ความรู้สึกแปลกๆ ระหว่างเพียงขวัญกับท่านอ๋องราชันย์ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แม้ว่าท่านอ๋องจะยังคงรักษามาดความขรึม เย็นชาไว้ แต่สายตาที่เขามองมายังเพียงขวัญนั้น เริ่มมีความหมายอื่นแฝงอยู่ บางครั้งก็ดูอ่อนโยน บางครั้งก็ดูสงสัย และบางครั้งก็ดูเหมือนจะมีความห่วงใยซ่อนอยู่ แต่สำหรับคนอื่นๆ ในจวนอ๋อง การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้กลับไม่เป็นที่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณหญิงอัครา มารดาเลี้ยงของท่านอ๋อง และ อัญชัน ธิดาของนาง ผู้ซึ่งหมายมั่นจะให้ท่านอ๋องอภิเษกสมรสกับตนเอง "ท่านแม่เจ้าคะ ดูสิเพคะ เจ้าทาสคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่" อัญชันเอ่ยขึ้น ขณะที่เธอกำลังเดินผ่านสวนพร้อมกับคุณหญิงอัครา เพียงขวัญกำลังตัดแต่งกิ่งกุหลาบในสวนอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอสวมชุดสาวใช้ธรรมดา แต่ท่วงท่าการทำงานของเธอนั้นดูสง่างามอย่างประหลาด "นางน่ะหรือ" คุณหญิงอัครายิ้มเย็น "แค่ทาสคนหนึ่ง จะทำอะไรได้" "แต่ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะทรงโปรดปรานเจ้านางมากนะเพคะ" อัญชันกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "เห็นทรงแอบไปดูนางบ่อยๆ" "อย่าหุนหันพลันแล่นไปหน่อยเลยลูก" คุณหญิงอัคราปลอบ "ราชันย์น่ะ เขาจะไม่เลือกผู้หญิงที่ต่ำต้อยมาเป็นชายาเด็ดขาด" "แต่ถ้าหากท่านอ๋องทรงคิดเปลี่ยนพระทัยเล่าเพคะ" อัญชันถามด้วยความกังวล "ข้าจะจัดการเอง" คุณหญิงอัคราพูดพลางมองไปยังเพียงขวัญด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "เจ้าเป็นแค่ทาส มาจากดิน กินขี้ดิน จะไปสู้กับลูกสาวขุนนางใหญ่ตระกูลดีได้อย่างไร" เพียงขวัญไม่ได้รับรู้ถึงการสนทนาที่เกิดขึ้น เธอตั้งใจทำงานของตนเองอย่างดีที่สุด เธอรู้ดีว่าการจะเป็นที่ยอมรับของใครสักคนในจวนแห่งนี้เป็นเรื่องยากเย็นเพียงใด หลายวันต่อมา ขณะที่เพียงขวัญกำลังช่วยงานในห้องครัว คุณหญิงเมี่ยงก็เรียกเธอเข้าไปหา "เพียงขวัญ" คุณหญิงเมี่ยงเอ่ย "ท่านอ๋องทรงมีรับสั่งให้เจ้าไปเข้าเฝ้าที่ห้องทรงพระอักษร" เพียงขวัญหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยได้ยินคำสั่งเช่นนี้มาก่อนเลย "กระผม... กระผมทำอะไรผิดไปหรือขอรับ" "ไม่รู้สิ" คุณหญิงเมี่ยงส่ายหน้า "แต่เจ้าก็ไปเถอะ อย่าให้ท่านอ๋องทรงรอนาน" เพียงขวัญเดินตามบัวที่รับหน้าที่พาเธอไปยังห้องทรงพระอักษร หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวล เธอไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะทรงมีรับสั่งอะไรกับเธอ เมื่อไปถึงหน้าห้องทรงพระอักษร บัวก็ผายมือให้เพียงขวัญเข้าไป "เชิญเพคะ" เพียงขวัญสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โอ่อ่า เต็มไปด้วยหนังสือและเอกสารมากมาย ท่านอ๋องราชันย์ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ใบหน้าของพระองค์ดูเคร่งขรึมเช่นเคย "ถวายบังคมเพคะ ท่านอ๋อง" เพียงขวัญโค้งคำนับ "ลุกขึ้น" ท่านอ๋องรับสั่ง "เจ้า... เจ้าอ่านหนังสือออกหรือไม่" คำถามนั้นทำให้เพียงขวัญประหลาดใจอย่างยิ่ง "กระผม... อ่านได้เล็กน้อยเพคะ" "เล็กน้อยอย่างไร" ท่านอ๋องถาม "กระผม... กระผมเรียนรู้มาจากหลวงตาที่วัดในหมู่บ้านขอรับ" เพียงขวัญตอบ "ท่านสอนให้กระผมอ่านเขียนบ้าง" ท่านอ๋องเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง "ดี" ท่านอ๋องกล่าวในที่สุด "ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะมาช่วยงานที่นี่" "มาช่วยงานที่นี่หรือเพคะ" เพียงขวัญถามอย่างไม่เชื่อหู "ใช่" ท่านอ๋องตอบ "ข้าต้องการคนช่วยจัดระเบียบเอกสารในห้องทรงพระอักษร เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้หรือไม่" "กระผม... กระผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดขอรับ" เพียงขวัญตอบด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล "ดี" ท่านอ๋องยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "เจ้าสามารถเริ่มงานได้ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป" เพียงขวัญโค้งคำนับอีกครั้งด้วยความยินดี เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ การได้เข้ามาทำงานในห้องทรงพระอักษรของท่านอ๋อง ถือเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขณะที่เธอเดินออกจากห้องทรงพระอักษร เธอก็เหลือบไปเห็นคุณหญิงอัคราและอัญชันยืนแอบดูอยู่หลังฉากกั้น ดวงตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความไม่พอใจและริษยา เพียงขวัญรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่ายนัก แต่เธอก็มีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เธอเชื่อว่าหากเธอพยายามอย่างเต็มที่ เธออาจจะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองได้ และบางที... บางทีเธออาจจะสามารถพิสูจน์ให้ท่านอ๋องเห็นว่าทาสอย่างเธอ ก็มีความสามารถไม่แพ้ใคร