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นเบาๆ จากกระเป๋าของเขา "คุณพายุครับ! คุณอยู่ที่ไหนครับ! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของวิศรุตดังมาอย่างร้อนรน พายุรีบกดปุ่มตอบ "วิศรุต! ฉันอยู่ที่โกดังเก่าริมแม่น้ำ! พวกนั้นเอาเอกสารมาที่นี่!" "โกดังเก่า! เยี่ยมเลยครับ! ผมกำลังตามมา!" วิศรุตตอบ "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ! เธอไปไหน!" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" พายุตอบ "แต่เธอช่วยพวกเราไว้ตอนแรก" "ระวังตัวด้วยนะครับ! ผมกำลังไป!" วิศรุตพูดจบก็ตัดสายไป พายุหันกลับมามองรุ้ง เขาจึงเห็นว่ารุ้งกำลังจ้องมองไปที่กล่องเอกสารเหล่านั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง "คุณคะ..." รุ้งเอ่ยเสียงสั่น "หนู... หนูจำกล่องพวกนี้ได้ค่ะ" "จำได้?" พายุหันมามองรุ้งอย่างสงสัย "คุณจำได้ยังไง" "ก็... เมื่อก่อนตอนที่หนูยังเด็ก..." รุ้งเริ่มเล่า น้ำเสียงสั่นเครือ "พ่อของหนูเคยทำงานกับคุณพ่อของคุณคะ... แล้วพ่อเคยมีเอกสารลักษณะแบบนี้เก็บไว้ที่บ้าน..." "เอกสารอะไรครับ" พายุถามอย่างใจจดใจจ่อ "เป็นเอกสารเกี่ยวกับ... การลงทุนค่ะ" รุ้งกล่าว "แต่หนูจำได้ว่าพ่อเคยบอกว่า เอกสารพวกนี้มันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... และมันก็ทำให้พ่อมีปัญหาด้วย..." พายุอึ้งไป เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "หมายความว่า... เอกสารพวกนี้... เกี่ยวข้องกับพ่อของคุณด้วยเหรอครับ" "หนูไม่แน่ใจค่ะ" รุ้งส่ายหน้า "แต่... รูปแบบของกล่อง... ลายเซ็น... มันเหมือนกันเป๊ะเลยค่ะ" ในขณะที่พายุและรุ้งกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความตกใจ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอกโกดัง! "แย่แล้ว! พวกนั้นมาแล้ว!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน พายุรีบดึงรุ้งให้หลบซ่อนหลังกองลังสินค้าเก่าๆ ทันที เขายังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขารู้เพียงว่าความจริงที่ซ่อนอยู่กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะเกี่ยวข้องกับทั้งครอบครัวของเขาและครอบครัวของรุ้ง "เราต้องรีบออกไปจากที่นี่!" พายุบอกรุ้ง "ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" แต่แล้ว ประตูโกดังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! เงาของคนหลายคนทาบทับเข้ามาในความมืด "ใครอยู่ที่นี่!" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา... เสียงของคุณวิศรุต!