งานเลี้ยงน้ำชาที่จวนอ๋องถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางแขกเหรื่อผู้มีเกียรติจากทั่วทุกสารทิศ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง ทุกสายตาจับจ้องไปที่เพียงขวัญ ว่าที่ชายาของท่านอ๋อง ผู้ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็น "อารยา" กลับชาติมาเกิด เพียงขวัญสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีอ่อนที่ท่านอ๋องทรงเลือกสรรให้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย แต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มตามที่ท่านอ๋องทรงแนะนำ "ไม่ต้องกังวลนะ เพียงขวัญ" ท่านอ๋องตรัสกระซิบขณะเดินเคียงข้างเธอ "ข้าจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เมื่อท่านอ๋องราชันย์เสด็จขึ้นบนเวทีเล็กๆ ที่จัดเตรียมไว้ พระองค์ทรงโค้งคำนับแขกเหรื่อ ก่อนจะเริ่มกล่าวเปิดงาน "ข้าขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้" พระองค์ตรัสด้วยเสียงที่หนักแน่น "ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะแจ้งให้ทุกท่านทราบ" พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย ทอดพระเนตรไปยังเพียงขวัญที่ยืนอยู่ข้างกาย "ท่านหญิงแห่งแคว้นบูรพา... ท่านหญิงทาริกา... ได้ขออนุญาตข้า... เข้าร่วมงานในวันนี้ด้วย" เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อของท่านหญิงทาริกา ผู้ซึ่งถูกเนรเทศออกไปก่อนหน้านี้ ท่านหญิงทาริกาปรากฏตัวขึ้นในชุดสีแดงเพลิงโดดเด่นราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าพระนางกลับมาแล้ว พระนางเดินตรงมายังเวที พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น "ยินดีด้วยนะเพคะ ท่านอ๋อง" ท่านหญิงทาริกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ที่ทรงหา 'สมบัติ' ล้ำค่าเจอ" ท่านอ๋องราชันย์ทรงขมวดพระขนม แต่ก็ยังคงรักษามาดไว้ได้ "ข้าขอขอบคุณสำหรับคำอวยพรของท่านหญิง" พระองค์ตรัส "และข้าก็จะใช้โอกาสนี้... แจ้งข่าวดีให้ทุกท่านทราบ" พระองค์ทรงหันไปทางเพียงขวัญ "สตรีผู้นี้... คือเพียงขวัญ... ว่าที่ชายาของข้า" พระองค์ตรัส "หลายท่านอาจจะเคยได้ยินข่าวลือ... เกี่ยวกับตัวตนของนาง" ท่านหญิงทาริกาหัวเราะในลำคอ "ท่านอ๋องทรงหมายถึง... หญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็น 'อารยา' กลับชาติมาเกิดน่ะหรือเพคะ" พระนางเอ่ยเย้ยหยัน "ข้าว่า... เรื่องนี้มันช่างน่าขันนัก... เป็นไปได้อย่างไรที่คนธรรมดา... จะกลายเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ได้" เพียงขวัญรู้สึกชาไปทั้งตัว คำพูดของท่านหญิงทาริกาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจ เธอพยายามอดทน แต่ก็รู้สึกถึงน้ำตาที่คลอหน่วย "ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกท่านเห็น" ท่านหญิงทาริกาเดินเข้ามาใกล้เพียงขวัญ "ว่าสตรีผู้นี้... เป็นเพียงหญิงสาวที่หลอกลวง... และพยายามจะเกาะท่านอ๋องกิน" พระนางยื่นถุงมือผ้าสีขาวให้กับเพียงขวัญ "นี่... ลองหยิบใบชาในถาดดูสิ... ถ้าหากเจ้าเป็น 'อารยา' จริงๆ... เจ้าจะรู้ดีว่า... ใบชาชนิดใด... คือใบที่ขุนพลเทพราเชนทร์โปรดปราน" แขกเหรื่อทั้งหลายต่างมองมาที่เพียงขวัญด้วยความคาดหวัง บ้างก็สงสัย บ้างก็สมเพช ท่านอ๋องทรงมองเพียงขวัญด้วยความเป็นห่วง "เพียงขวัญ..." พระองค์ตรัสเสียงแผ่วเบา เพียงขวัญสูดลมหายใจลึก... เธอจำได้ถึงเรื่องราวที่ท่านอ๋องทรงเล่า... และจดหมายของขุนพลเทพราเชนทร์... เธอค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป... หยิบใบชาที่อยู่ใกล้ที่สุด... "นี่หรือเพคะ... ใบชาที่ท่านอ๋องทรงโปรดปราน" เพียงขวัญเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ท่านหญิงทาริกาหัวเราะเสียงดัง "โง่สิ้นดี!" พระนางตะโกน "ใบชาที่ขุนพลเทพราเชนทร์โปรดปราน... คือใบชาดอกมะลิ... ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ... ไม่ใช่ใบชาสมุนไพรธรรมดานี่!" เพียงขวัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง... เธอมองไปที่ท่านอ๋อง... ใบหน้าของพระองค์ฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด... "นี่ไงเพคะ... หลักฐาน... ว่านางเป็นเพียงหญิงสาวที่หลอกลวง..." ท่านหญิงทาริกาหันไปพูดกับแขกเหรื่อ "นางไม่ใช่ 'อารยา' อย่างที่นางอ้าง..." แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง... เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝูงชน "ขออภัย... ที่ข้าต้องขัดจังหวะ..." ทุกคนหันไปมอง... เป็นชายชราคนหนึ่ง... คือชายชราเจ้าของบ้านที่ท่านอ๋องและเพียงขวัญเคยไปเยี่ยมเยียน... "ท่านพูดเรื่องใบชาดอกมะลิ..." ชายชราเอ่ย "แต่... แท้จริงแล้ว... ใบชาที่ขุนพลเทพราเชนทร์โปรดปราน... ไม่ใช่ใบชาดอกมะลิ..." ท่านหญิงทาริกาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่านพูดอะไรของท่าน!" "ขุนพลเทพราเชนทร์... เขามีอาการป่วย... ทำให้ไม่สามารถดื่มชาที่มีกลิ่นแรงได้" ชายชราอธิบาย "ภรรยาของเขา... อารยา... ได้ค้นหาวิธีที่จะทำให้เขาได้ดื่มชาที่เขาชื่นชอบ... โดยไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ" ชายชราหยิบใบชาจากถาดอีกใบหนึ่งขึ้นมา "ใบชานี้... คือใบชาสมุนไพร... ที่อารยาได้ปรุงขึ้นเป็นพิเศษ... เพื่อให้ขุนพลเทพราเชนทร์ได้ดื่ม... และเขาก็ชอบมันมากที่สุด..." เพียงขวัญมองใบชาในมือ... ใบเดียวกับที่เธอหยิบขึ้นมา... หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวัง... "และ... ด้วยความเคารพ... ท่านหญิงทาริกา" ชายชรากล่าวอย่างนุ่มนวล "ท่านหญิง... อาจจะทรงเข้าใจผิด... เกี่ยวกับความชอบของขุนพลเทพราเชนทร์... บางที... ท่านอาจจะทรงฟังมาจาก... ข้อมูลที่... ไม่ถูกต้องนัก" เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่แขกเหรื่อ... ทุกสายตาหันไปมองท่านหญิงทาริกาด้วยความสงสัย... ท่านอ๋องราชันย์ทรงยิ้ม... พระองค์ทรงกุมมือเพียงขวัญไว้แน่น "เห็นไหม... เพียงขวัญ" พระองค์ตรัส "ข้าบอกแล้วว่า... ข้าเชื่อในตัวเจ้า" ท่านหญิงทาริกาหน้าซีดเผือด... แผนการของพระนางพังพินาศ... พระนางพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง... แต่ก็ทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ... "ข้าจะใช้โอกาสนี้... เปิดเผยความจริงทั้งหมด" ท่านอ๋องราชันย์ตรัสเสียงดังฟังชัด "สตรีผู้นี้... เพียงขวัญ... คือผู้ที่ข้ารัก... และจะมาเป็นชายาของข้า... ส่วนเรื่องราวของ 'อารยา'... มันเป็นประวัติศาสตร์... ที่เราควรจะจดจำ... แต่ไม่ใช่... ที่จะนำมาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น" พระองค์ทรงหันไปทางท่านหญิงทาริกา "ส่วนท่านหญิงทาริกา... การกระทำของพระนางในวันนี้... ถือเป็นการหมิ่นประมาท... และสร้างความเสื่อมเสียให้กับราชวงศ์... ข้าขอให้ฝ่าบาท... ทรงมีบทลงโทษที่เหมาะสม..." ท่านหญิงทาริกาถูกลากตัวออกไปจากงาน ท่ามกลางสายตาของผู้คน... ใบหน้าของพระนางเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู... เพียงขวัญยืนนิ่ง... มองท่านอ๋อง... น้ำตาที่คลออยู่ไหลรินออกมา... แต่มันไม่ใช่... น้ำตาแห่งความเสียใจ... แต่มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจ... และความสุข... "ขอบคุณเพคะ... ท่านอ๋อง" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา... "ขอบคุณ... ที่ทรงเชื่อในตัวกระหม่อม..." ท่านอ๋องราชันย์ทรงโอบกอดเพียงขวัญไว้แนบแน่น "เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า... เพียงขวัญ" พระองค์ตรัส "เพราะนับจากนี้ไป... เราจะเผชิญทุกสิ่ง... ไปด้วยกัน..."