คืนวันนั้น ท่านอ๋องราชันย์ทรงจัดงานเลี้ยงใหญ่ขึ้น เพื่อประกาศความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกับเพียงขวัญ และเพื่อแสดงอำนาจของพระองค์ต่อหน้าเหล่าขุนนางและบุคคลสำคัญต่างๆ ในราชสำนัก งานเลี้ยงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในสวนสวยของจวน สร้างบรรยากาศที่หรูหราและโอ่อ่า ท่ามกลางแสงเทียนระยิบระยับและเสียงดนตรีอันไพเราะ เพียงขวัญถูกแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา เป็นชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าคราม ปักลายดอกไม้อย่างประณีต ผมของเธอถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยปิ่นทองคำที่ส่องประกายระยิบระยับ แม้จะดูงดงาม แต่ภายในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความประหม่าและความกังวล ท่านอ๋องเสด็จมาหาเธอในห้องแต่งตัว พระองค์ทรงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ "เจ้าสวยมาก เพียงขวัญ" พระองค์ตรัสพลางยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดให้เธอ "เจ้าคือดอกไม้ที่งดงามที่สุดในงานนี้" "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" เพียงขวัญเอ่ยรับดอกกุหลาบด้วยรอยยิ้มบางๆ "แต่กระหม่อมยังรู้สึกประหม่าอยู่" "ไม่ต้องห่วง" ท่านอ๋องทรงจับมือเธอไว้แน่น "ข้าอยู่ตรงนี้กับเจ้า" เมื่อทั้งสองปรากฏตัวในงานเลี้ยง เหล่าแขกเหรื่อต่างพากันซุบซิบและจับจ้องมาที่เพียงขวัญด้วยสายตาหลากหลายปะปนกันไป ทั้งความชื่นชม ความสงสัย และความเคลือบแคลง คุณหญิงอัคราและอัญชันเองก็อยู่ในงานเช่นกัน พวกเธอมาพร้อมกับรอยยิ้มอันเยือกเย็นที่ปกปิดความโกรธแค้นเอาไว้ อัญชันมองเพียงขวัญด้วยสายตาอาฆาตราวกับจะเผาไหม้ให้เธอเป็นจุล "ดูสิเพคะท่านแม่" อัญชันกระซิบกระซาบกับมารดาเลี้ยง "เจ้านางทาสนั่นทำราวกับว่านางสมควรจะมายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้" คุณหญิงอัคราเพียงแต่ยิ้มรับ "ใจเย็นๆ ลูกรัก" เธอกล่าว "เวทีนี้ยังอีกยาวไกล" ในช่วงเวลาหนึ่งของการเฉลิมฉลอง ท่านอ๋องราชันย์ทรงลุกขึ้นยืนบนเวทีเล็กๆ กลางสวน เพื่อกล่าวสุนทรพจน์ "ในค่ำคืนอันเป็นมงคลนี้" ท่านอ๋องตรัสเสียงกังวาน "ข้าขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมแสดงความยินดีกับข้า" พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือของเพียงขวัญที่ยืนอยู่ข้างกาย "และในวันนี้ ข้าต้องการประกาศให้ทุกท่านทราบอย่างเป็นทางการ ถึงผู้ที่จะเป็นคู่ชีวิตของข้า ผู้ที่จะร่วมเคียงข้างข้าไปตลอดกาล" หัวใจของเพียงขวัญเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เธอรู้สึกถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่เธอ "นางคือ..." ท่านอ๋องทรงเว้นจังหวะ ก่อนจะตรัสเน้นย้ำ "เพียงขวัญ!" เสียงปรบมือดังขึ้นรอบบริเวณ แต่ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น กลับมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาเบาๆ ทันใดนั้นเอง คุณหญิงอัคราก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอฉายแววเย่อหยิ่งและท้าทาย "ท่านอ๋องเพคะ" คุณหญิงอัคราเอ่ยเสียงดัง "ข้ามีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องกราบทูลท่านอ๋องเกี่ยวกับพระชายาของท่าน" ท่านอ๋องทรงขมวดคิ้ว "มีเรื่องอันใดหรือคุณหญิง" "ข้าได้รับรายงานมาว่า" คุณหญิงอัครากล่าวพลางจ้องมองไปที่เพียงขวัญด้วยสายตาดูแคลน "พระชายาเพียงขวัญนั้น... มีความสัมพันธ์อันไม่เหมาะสมกับชายอื่นมาก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่" บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันตึงเครียดขึ้นทันที