ทิมวิ่งมาถึงคฤหาสน์ของพัชระในสภาพอิดโรย เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นและมีรอยฉีกขาดเล็กน้อย เขาตรงไปที่ห้องทำงานของพัชระทันที "คุณพัชระ! คุณแพรวพราว!" เขาตะโกนเรียกเสียงดัง พัชระรีบออกมาจากห้องทำงานด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของทิม "ทิม! เกิดอะไรขึ้น!" แพรวพราวก็เดินออกมาสมทบด้วย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "คุณทิม! คุณเป็นอะไรไป!" "ผม...ผมเกือบจะแย่แล้วครับ" ทิมหอบหายใจ "ผมถูกตามล่า...โดยคนกลุ่มหนึ่ง" "คนกลุ่มไหน?" พัชระถามเสียงเข้ม "พวกเขาทำอะไรคุณ?" "ผม...ผมไปขโมยข้อมูลบางอย่างมา...ข้อมูลที่เกี่ยวกับ...การขนส่งของครอบครัวรดา" ทิมอธิบาย "แต่ผมไม่รู้ว่า...คนพวกนั้น...เป็นใคร...แต่พวกเขาดูอันตรายมาก" "แล้ว...คุณรดา...เธอปลอดภัยไหม?" แพรวพราวถามด้วยความหวัง "ผม...ผมไม่รู้ครับ" ทิมส่ายหน้า "ผมพยายามติดต่อเธอแล้ว...แต่ก็ติดต่อไม่ได้" "คุณแพรวพราว...คุณได้รับข้อความจากเธอใช่ไหม?" พัชระหันไปถามแพรวพราว แพรวพราวพยักหน้า "ค่ะ...ข้อความบอกว่า...อย่าไว้ใจใคร...โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ตัว" พัชระขมวดคิ้ว "นี่มัน...ซับซ้อนกว่าที่คิด" "ผมคิดว่า...ครอบครัวรดา...กำลังจะเคลื่อนไหวอะไรบางอย่างที่ใหญ่มาก" ทิมกล่าว "และข้อมูลที่ผมได้มา...อาจจะ...เป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดโปงพวกเขา" "แต่...คนพวกนั้น...ที่ตามล่าผม...ก็ต้องการข้อมูลนั้นเหมือนกัน" ทิมกล่าวเสริม "พวกเขาอาจจะเป็น...คู่แข่งของครอบครัวรดา...หรืออาจจะเป็น...เจ้าหน้าที่ที่กำลังสืบสวนอยู่ก็ได้" "แล้ว...เราจะทำอย่างไรต่อไป?" แพรวพราวถาม "เราต้องใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์" พัชระกล่าว "แต่เราต้องระวังตัวให้มาก" "ทิม...คุณพอจะบอกได้ไหมว่า...ข้อมูลที่คุณได้มา...เกี่ยวกับอะไรบ้าง?" พัชระถาม "มันเป็น...บันทึกการขนส่ง...และรายชื่อของ...ผู้ที่เกี่ยวข้อง" ทิมตอบ "ผมคิดว่า...มันอาจจะเป็น...เส้นทางการขนส่งยาเสพติดล็อตใหญ่...ผ่านทางท่าเรือแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด" "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...เราอาจจะต้อง...แจ้งเจ้าหน้าที่" พัชระกล่าว "แต่เราต้องแน่ใจว่า...เราแจ้งกับคนที่ไว้ใจได้จริงๆ" "ผม...ผมรู้จักคนใน...กรมตำรวจ" ทิมกล่าว "เขาเป็นคนที่...น่าเชื่อถือ...และทำงานในหน่วยปราบปรามยาเสพติด" "แต่...ผมไม่แน่ใจว่า...เขาจะยอมเชื่อเรื่องของเราหรือไม่...เพราะมันอาจจะดูเหมือน...เป็นการใส่ร้ายครอบครัวรดา" ทิมกล่าว "เราต้องลองเสี่ยงดู" พัชระกล่าว "เราจะนัดพบกับเขา...ที่ไหน?" "ผมคิดว่า...เราควรจะนัดเจอที่...สถานที่ที่เป็นกลาง...และไม่เป็นที่สังเกต" ทิมเสนอ "ผมจะนัดหมายเองครับ" ทิมกล่าว "และผมขอให้คุณ...คุณแพรวพราว...อยู่ห่างๆ จากเรื่องนี้ให้มากที่สุด" "ทำไมคะ?" แพรวพราวถามอีกครั้ง "เพราะ...ครอบครัวรดา...อาจจะมองว่าคุณ...เป็นเป้าหมายที่จะใช้ต่อรอง" ทิมตอบ "ผมไม่อยากให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" "แต่...ฉันอยากจะช่วย" แพรวพราวตอบ "ผมเข้าใจครับ" ทิมกล่าว "แต่บางครั้ง...การให้คนอื่นจัดการ...