เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนในเมโลดี้ คาเฟ่ ยังคงดังต่อเนื่องราวกับทุกอย่างเป็นไปตามปกติ แต่สำหรับรุ้งแล้ว ทุกวันหลังจากที่เธอได้พบกับพายุ ได้มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นภายในใจของเธอ พายุกลายเป็นลูกค้าประจำของร้าน เขามาแทบทุกวัน บางวันก็มานั่งดื่มกาแฟเงียบๆ บางวันก็ขอคุยกับรุ้งนานๆ พวกเขามักจะคุยกันเรื่องทั่วไป เรื่องชีวิต เรื่องความฝัน แต่บางครั้ง ก็มีบทสนทนาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่รุ้งเคยมีกับใคร รุ้งรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักพายุ ความสดใสของเธอเริ่มมีประกายของความรักเจือปน พายุเองก็เช่นกัน ท่าทางของเขาที่ดูเย็นชาและโดดเดี่ยว เริ่มละลายลงเมื่ออยู่กับรุ้ง เขามักจะมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน และรอยยิ้มของเขาก็เริ่มปรากฏให้เห็นบ่อยขึ้น "วันนี้มีอะไรอร่อยๆ ไหมครับ รุ้ง" พายุถามขณะเดินเข้ามาในร้าน เขาดูสดใสกว่าทุกครั้ง "มีค่ะ" รุ้งยิ้ม "วันนี้มีพายแอปเปิ้ลสูตรคุณยายเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ เลยค่ะ" "เยี่ยมเลย" พายุพยักหน้า "ผมขอทานคู่กับลาเต้ร้อนละกัน" ขณะที่รุ้งกำลังเตรียมเครื่องดื่มและขนมให้พายุ เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดหน้าร้าน เป็นรถยนต์สีดำที่ดูหรูหราและคุ้นตา "ใครมานะ" รุ้งพึมพำ ประตูรถถูกเปิดออก และหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่สะดุดตา ใบหน้าสวยคมประดับด้วยเครื่องสำอางจัดเต็ม เส้นผมยาวสลวยถูกปล่อยยาวถึงกลางหลัง เธอเดินตรงมาที่ร้านด้วยท่าทางมั่นใจ รุ้งมองหญิงสาวคนนั้นด้วยความแปลกใจ ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นป้ายชื่อคล้องคอของหญิงสาวคนนั้น "บริษัท พัฒนากิจกรุ๊ป" "บริษัทที่มาติดต่อเรื่องที่ดินริมทะเลสาบเมื่อหลายเดือนก่อนนี่นา" รุ้งนึกขึ้นได้ ขณะที่รุ้งกำลังคิดอะไรเพลินๆ พายุที่กำลังจะเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน ก็ชะงักกึกเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้น "อรุณ" พายุเรียกชื่อของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หญิงสาวที่ชื่ออรุณหันมามองพายุ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียว แววตาแห่งความประหลาดใจนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา "พายุ" อรุณกล่าว "ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" "คุณมาทำอะไรที่นี่" พายุถามเสียงเข้ม "ก็คงจะมาดูความคืบหน้าของโครงการน่ะสิ" อรุณตอบ "ไม่เห็นเหรอ" "โครงการ...ของคุณ" พายุเน้นคำว่า "ของคุณ" ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ใช่" อรุณยิ้ม "แล้วคุณล่ะ พายุ มาทำอะไรที่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้" "ผม...มาหาเพื่อน" พายุตอบพลางเหลือบมองไปทางรุ้ง รุ้งยืนนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ มองดูบทสนทนาของทั้งสองคนด้วยความงุนงง เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เกิดขึ้นระหว่างพายุและหญิงสาวคนนั้น "เพื่อนเหรอ" อรุณหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "หวังว่าเพื่อนของคุณจะไม่ใช่พวกที่ชอบฉวยโอกาสนะ" "คุณหมายความว่ายังไง" พายุถามด้วยความไม่พอใจ "ก็หมายความว่า...คุณมักจะทำตัวแบบนี้เสมอ" อรุณกล่าว "พอมีปัญหา ก็หนีมาซ่อนตัว แล้วก็หลอกใช้คนอื่น" "คุณ...!" พายุพูดไม่ออก เขากำหมัดแน่น ดวงตาของเขาฉายแววความโกรธเกรี้ยว "อรุณครับ" รุ้งตัดสินใจเดินเข้าไปหา "ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยคะ" อรุณหันมามองรุ้งด้วยสายตาที่ดูถูก "ฉันไม่ได้มาหาคุณ" เธอพูดเสียงเย็นชา "ฉันมาหาพายุ" "แต่ที่นี่คือร้านของฉัน" รุ้งตอบเสียงหนักแน่น "ถ้ามีอะไรไม่พอใจ ก็คุยกันดีๆ นะคะ" "ไม่พอใจเหรอ" อรุณหัวเราะ "คุณไม่รู้เหรอว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร" "เขาเป็นลูกค้าของฉัน" รุ้งตอบ "และเขาก็เป็นคนดี" "คนดีเหรอ" อรุณแสยะยิ้ม "คุณแน่ใจเหรอ" พายุรีบเข้ามาขวางรุ้ง "พอเถอะอรุณ" เขาพูดเสียงดัง "อย่ามายุ่งกับรุ้ง" "ทำไมล่ะ" อรุณถาม "กลัวว่าเพื่อนใหม่ของคุณจะรู้ความจริงเหรอ" "ผมไม่ได้หลอกใช้ใคร" พายุพูดเสียงกร้าว "และผมก็ไม่ได้หนีปัญหา" "โกหก" อรุณตะคอก "คุณมันก็แค่พวกขี้แพ้" คำพูดของอรุณทำให้รุ้งรู้สึกไม่สบายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวพายุ "คุณ...ไปเถอะค่ะ" รุ้งพูดกับอรุณ "ที่นี่ไม่ต้อนรับคนที่ไม่ให้เกียรติผู้อื่น" อรุณมองรุ้งด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำกับเธอ "ยัยเด็กโง่" เธอพูด "แกไม่รู้อะไรเลย" "ฉันอาจจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณ" รุ้งตอบ "แต่ฉันรู้ว่าพายุเป็นคนยังไง" พายุหันมามองรุ้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณนะ รุ้ง" เขาพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไรค่ะ" รุ้งยิ้มให้กำลังใจ อรุณมองทั้งคู่สลับกันไปมา ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ "ฉันจะกลับมาอีก" เธอกล่าว "แล้วฉันจะทำให้แกเสียใจที่มายุ่งกับเรื่องของฉัน" ว่าแล้ว อรุณก็หันหลังเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่อึดอัดและตึงเครียด พายุหันกลับมามองรุ้ง "ขอโทษนะ รุ้ง" เขาพูด "ผม...ไม่อยากให้เรื่องของผมมาทำให้คุณเดือดร้อน" "ไม่เป็นไรค่ะ" รุ้งตอบ "ฉันไม่เป็นไร" "แต่อรุณ...เขาเป็นคนอันตราย" พายุกล่าว "เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ" "ฉันรู้" รุ้งพยักหน้า "แต่เราก็จะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ" พายุเงยหน้าขึ้นมองรุ้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณนะ รุ้ง" เขาพูดอีกครั้ง "ที่อยู่ตรงนี้กับผม" รุ้งยิ้ม "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" เธอรู้ว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับพายุกำลังจะไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมา อดีตของพายุกำลังจะย้อนคืนมา และอาจจะนำพาความยุ่งยากมาสู่ชีวิตของเธอ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อคนที่เธอรัก