การสัมภาษณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่น ดาวิกาสามารถตอบคำถามของนักข่าวได้อย่างคล่องแคล่ว ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น เธออดที่จะเหลือบมองไปยังภาคินเป็นระยะๆ ไม่ได้ ชายหนุ่มผู้นั้นยังคงง่วนอยู่กับการตรวจสอบวัตถุดิบอย่างตั้งใจ เขาดูแตกต่างจากผู้คนในวงการนี้อย่างสิ้นเชิง ไม่มีท่าทีที่กระตือรือร้นอยากจะเข้าหาใคร ไม่มีรอยยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อเอาใจใคร "คุณดาวิกาคะ หลังจากงานนี้แล้ว มีแพลนจะไปเที่ยวไหนหรือเปล่าคะ" นักข่าวหญิงคนหนึ่งถามขึ้น ดาวิกายิ้ม "ตอนนี้ยังไม่มีแพลนค่ะ งานค่อนข้างแน่นเลย" "แล้วมีโอกาสจะกลับบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดบ้างไหมคะ" คำถามนี้ทำให้ดาวิกาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่เคยมีใครถามคำถามนี้กับเธอเลยตลอดระยะเวลาที่อยู่ในวงการ "ก็... คงต้องดูตารางงานก่อนค่ะ" เธอตอบเลี่ยงๆ "คุณดาวิกาดูเหนื่อยๆ นะคะ มีเรื่องกังวลใจอะไรหรือเปล่าคะ" นักข่าวอีกคนสังเกตเห็นความผิดปกติ "เปล่าค่ะ แค่อาจจะพักผ่อนน้อยไปหน่อย" ดาวิกากล่าว พร้อมปัดผมที่ปรกหน้าลงเบาๆ ขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไป ภาคินก็เดินเข้ามาหาคุณอรุณีอีกครั้ง เขาถือกล่องไม้เล็กๆ ในมือ "คุณอรุณีครับ เรื่องวัตถุดิบเรียบร้อยแล้วครับ นี่เป็นของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากหมู่บ้านของผมครับ" ภาคินยื่นกล่องไม้ใบนั้นให้กับคุณอรุณี คุณอรุณีรับกล่องมาด้วยความแปลกใจ "อะไรคะเนี่ย" "เป็นน้ำผึ้งป่าแท้ๆ ครับ ป้าของผมเขาเป็นคนเลี้ยงผึ้งน่ะครับ" ภาคินอธิบาย "โอ้โห ขอบคุณมากค่ะ" คุณอรุณีกล่าวอย่างยินดี "คุณดาวิกาคะ มาดูนี่สิคะ น้ำผึ้งป่าแท้ๆ เลย" ดาวิกามองกล่องไม้ใบนั้น น้ำผึ้งป่า... คำๆ นี้ทำให้ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวเธอ น้ำผึ้งป่าคือสิ่งที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ กลิ่นหอมหวานของมันยังคงติดอยู่ในจมูก "คุณภาคินคะ" ดาวิกากล่าวขึ้น เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "คุณมาจากหมู่บ้าน... สวนพยอม หรือเปล่าคะ" ภาคินหันมามองดาวิกาด้วยความประหลาดใจ "ครับ คุณดาวิกรู้จักหมู่บ้านผมด้วยเหรอครับ" "ฉัน... ฉันเคยอยู่ที่นั่นค่ะ" ดาวิกากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาของภาคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองใบหน้าของดาวิกาอย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามจะเชื่อมโยงภาพตรงหน้ากับความทรงจำที่เลือนราง "คุณ... คุณดาวิกา" เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างตะกุกตะกัก "ไม่จริงน่า... คุณดาวิ... ดาวิกาจริงๆ เหรอ" "ค่ะ" ดาวิกาพยักหน้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ "ผม... ผมจำคุณได้แล้วครับ คุณดาวิ... ตอนเด็กๆ คุณเคย... เคยเป็นเพื่อนบ้านผม" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ใช่ค่ะ" ดาวิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันชื่อดาวิกา