ก็เป็นการปกป้องที่ดีที่สุด" แพรวพราวถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าทิมพูดถูก แต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงรดา "ตกลงค่ะ" แพรวพราวกล่าว "แต่ถ้ามีอะไร...ที่คุณต้องการ...บอกฉันได้เสมอนะคะ" "ขอบคุณครับ" ทิมกล่าว "ผมจะพยายามให้เร็วที่สุด" ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักลับแห่งหนึ่งของครอบครัวรดา รดาถูกขังอยู่ในห้องที่มืดมิดและอับชื้น เธอพยายามหาทางติดต่อกับโลกภายนอก แต่ก็ไม่สำเร็จ "ปลุกฉันขึ้นมาทำไม!" รดาตะคอกใส่ชายร่างใหญ่ที่เข้ามาในห้อง "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น!" "คุณหนูใจเย็นก่อนครับ" ชายคนนั้นกล่าวอย่างสุภาพ แต่ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา "คุณพ่อของคุณ...สั่งให้ผมมาดูแลคุณ" "ดูแลฉัน? หรือขังฉันไว้?" รดาเย้ยหยัน "คุณพ่อของคุณ...เป็นห่วงคุณครับ" ชายคนนั้นกล่าว "และท่านก็...มีแผนการใหญ่ที่ต้องใช้คุณ" "แผนการอะไร!" รดาถามด้วยความโกรธ "ผม...ผมไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่...มันเกี่ยวข้องกับการขนส่งของสำคัญ...และคุณ...จะต้องมีบทบาทในครั้งนี้" "ฉันไม่มีวันยอม!" รดาตะโกน "คุณหนู...อย่าทำให้ผมลำบากเลยครับ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมก็แค่...ทำตามหน้าที่" เขามองไปรอบๆ ห้อง "คุณหนู...ถ้าคุณอยากจะ...ติดต่อกับโลกภายนอก...คุณอาจจะต้อง...ยอมทำตามที่คุณพ่อต้องการ" รดาเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกมากนัก เธอต้องหาทางเอาตัวรอด และหาทางเปิดโปงแผนการของพ่อเธอ เธอคิดถึงแพรวพราว และหวังว่าแพรวพราวจะได้รับข้อความของเธอ และเข้าใจว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย "คุณจะให้ฉันทำอะไร?" รดาถามเสียงเบาลง "คุณพ่อของคุณ...จะติดต่อมาหาคุณ...ในเร็วๆ นี้" ชายคนนั้นกล่าว "ขอให้คุณหนู...เตรียมตัวให้พร้อม" เขาเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้รดาจมอยู่กับความมืดและความสิ้นหวัง หลายวันต่อมา ทิมก็ได้ติดต่อกลับมาหาพัชระ "ผมได้นัดหมายกับ...สารวัตรปรีชาแล้วครับ" ทิมกล่าว "เขาจะเจอกับเรา...ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง...ในคืนวันพรุ่งนี้" "ดีมาก" พัชระตอบ "เราต้องเตรียมเอกสารทั้งหมด...ที่ทิมได้มา...ให้พร้อม" "ผมเป็นห่วง...คุณแพรวพราว" ทิมกล่าว "ผมอยากให้เธอ...อยู่ห่างๆ จากการพบปะครั้งนี้" "ผมเข้าใจ" พัชระตอบ "ผมจะดูแลให้เธอปลอดภัย" แพรวพราวได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน เธอรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่เธอก็เข้าใจเหตุผลของทิม "คุณทิมคะ" แพรวพราวกล่าว "ฉันอยากจะไป...ฉันอยากช่วย" "คุณแพรวพราว..." ทิมเริ่มจะปฏิเสธ "ฉันเป็นห่วงคุณรดา...และฉันก็เชื่อใจคุณ" แพรวพราวกล่าว "ถ้ามีอะไร...ที่คุณต้องการ...ฉันก็อยากจะอยู่ตรงนั้น" ทิมมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย "ถ้าคุณยืนยัน...ผมก็คงห้ามคุณไม่ได้" "แต่ผมขอ...ให้คุณทำตามคำแนะนำของผมทุกอย่างนะครับ" ทิมกล่าว "เพื่อความปลอดภัยของคุณ" แพรวพราวพยักหน้า "ตกลงค่ะ" คืนวันพรุ่งนี้...การเผชิญหน้าครั้งสำคัญกำลังจะเกิดขึ้น และมันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริงทั้งหมด