ข่าวที่ชายในชุดสูทสีดำนำมาแจ้ง ทำให้บรรยากาศในเมโลดี้ คาเฟ่ เปลี่ยนไปในทันที รุ้งมองพายุด้วยความเป็นห่วง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธ "แย่แค่ไหนครับ" พายุถามเสียงเครียด "มีทางแก้ไขไหม" "ผมยังไม่แน่ใจครับคุณพายุ" ชายคนนั้นตอบ "แต่เท่าที่ทราบ ทางบริษัทของอรุณเขามีหลักฐานบางอย่างที่ทำให้การคัดค้านของเขามีน้ำหนักมาก" "หลักฐานอะไร" พายุถามต่อ "คุณรู้ไหมว่าคืออะไร" "ยังไม่ทราบรายละเอียดครับ" ชายคนนั้นกล่าว "แต่ผมคิดว่าเราควรจะรีบไปที่สำนักงานทนายความของคุณ เพื่อดูรายละเอียดของเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด" พายุพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว" เขาหันไปทางรุ้ง "รุ้ง...ผมขอโทษนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" รุ้งยิ้มให้เขา "คุณไม่ต้องโทษตัวเอง" "ผมจะจัดการเรื่องนี้" พายุพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้" "ฉันรู้" รุ้งจับมือของพายุไว้ "แล้วฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" พายุบีบมือรุ้งเบาๆ เป็นการตอบรับ เขาลุกขึ้นยืน และหันไปทางชายในชุดสูท "ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ" หลังจากพายุและชายในชุดสูทออกไปแล้ว รุ้งก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอรู้สึกใจหายวาบ เมื่อคิดถึงสถานการณ์ที่พายุกำลังเผชิญ "หลานรุ้ง...เป็นอะไรไป" คุณลุงชวนที่กำลังเก็บของอยู่หลังเคาน์เตอร์ ถามขึ้น "เปล่าค่ะลุง" รุ้งพยายามยิ้ม "แค่เป็นห่วงคุณพายุค่ะ" "เรื่องมันคงจะหนักหนาจริงๆ นั่นแหละ" คุณลุงชวนถอนหายใจ "แต่ลุงก็เชื่อว่าพายุต้องผ่านมันไปได้" "หนู...หนูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" รุ้งตอบ เย็นวันนั้น อรุณก็ปรากฏตัวขึ้นที่ร้านอีกครั้ง คราวนี้เธอมาพร้อมกับชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งดูมีอำนาจและน่าเกรงขาม "พายุไปไหนเสียแล้ว" อรุณถามรุ้งด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจ "ฉันมีข่าวดีจะมาบอกเขา" "คุณพายุ...เขาไม่อยู่ค่ะ" รุ้งตอบ "เขามีธุระด่วน" "ธุระด่วนเรื่องอะไร" อรุณถาม "เรื่องที่ดินผืนนั้นน่ะสิ" รุ้งไม่ตอบ เธอเพียงแต่มองอรุณด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ "ฉันจะบอกอะไรให้นะ" อรุณยิ้มเยาะ "พายุไม่มีทางได้ที่ดินผืนนั้นกลับมาหรอก" "คุณพูดอะไรของคุณคะ" รุ้งถาม "ฉันกำลังจะบอกความจริง" อรุณพูด "พ่อของพายุ...เขาก่อหนี้สินไว้เยอะมาก พ่อของฉันช่วยใช้หนี้ให้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน คือเขาต้องยกที่ดินผืนนั้นให้" รุ้งอึ้งไป "อะไรนะคะ...มันเป็นไปไม่ได้" "มันเป็นไปได้สิ" อรุณหัวเราะ "และฉันก็มีหลักฐานทุกอย่าง" "คุณ...คุณกำลังโกหก" รุ้งพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันไม่ได้โกหก" อรุณยืนยัน "ที่ดินผืนนั้น...มันเป็นของครอบครัวฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว" คำพูดของอรุณเหมือนจะตอกย้ำความเจ็บปวดของพายุ รุ้งรู้สึกสงสารเขาจับใจ "คุณ...