ใบหน้าซีดเผือดของหม่อมชั้นคนสนิทสั่นระริก ยื่นจดหมายที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าปูที่นอนมาให้ข้า หม่อมชั้นกระซิบเสียงสั่นเครือว่า “นายท่าน...ทรงรับสั่งว่าต้องให้ท่านกวนอูเป็นคนเปิดอ่านเท่านั้น” มือที่เคยเรียบลื่นกลับสั่นเทิ้มเมื่อสัมผัสซองจดหมายที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนา ดวงตาของข้าฉายแววไม่ไว้ใจใครเลยในเวลานี้ เมื่อข้าค่อยๆ แกะผนึกออก ภาพอักษรที่คุ้นเคยแต่แฝงความหมายน่าหวาดหวั่นก็ปรากฏต่อสายตา “ข้า...ไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว” เสียงของท่านอ๋องก้องอยู่ในหู ข้าแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ แต่กลับแอบลอบสังเกตการณ์สีหน้าของหม่อมชั้นทุกฝีก้าว...ความรู้สึกผิดบาปเริ่มกัดกินใจ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ข้ากำลังทำ อาจนำพาอันตรายมาสู่คนที่ข้ารัก "ท่านกวนอู..." เสียงแหบพร่าเอ่ยชื่อตัวเองอย่างไม่แน่ใจ ท่านอ๋องทรงยื่นจดหมายให้ข้าเมื่อครู่ สภาพดูอ่อนเพลียจนน่าใจหาย แต่ดวงตาคมกริบยังคงฉายแววระแวดระวัง “ข้า...ไม่อาจเชื่อใครได้อีกแล้ว เจ้ารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น” ท่าทางของเขาทำให้ข้ายิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน หม่อมชั้นคนสนิทของข้า ผู้ที่ภักดีต่อท่านอ๋องมานานแสนนาน ยืนนิ่งราวรูปปั้น ดวงตาเหม่อลอย แสดงถึงความทุกข์ระทมที่ไม่อาจแสดงออกได้ ข้าพยายามรวบรวมสติ อ่านจดหมายทีละบรรทัด อักษรที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น แต่ความหมายกลับชวนให้ขนลุก “ผู้ที่เจ้าไว้ใจที่สุด...คือผู้ที่คิดร้ายกับเจ้า” ประโยคสุดท้ายทำให้ข้าสะดุ้งเฮือก ภาพใบหน้าของหม่อมชั้นคนสนิทผุดขึ้นมาในหัวทันที...เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้อย่างไรที่คนที่เราไว้ใจที่สุด จะเป็นคนที่ทำร้ายเราที่สุด? ข้ารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง กลิ่นอายแห่งความสงสัยและความไม่ไว้วางใจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ท่านอ๋องทรงเฝ้ามองข้าด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ออก ข้าพยายามบังคับตัวเองให้สงบ แต่คลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนทำให้แทบจะยืนไม่อยู่ ความภักดีที่ข้ามีต่อท่านอ๋องกำลังถูกทดสอบอย่างหนัก และคำโกหกที่ข้าสร้างขึ้นมา กำลังจะเปิดเผยออกสู่ภายนอก ข้าจะทำอย่างไรต่อไป? จะบอกความจริงกับท่านอ๋องหรือไม่? หรือจะปล่อยให้ความแคลงใจและความหวาดระแวงกัดกินใจเขาไปเรื่อยๆ? ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นในจดหมายลับฉบับนั้น กำลังจะปลดปล่อยพลังบางอย่างออกมา ซึ่งอาจนำพาความวุ่นวายมาสู่ชีวิตของข้าและท่านอ๋องมากขึ้นกว่าเดิม ความสัมพันธ์ที่เปราะบางอยู่แล้ว จะยิ่งแตกหักหรือไม่? หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นพบความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม? ข้าไม่อาจรู้ได้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้ามา! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกของห้อง นางกำนัลคนหนึ่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านอ๋องเพคะ! ข่าวร้ายพ่ะย่ะค่ะ! ทหารของแคว้นฉู่...บุกเข้ามาในเขตพระราชฐานแล้ว!” ความตึงเครียดที่ปกคลุมบรรยากาศอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก ข้าหันไปมองท่านอ๋อง เห็นแววตาคมกริบของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว ทว่าแฝงไว้ด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด การบุกรุกอย่างไม่คาดฝันนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าหรือไม่? หรือนี่คือจุดจบที่ทุกคนต่างหวาดกลัว? ข้ากำหมัดแน่น หัวใจเต้นระรัวราวจะทะลุออกมานอกอก ความปลอดภัยของท่านอ๋องเป็นสิ่งที่ข้าเป็นห่วงที่สุด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าจะสามารถปกป้องเขาได้อย่างไร? หรือว่าสิ่งที่ข้าได้รับรู้จากจดหมายลับ จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงอันน่าสะพรึงกลัว?