เพียงขวัญยืนนิ่งจ้องมองภาพวาดตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว ภาพผู้หญิงในอ้อมแขนที่กำลังโอบกอดทารกน้อยอย่างอ่อนโยนนั้น ช่างคุ้นเคยจนหัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้มานาน กำลังประทุขึ้นมาอย่างรุนแรง "ท่านอ๋องเพคะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "กระหม่อม... กระหม่อมรู้สึกเหมือนเคยเห็นภาพนี้มาก่อน" ท่านอ๋องราชันย์ทรงก้าวเข้ามาใกล้ ดึงเพียงขวัญเข้ามากอดปลอบโยน "ไม่เป็นไรนะ เพียงขวัญ" พระองค์ตรัส "ค่อยๆ นึกนะ" ชายชราเจ้าของบ้านผู้ซึ่งยืนมองเหตุการณ์ด้วยความสงสัยมาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อม "ภาพวาดนี้... เป็นของภรรยาของขุนพลผู้กล้าหาญ" "ภรรยาของขุนพล?" เพียงขวัญเอ่ยทวน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น "ใช่" ชายชราพยักหน้า "ขุนพลนามว่า 'เทพราเชนทร์' เขาแต่งงานกับหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง และทั้งคู่ก็รักกันมาก" "แล้ว... แล้วใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น..." เพียงขวัญพยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง "เธอชื่ออะไรหรือเพคะ" "นางชื่อ 'อารยา'" ชายชราตอบ "เป็นหญิงสาวที่งดงาม จิตใจดี และเป็นที่รักของทุกคน" เพียงขวัญหลับตาลง ภาพใบหน้าอันอ่อนโยนของอารยาปรากฏขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน เธอจำได้ถึงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และอ้อมกอดอันอบอุ่น ราวกับว่าเธอเคยสัมผัสสิ่งเหล่านั้นมาแล้วจริงๆ "แต่... ท่านอ๋องเพคะ" เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นมองท่านอ๋องด้วยความสับสน "กระหม่อมไม่เข้าใจ ท่านอ๋องทรงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร" ท่านอ๋องราชันย์ทรงปล่อยเพียงขวัญออกจากอ้อมแขน ทรงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ข้าเคยสงสัยมาตลอด" พระองค์ตรัส "ว่าทำไมข้าถึงมีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้" พระองค์ทรงเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง และดึงผ้าคลุมบางอย่างออก เผยให้เห็นหีบไม้เก่าแก่ใบหนึ่ง "บันทึกโบราณที่ข้ากล่าวถึง" ท่านอ๋องตรัส "ได้บอกใบ้ถึงสถานที่แห่งนี้ และสมบัติที่ถูกซ่อนไว้" พระองค์ทรงเปิดหีบไม้ "และเมื่อข้าได้พบภาพวาดนี้ ข้าก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้" เพียงขวัญมองเข้าไปในหีบไม้ ภายในนั้นเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และเครื่องประดับบางชิ้น "นี่คือสมบัติที่ท่านอ๋องทรงกล่าวถึงหรือเพคะ" "ส่วนหนึ่ง" ท่านอ๋องตรัส "แต่อีกส่วนหนึ่ง... อาจจะอยู่ที่อื่น" พระองค์ทรงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา "นี่คือจดหมายของขุนพลเทพราเชนทร์ ถึงภรรยาของเขา" ท่านอ๋องทรงอ่านจดหมายให้เพียงขวัญฟัง จดหมายฉบับนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และคำมั่นสัญญาว่าจะกลับมาหา ทั้งยังกล่าวถึงการซ่อนทรัพย์สมบัติไว้เพื่อความปลอดภัยของครอบครัว "แต่... มีส่วนหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ" ท่านอ๋องตรัส "ในจดหมาย เขาเขียนถึง 'ความลับที่ต้องถูกปกป้อง'" เพียงขวัญรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเชื่อมโยงกันในความคิดของเธอ "ความลับ... ความลับที่ต้องถูกปกป้อง" เธอทวนคำ "กระหม่อม... กระหม่อมจำได้" เพียงขวัญหลับตาลงอีกครั้ง ภาพความฝันที่เคยเห็นผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ไม่ใช่แค่ภาพบ้านหลังเล็กๆ แต่เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง เธอเห็นเงาตะคุ่มไล่ตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด หญิงสาวคนนั้นดูหวาดกลัว และรีบวิ่งเข้าไปในป่าลึก "กระหม่อมเห็น... เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง" เพียงขวัญเอ่ยเสียงสั่น "เธอกำลังวิ่งหนีใครบางคน" "ใครกัน" ท่านอ๋องทรงถามด้วยความเร่งรีบ "กระหม่อม... กระหม่อมจำหน้าเขาไม่ได้" เพียงขวัญกล่าว "แต่เขามีความโหดร้ายอยู่ในสายตา" ชายชราเจ้าของบ้านเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามองไปยังทิศทางหนึ่งของป่า "ป่าแห่งนั้น... เป็นป่าต้องห้าม" เขาเอ่ย "ไม่มีใครกล้าเข้าไปในนั้น" "ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น" ท่านอ๋องทรงถาม "มีข่าวลือว่า" ชายชรากล่าว "มีอสูรกายอาศัยอยู่ในป่าแห่งนั้น" เพียงขวัญรู้สึกขนลุกซู่ "อสูรกาย..." "บางที" ท่านอ๋องตรัส "ความลับที่ขุนพลเทพราเชนทร์กล่าวถึง อาจจะซ่อนอยู่ในป่าแห่งนั้น" พระองค์ทรงหันไปมองเพียงขวัญ "และบางที... เจ้าอาจจะเป็นคนเดียวที่สามารถนำทางเราไปได้" เพียงขวัญมองท่านอ๋องด้วยความไม่แน่ใจ เธอรู้สึกกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างเกิดขึ้นในใจ เธอจำได้ว่าในความฝันนั้น ผู้หญิงคนนั้นพยายามจะปกป้องบางสิ่งบางอย่าง "กระหม่อม... กระหม่อมจะลองดูเพคะ" เพียงขวัญตอบรับ "กระหม่อมรู้สึกว่า กระหม่อมต้องทำ" ท่านอ๋องทรงกอดเธอไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ" พระองค์ตรัส "เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" เช้าวันรุ่งขึ้น เพียงขวัญและท่านอ๋องราชันย์ พร้อมด้วยชายชราผู้นำทาง ได้เตรียมตัวเดินทางเข้าสู่ป่าต้องห้ามเพียงขวัญรู้สึกถึงความหวาดหวั่น แต่ก็มีพลังบางอย่างที่คอยผลักดันเธอไปข้างหน้า ราวกับว่าความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมา กำลังเรียกร้องให้เธอค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน เมื่อพวกเขาได้ก้าวเข้าสู่ป่า บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แสงแดดส่องผ่านกิ่งไม้ลงมาเป็นลำ ทำให้เกิดเงาลวงตาที่ดูน่ากลัว ต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมทั่วบริเวณ ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง "เราต้องระมัดระวัง" ชายชรากล่าว "ป่าแห่งนี้อันตรายกว่าที่เจ้าคิด" เพียงขวัญมองไปรอบๆ ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตา ราวกับว่าเธอเคยเดินอยู่ในป่าแห่งนี้มาก่อน แต่ก็จำไม่ได้ "กระหม่อมรู้สึกเหมือน... เหมือนมีใครกำลังจับตาดูเราอยู่" เพียงขวัญเอ่ยขึ้น ท่านอ๋องทรงดึงมือของเธอไว้แน่น "ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน" พระองค์ตรัส "แต่ไม่ต้องกลัว เราจะผ่านมันไปให้ได้" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ เส้นทางเริ่มขรุขระและเต็มไปด้วยอุปสรรค เพียงขวัญพยายามรวบรวมสติและจดจำทุกอย่างที่เธอเห็นและรู้สึก ราวกับว่ากำลังจะไขปริศนาที่รอคอยคำตอบมาเนิ่นนาน