ภาคิน... นายชื่อภาคินใช่ไหม" "ครับ ผมเองครับ" ภาคินตอบรับ บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ราวกับมีม่านบางๆ กั้นพวกเขาออกจากความวุ่นวายของงานนี้ นักข่าวที่กำลังจะถามคำถามต่อไป ต่างก็ชะงักไปเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ "ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่" ดาวิกากล่าว พยายามรวบรวมสติ "หลังจากที่ฉันย้ายออกไป... ฉันก็ไม่เคยกลับไปอีกเลย" "ผมเองก็ไม่คิดว่าคุณดาวิจะกลับมาในวงการแบบนี้" ภาคินกล่าว "ตอนเด็กๆ คุณดาวิ... คุณดาวิชอบปีนต้นไม้เก่งที่สุดเลยนะ" คำพูดของภาคินทำให้ดาวิกายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในงานนี้ เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง ไม่ใช่รอยยิ้มที่ถูกฝึกฝนมา "นายก็เหมือนกันนะ... นายชอบปีนไปเก็บผลมะม่วงที่ต้นใหญ่หน้าบ้านฉันทุกวันเลย" "ฮ่าๆๆ" ภาคินหัวเราะออกมา "ก็ผมหิวหนิครับ แล้วคุณดาวิก็ชอบแบ่งให้ผมกิน" บทสนทนาของทั้งสองคนทำให้คุณอรุณีและผู้จัดการส่วนตัวของดาวิกา มองหน้ากันอย่างสงสัย "พวกคุณรู้จักกันเหรอคะ" คุณอรุณีถาม "เคยรู้จักกันค่ะ สมัยเด็กๆ" ดาวิกาตอบ "บ้านเราอยู่ติดกันค่ะ" "ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ" คุณอรุณีกล่าว "คุณดาวิกาครับ" ภาคินหันมามองดาวิกา ดวงตาของเขายังคงฉายแววตื่นเต้น "ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้เจอกันในงานแบบนี้" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ดาวิกากล่าว "ฉันดีใจนะที่ได้เจอนาย ภาคิน" "ผมก็ดีใจครับ" ภาคินตอบรับ "เอาล่ะค่ะ พอแค่นี้ก่อนนะคะ" ผู้จัดการส่วนตัวของดาวิกาเดินเข้ามาแทรก "คุณดาวิคะ มีลูกค้าคนสำคัญรอพบอยู่ค่ะ" ดาวิกาหันไปมองผู้จัดการ ก่อนจะหันกลับมาหาภาคิน "ขอโทษนะภาคิน ฉันต้องไปแล้ว" "ไม่เป็นไรครับ" ภาคินกล่าว "ไว้มีโอกาส คงได้เจอกันอีกนะครับ" "แน่นอนค่ะ" ดาวิกากล่าว พร้อมส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เธอเดินจากไปพร้อมกับผู้จัดการ ทิ้งให้ภาคินยืนมองตามหลังเธอไป รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเขายังคงอยู่ ราวกับว่าการได้พบเจอเพื่อนเก่าในวันนี้นั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าสิ่งใด ขณะที่เดินออกจากงาน ดาวิกาก็ยังคงนึกถึงภาพของภาคิน ชายหนุ่มผู้เรียบง่ายที่เติบโตมาด้วยกัน เขายังคงเป็นภาคินคนเดิม ดวงตาอบอุ่นและรอยยิ้มที่จริงใจ ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา "ดาวิเป็นอะไรไปคะ" ผู้จัดการถาม เมื่อเห็นสีหน้าของดาวิกา "เปล่าค่ะ" ดาวิกาตอบ "แค่... นึกถึงเรื่องเก่าๆ เท่านั้นเอง" "เรื่องเก่าๆ นี่กลับมาหาบ่อยๆ นะคะ" ผู้จัดการแซว ดาวิกาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่หลับตาลงชั่วขณะ และภาพของทุ่งนาสีเขียวขจี บ้านหลังเล็กๆ ที่เรียงราย และรอยยิ้มของเด็กชายคนหนึ่ง ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเธออีกครั้ง