เสียงซุบซิบดังขึ้นหนาหู "ไม่จริงนะเพคะ! ท่านแม่พูดโกหก!" อัญชันตะโกนขึ้นเสียงดัง ราวกับจะปกป้องเพียงขวัญ แต่ในความเป็นจริง เธอกลับกำลังตอกย้ำข่าวลือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น "หุบปากไปเสียอัญชัน" คุณหญิงอัคราตวาดกลับ "เรื่องนี้เป็นความจริงที่ข้าเพิ่งได้รับทราบมา" เพียงขวัญยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจกับคำกล่าวหาของของคุณหญิงอัครา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงถึงได้ใส่ร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้ "ท่านอ๋องเพคะ" คุณหญิงอัครากล่าวต่อ "ข้ามีพยานที่จะมายืนยันคำกล่าวหาของข้า" ก่อนที่ท่านอ๋องจะทรงมีโอกาสตอบสนอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของฝูงชน "ถูกต้อง! นางมีความสัมพันธ์กับข้า!" ทุกคนหันไปมองต้นเสียง เป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมืดมนและเคียดแค้น เขาคือพ่อค้าเร่ที่เคยมีข่าวลือว่าเพียงขวัญมีความสัมพันธ์ด้วย "เจ้าเป็นใคร" ท่านอ๋องตรัสถามเสียงกร้าว "ข้าคือบุรุษที่นางเคยหลอกลวง!" ชายคนนั้นตะโกน "นางบอกว่าจะแต่งงานกับข้า แต่สุดท้ายนางก็ทิ้งข้าไป!" เพียงขวัญถึงกับหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อนในชีวิต คำโกหกของเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน "เจ้ากล่าวหาอะไร" ท่านอ๋องทรงถามเสียงเย็นชา "นางเป็นโสเภณี! นางขายตัวให้กับใครก็ตามที่มีเงิน!" ชายคนนั้นตะโกนลั่น "ท่านอ๋องทรงหลงผิดไปแล้ว! นางไม่สมควรจะมาอยู่เคียงข้างพระองค์!" คำกล่าวหาของชายผู้นั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเพียงขวัญ เธอรู้สึกเสียใจและอับอายอย่างที่สุด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ท่านอ๋องเพคะ" คุณหญิงอัคราเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ "ข้าได้บอกท่านแล้ว ว่านางไม่สมควร" ท่านอ๋องทรงยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง พระองค์ทรงมองเพียงขวัญที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างกาย พระองค์ทรงเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ แต่ก็ทรงเห็นความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้เช่นกัน "เพียงพอแล้ว" ท่านอ๋องตรัสเสียงดัง "ข้าจะไม่มีวันเชื่อคำกล่าวหาไร้สาระของพวกเจ้า" พระองค์ทรงหันไปทางชายหนุ่ม "เจ้ากล่าวหาเพียงขวัญเช่นนั้น เจ้ามีหลักฐานอันใดมายืนยัน" ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย "ข้า... ข้ามีพยาน" "พยานของเจ้าคือมารดาเลี้ยงของอัญชัน ที่กำลังหาทางทำลายชื่อเสียงของข้า" ท่านอ๋องตรัสอย่างไม่เกรงกลัว "ข้าไม่เชื่อเจ้า" พระองค์ทรงหันไปทางเพียงขวัญ "เพียงขวัญ" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บอกข้ามา เจ้าบริสุทธิ์ใช่หรือไม่" เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นสบตาท่านอ๋อง เธอเห็นความเชื่อมั่นและความรักในดวงตาคู่นั้น "ใช่พ่ะย่ะค่ะ" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น "กระหม่อมบริสุทธิ์" "ข้าเชื่อเจ้า" ท่านอ๋องตรัสพลางกุมมือของเธอไว้แน่น "และข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครมาดูหมิ่นเจ้า" พระองค์ทรงหันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าแขกเหรื่อ "ใครก็ตามที่คิดจะใส่ร้าย หรือดูหมิ่นพระชายาของข้า... จะต้องได้รับการลงโทษอย่างสาสม!" คำประกาศของท่านอ๋องทำให้ทุกคนในงานเงียบกริบ คุณหญิงอัคราและอัญชันหน้าซีดเผือดลงทันที พวกเธอไม่คาดคิดว่าท่านอ๋องจะทรงแข็งกร้าวถึงเพียงนี้