เพียงขวัญรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องอยู่รอบกาย แม้ว่าความจริงจะถูกเปิดเผยไปแล้ว คุณหญิงอัคราและหลวงเทพบุตรถูกจับกุมไปดำเนินคดีตามกฎหมาย ส่วนท่านอ๋องราชันย์ก็ทรงแสดงความเด็ดขาดในการจัดการกับผู้ที่คิดร้าย แต่ถึงกระนั้น บรรยากาศภายในจวนอ๋องก็ยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัดและกระแสลมแห่งการซุบซิบนินทา "ท่านอ๋องเพคะ" เพียงขวัญเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังเสวยพระกระยาหารเช้าอย่างเงียบๆ "กระหม่อมรู้สึกว่า ถึงแม้เรื่องร้ายๆ จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่คนในจวนก็ยังคงมองกระหม่อมด้วยสายตาแปลกๆ" ท่านอ๋องราชันย์ทรงวางพระหัตถ์ลงบนพระหัตถ์ของเธอ "อย่าไปใส่ใจเลย เพียงขวัญ" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พวกเขาก็เป็นอย่างนี้เสมอ เมื่อมีเรื่องผิดคาดเกิดขึ้น" พระองค์ทรงหยิบผลไม้จากจานมาวางบนจานของเธอ "หน้าที่ของเจ้า คือการทำตัวให้ดีที่สุด และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เจ้าคู่ควรกับตำแหน่งนี้" "แต่กระหม่อมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร" เพียงขวัญเอ่ยด้วยความกังวล "สายตาเหล่านั้นมันเหมือนจะตัดสินกระหม่อมอยู่ตลอดเวลา" "สายตาของคนอื่น ไม่สำคัญเท่ากับสายตาของเจ้าที่มีต่อตัวเอง" ท่านอ๋องตรัส "หากเจ้าเชื่อมั่นในตัวเอง และในความรักที่เรามีให้กัน สายตาเหล่านั้นก็จะค่อยๆ จางหายไปเอง" พระองค์ทรงยิ้มบางๆ "เจ้าอย่าลืมว่า เจ้าผ่านอะไรมาบ้าง เจ้าไม่ใช่เพียงแค่สาวชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว" เพียงขวัญพยักหน้ารับ แม้จะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่คำพูดของท่านอ๋องก็ช่วยปลอบประโลมใจเธอได้มาก เธอเงยหน้ามองพระพักตร์ของพระองค์ ภาพใบหน้าที่เคยดูเย็นชาและห่างเหิน บัดนี้กลับอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรักที่มอบให้เธออย่างหมดใจ "แล้วเรื่องการลงโทษคุณหญิงอัคราเล่าเพคะ" เพียงขวัญถามต่อ "กระหม่อมได้ยินว่า ท่านอ๋องทรงขอพระราชทานอภัยโทษให้" "ถูกต้อง" ท่านอ๋องตรัส "ข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตของนางกับบิดาของข้า และเห็นแก่ว่านางก็เคยรับใช้ราชสำนักมานาน" พระองค์ทรงถอนหายใจ "แต่ถึงกระนั้น การกระทำของนางก็เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ นางจะต้องถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง และห้ามกลับเข้ามาอีก" "ส่วนหลวงเทพบุตร" เพียงขวัญเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะกระซิบ "หลวงเทพบุตร จะต้องรับโทษสถานหนักที่สุด" ท่านอ๋องตรัสเสียงเย็น "การกระทำของเขาเป็นภัยต่อความมั่นคงของอาณาจักร และเป็นการบ่อนทำลายเกียรติยศของสตรี" พระองค์ทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง "เขาจะถูกจำคุกตลอดชีวิต" เพียงขวัญพยักหน้า นางเข้าใจดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นร้ายแรงเพียงใด ความโลภและความแค้นสามารถทำให้คนเราทำในสิ่งที่เลวร้ายได้ถึงเพียงนี้ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข่าวการลงโทษคุณหญิงอัคราและหลวงเทพบุตรกลายเป็นเรื่องราวที่ถูกกล่าวขวัญถึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ความสนใจของผู้คนจะเลื่อนไหลไปสู่เรื่องอื่นๆ การซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเพียงขวัญค่อยๆ ลดน้อยลง อาจเป็นเพราะท่านอ๋องราชันย์ทรงแสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดและอำนาจของพระองค์ หรืออาจเป็นเพราะเพียงขวัญเองก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใหม่ของเธอ เธอเริ่มเรียนรู้เรื่องการบริหารจัดการจวน การดูแลบ่าวไพร่ และการเข้าสังคมกับเหล่าขุนนางชั้นสูง ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องทำมาก่อน ท่านอ๋องทรงคอยชี้แนะและให้กำลังใจเธออยู่เสมอ พระองค์ทรงสอนเธอถึงการวางตัว การใช้คำพูด และการตัดสินใจในสถานการณ์ต่างๆ "จำไว้ เพียงขวัญ" ท่านอ๋องตรัสในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ "การเป็นผู้นำ ไม่ใช่การออกคำสั่งเพียงอย่างเดียว แต่คือการทำให้คนอื่นอยากจะทำตามคำสั่งของเจ้า" "แล้วกระหม่อมจะทำให้พวกเขาอยากทำตามคำสั่งของกระหม่อมได้อย่างไรเพคะ" เพียงขวัญถามอย่างใคร่รู้ "ด้วยความเมตตาและความยุติธรรม" ท่านอ๋องตรัส "หากเจ้าปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยความจริงใจ พวกเขาก็จะตอบแทนเจ้าด้วยความภักดี" พระองค์ทรงหยุดและหันมามองเธอ "และที่สำคัญที่สุด อย่าลืมที่จะเป็นตัวเอง" เพียงขวัญมองใบหน้าของท่านอ๋อง เธอรู้สึกซาบซึ้งในทุกสิ่งที่พระองค์ทรงมอบให้ ความรัก ความเข้าใจ และโอกาสในการเติบโต วันนี้เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่สาวชาวบ้านที่บังเอิญเข้ามาอยู่ในชีวิตของท่านอ๋องอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพระองค์อย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าอุปสรรคภายนอกจะคลี่คลายไปแล้ว แต่ภายในใจของเพียงขวัญเองก็ยังคงมีร่องรอยของความไม่มั่นคงอยู่บ้าง คำพูดของคุณหญิงอัคราที่ว่า "ท่านอ๋องทรงไม่ได้รักหม่อมฉัน ท่านอ๋องทรงมีเพียงแต่เพียงขวัญเท่านั้น" ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ความรักที่ท่านอ๋องมีให้เธอ เป็นเพราะความรู้สึกที่แท้จริง หรือเป็นเพียงเพราะเธอเป็นคนที่แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยเข้ามาในชีวิตของพระองค์กันแน่ "ท่านอ๋องเพคะ" เพียงขวัญเอ่ยขึ้นในยามค่ำคืน ขณะที่ท่านอ๋องทรงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน "ท่านอ๋องทรงรักกระหม่อมจริงๆ ใช่ไหมเพคะ" ท่านอ๋องราชันย์ทรงประหลาดพระทัยเล็กน้อยกับคำถามนั้น พระองค์ทรงกระชับอ้อมแขนรอบตัวเธอ "เจ้ากำลังสงสัยในความรักของข้าหรือ" "กระหม่อม... กระหม่อมเพียงแค่ต้องการความมั่นใจเพคะ" เพียงขวัญเอ่ยเสียงแผ่วเบา "บางครั้ง กระหม่อมก็รู้สึกว่า ตัวเองยังไม่ดีพอ" ท่านอ๋องทรงลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน "เพียงขวัญ" พระองค์ตรัส "ข้าไม่เคยรักใครเหมือนที่รักเจ้ามาก่อน" พระองค์ทรงค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากของเธอ "เจ้าเข้ามาในชีวิตของข้า และทำให้ทุกอย่างสดใสขึ้น เจ้าคือแสงสว่างของข้า" "แต่... คุณหญิงอัคราเคยกล่าวว่า..." "คำพูดของนาง เป็นเพียงคำพูดที่เกิดจากความริษยาและคับแค้นใจ" ท่านอ๋องตรัส "อย่าให้คำพูดเหล่านั้นมาบั่นทอนความรู้สึกของเจ้า" พระองค์ทรงประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาสบพระเนตร "เจ้าคือเพียงขวัญ เจ้าคือคนที่ข้ารัก และจะรักตลอดไป" คำพูดของท่านอ๋องทำให้เพียงขวัญรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอหลับตาลง ซบหน้ากับอกของพระองค์ รู้สึกปลอดภัยและมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ในขณะเดียวกัน ความไม่แน่ใจที่ฝังลึกอยู่ในใจของเธอก็ยังคงอยู่ คำถามที่ว่า "ความรักที่แท้จริง" คืออะไรกันแน่ มันคือสิ่งที่เธอได้รับจากท่านอ๋องในตอนนี้ หรือมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นอีก