คุณใจร้ายที่สุด" รุ้งพูด "ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ" อรุณกล่าว "และตอนนี้ ฉันกำลังจะทำลายทุกอย่างที่พายุพยายามจะสร้างขึ้นมา" อรุณและชายอีกคนหนึ่งเดินออกไปจากร้าน ทิ้งให้รุ้งยืนอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกที่สับสนและเจ็บปวด คืนนั้น รุ้งนอนไม่หลับ เธอคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอได้พบกับพายุ จนถึงวันนี้ เช้าวันต่อมา รุ้งตัดสินใจที่จะไม่รออยู่ที่ร้าน เธอเก็บของ และเดินตรงไปยังสำนักงานทนายความที่พายุเคยบอกไว้ เมื่อเธอไปถึง เธอก็พบว่าพายุกำลังคุยอยู่กับทนายความด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณพายุคะ" รุ้งเรียกเขา พายุหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "รุ้ง...มาทำไม" "ฉัน...ฉันอยากจะช่วยค่ะ" รุ้งพูด "ฉันได้ยินคุณอรุณพูดเมื่อคืนนี้ค่ะ" พายุขมวดคิ้ว "เธอพูดอะไร" รุ้งเล่าเรื่องที่อรุณพูดให้พายุฟังทั้งหมด เมื่อพายุได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป "ทนายครับ" พายุหันไปพูดกับทนาย "ข้อมูลที่คุณอรุณให้มา...มันอาจจะเป็นความจริงก็ได้" ทนายความพยักหน้า "ผมก็คิดเช่นนั้นครับคุณพายุ" "ถ้าอย่างนั้น...เราต้องรีบตรวจสอบเอกสารเก่าๆ ของพ่อผมแล้ว" พายุพูด "เราต้องหาหลักฐานที่แท้จริงให้เจอ" รุ้งมองพายุด้วยความหวัง "หนู...หนูจะช่วยค่ะ" พายุยิ้มให้รุ้ง "ขอบคุณนะรุ้ง" ทั้งสามคนใช้เวลาทั้งวันในการค้นหาเอกสารเก่าๆ ของพ่อพายุ ในที่สุด พวกเขาก็พบเอกสารสำคัญบางอย่าง "นี่ไง" พายุอุทานอย่างดีใจ "นี่คือสัญญาจำนองที่พ่อผมทำไว้กับพ่อของอรุณ" ทนายความรับเอกสารมาตรวจสอบ "ถูกต้องครับคุณพายุ" "แล้ว...เรื่องหนี้สินล่ะคะ" รุ้งถาม "ในเอกสารระบุว่า พ่อของอรุณได้ยกหนี้สินทั้งหมดให้พ่อคุณ โดยมีเงื่อนไขว่า พ่อคุณจะต้องยกที่ดินผืนนั้นให้เขา" ทนายความอธิบาย "แต่...ในสัญญาอีกฉบับหนึ่งที่ซ่อนอยู่...พ่อของคุณได้ทำข้อตกลงเพิ่มเติมไว้" "ข้อตกลงอะไรครับ" พายุถามอย่างกระตือรือร้น "ข้อตกลงระบุว่า หากพ่อของอรุณผิดสัญญา หรือพยายามเอาเปรียบครอบครัวคุณในภายหลัง พ่อของคุณมีสิทธิ์ที่จะขอที่ดินคืนได้" ทนายความกล่าว "และดูเหมือนว่า...พ่อของอรุณ จะมีการทำผิดสัญญาบางอย่างในอดีต" รุ้งมองพายุด้วยความยินดี "แสดงว่า...คุณพายุ...คุณมีสิทธิ์ได้ที่ดินคืนใช่ไหมคะ" พายุพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ใช่" ในที่สุด ความจริงก็ถูกเปิดเผย อดีตที่ซับซ้อนของครอบครัวพายุ กำลังจะถูกแก้ไข เมื่ออรุณรู้ว่าพายุพบหลักฐาน เธอก็โกรธจัด แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถต่อสู้กับกฎหมายได้อีกต่อไป ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา พายุสามารถทวงคืนที่ดินริมทะเลสาบกลับมาได้สำเร็จ เขามีแผนที่จะพัฒนาที่ดินผืนนั้นให้เป็นสวนสาธารณะ เพื่อให้ทุกคนในเมืองได้มาพักผ่อนหย่อนใจ วันหนึ่ง พายุเดินเข้ามาในเมโลดี้ คาเฟ่ พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสกว่าเดิม "รุ้ง" เขาเรียกชื่อเธอ รุ้งหันไปมองเขา "คุณพายุ" "ผม...ผมทำสำเร็จแล้วนะ" พายุบอก "ผมได้ที่ดินผืนนั้นกลับคืนมาแล้ว" รุ้งยิ้มกว้าง "ฉันดีใจด้วยนะคะ" "และทั้งหมดนี้...ก็ต้องขอบคุณรุ้งนะ" พายุพูด "ถ้าไม่มีรุ้ง...ผมคงไม่สามารถผ่านมันไปได้" เขาเดินเข้ามาใกล้รุ้ง และคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ "รุ้ง" พายุเอ่ย "ผมรักคุณนะ แต่งงานกับผมนะ" รุ้งน้ำตาไหล "ใช่ค่ะ" เธอตอบ "ฉันตกลง" แสงแดดอบอุ่นสาดส่องเข้ามาในร้าน ทำให้เห็นประกายระยิบระยับบนพื้น เหมือนกับสายรุ้งที่กำลังทอประกายหลังพายุ