เสียงฮือฮาจากนักข่าวและแขกเหรื่อในงานแถลงข่าวสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของดาวิกา เธอรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ บางคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ บางคู่ฉายแววสงสาร บางคู่ก็ดูเหมือนรอสมน้ำหน้า แต่ทั้งหมดนั้นล้วนถูกบดบังด้วยความแน่วแน่ในหัวใจของเธอ ใบหน้าของภาคินลอยเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เธอเคยสัมผัสจากการที่เขาตัดสายไปเมื่อวานนี้ มันกลับกลายเป็นพลังขับเคลื่อนให้เธอกล้าหาญในวันนี้ “ดาวิ… คุณแน่ใจนะ?” เสียงพี่เอแผ่วเบาข้างหู ราวกับจะถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ดาวิกาสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิอีกครั้ง “ดาวิแน่ใจค่ะพี่เอ” เธอตอบเสียงดังฟังชัด “ดาวิจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินชีวิตความรักของดาวิอีกแล้ว” “ดีมาก!” พี่เอตบไหล่เธอเบาๆ “สู้ต่อไปนะ” นักข่าวคนหนึ่งยกมือขึ้น “คุณดาวิกาคะ พอจะบอกได้ไหมคะว่าคุณภาคินทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังคะ?” ดาวิกาหันไปยิ้มให้เขา “ดาวิเพิ่งจะบอกเขาไปเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ” เธอโกหกเล็กน้อย เพราะจริงๆ แล้วเธอบอกเขาไปนานแล้ว แต่เขาไม่ได้รับสาย “แล้วเขาว่าอย่างไรบ้างคะ?” อีกเสียงถามแทรกเข้ามา “เขายังไม่ได้ตอบกลับค่ะ” ดาวิกาตอบตามจริง “แต่ดาวิหวังว่าเขาจะเข้าใจ” “คุณคิดว่าการประกาศความรักในครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของคุณในฐานะดาราไหมคะ?” นักข่าวอีกคนถามอย่างไม่เกรงใจ “ดาวิไม่ทราบค่ะ” ดาวิกาตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่สำหรับดาวิ ความสุขที่ได้ซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเองนั้น สำคัญกว่าภาพลักษณ์ใดๆ” “คุณอคินคะ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน คุณมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้คะ?” นักข่าวหันไปถามคุณอคินที่ยืนอยู่ไม่ไกล คุณอคินยิ้มกว้าง “ผมสนับสนุนดาวิเต็มที่ครับ” เขาตอบอย่างมั่นใจ “ผมเชื่อว่าความรักที่แท้จริงจะนำพาแต่สิ่งดีๆ มาให้เสมอ และผมก็ดีใจที่ดาวิได้เลือกทางเดินที่ทำให้เธอมีความสุข” คำพูดของคุณอคินช่วยลดความกดดันลงไปได้บ้าง ดาวิการมองเขาด้วยความซาบซึ้ง เขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีจริงๆ และการที่เขายืนเคียงข้างเธอในวันนี้ ก็เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ “ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ” ดาวิกากล่าวปิดท้าย “ขอให้ทุกคนมีความสุขกับความรักในแบบของตัวเองนะคะ” เมื่อการแถลงข่าวสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้น ดาวิกาสัมผัสได้ถึงความโล่งอก แต่ก็ยังมีความกังวลแฝงอยู่ เธอรีบเดินไปหาพี่เอทันที “พี่เอคะ… ตอนนี้ภาคินจะรู้สึกยังไงบ้างคะ” ดาวิกาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “พี่ว่าเขาคงกำลังช็อกอยู่ล่ะ” พี่เอตอบ “แต่ดาวิทำถูกแล้วนะ การเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ ไม่ใช่เรื่องดีเลย” “ดาวิกลัวว่าเขาจะโกรธนะคะ” ดาวิกาพูดพลางบิดมือไปมา “เขาอาจจะคิดว่าดาวิทำไปเพื่อสร้างกระแส” “ถ้าเขาเป็นคนที่รักดาวิจริงๆ เขาจะเข้าใจ” พี่เอปลอบ “ตอนนี้เรากลับไปเตรียมตัวเรื่องอื่นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวคงมีข่าวออกมาเต็มไปหมดแน่ๆ” ระหว่างทางกลับบ้าน ดาวิกาพยายามโทรหาภาคินอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นเสียงของระบบตอบรับอัตโนมัติ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งเธอพยายามทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินชัดเจนเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งรู้สึกเหมือนถูกผลักไสให้ห่างไกลออกไป เมื่อถึงห้องพัก ดาวิกาก็พบว่าโทรศัพท์ของเธอเต็มไปด้วยข้อความและสายที่ไม่ได้รับจากสื่อต่างๆ มากมาย พี่เอจัดการรับมือแทนเธออย่างคล่องแคล่ว ขณะที่ดาวิกานั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง “ดาวิ… ระหว่างนี้ พยายามอย่าเพิ่งออกไปไหนนะ” พี่เอแนะนำ “ให้ข่าวพวกนี้ค่อยๆ ซาไปก่อน” “ค่ะ” ดาวิการับคำเสียงเบา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง มองหน้าจออย่างมีความหวัง แต่ก็ยังคงว่างเปล่า “แล้ว… แล้วคุณอคินล่ะคะ เขาจะว่ายังไง” ดาวิกาถาม “เขาเข้าใจนะ” พี่เอตอบ “เขาบอกว่าเขาจะคอยเป็นกำลังใจให้ดาวิเสมอ” ดาวิการู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของคุณอคิน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดถึงภาคินไม่ได้ ความสุขที่เธอเพิ่งประกาศออกไป มันกลับถูกแทนที่ด้วยความกังวลและความไม่แน่นอน “ดาวิ… จะดีไหมนะ ถ้าเราจะกลับไปที่สวนสักพัก” ดาวิกาเอ่ยปาก “ดาวิอยากจะไปหาเขา ไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง” พี่เอลังเลเล็กน้อย “มันอาจจะเร็วไปนะ ดาวิ การปรากฏตัวของดาวิที่สวนตอนนี้ อาจจะยิ่งทำให้เรื่องมันซับซ้อนกว่าเดิม” “แต่ดาวิทนไม่ไหวแล้วค่ะ” ดาวิกาเสียงสั่น “ดาวิรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียเขาไปจริงๆ” “เอาอย่างนี้ละกัน” พี่เอครุ่นคิด “ให้ดาวิพักผ่อนก่อนนะ คืนนี้พี่จะลองติดต่อญาติทางฝั่งโน้นดู ว่าพอจะมีช่องทางไหนที่จะคุยกับภาคินได้บ้าง โดยที่ไม่ต้องให้เป็นข่าว” ดาวิการพยักหน้าอย่างโล่งใจ “ขอบคุณค่ะพี่เอ” คืนนั้น ดาวิกานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น ภาพของภาคินในวันที่เขามีความสุขที่สุด ภาพของเขาในวันที่ผิดหวังที่สุด และภาพของเธอในวันนี้ที่กำลังพยายามไขว่คว้าความรักของเขาคืนมา เธอหยิบรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่เคยถ่ายกับภาคินตอนไปเที่ยวทะเลด้วยกันออกมามอง รอยยิ้มของเขายามที่เขาหัวเราะอย่างมีความสุข มันเป็นสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด “ภาคิน… ถ้าคุณได้ยินฉันจริงๆ ได้โปรด… ได้โปรดอย่าเพิ่งตัดสินฉันเลยนะคะ” เธอพึมพำกับรูปถ่ายในมือ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เงาของเธอทอดยาวไปบนพื้น เหมือนกับเงาความกังวลที่กำลังทาบทับหัวใจของเธอเอาไว้