“ผมผิดเอง ดาวิ” ภาคินพูดเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมไม่น่าปล่อยให้ความกังวลและความไม่เข้าใจเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเรา ผมควรจะเชื่อมั่นในตัวคุณมากกว่านี้” ดาวิการมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่เปล่งประกายออกมา ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นความรู้สึกที่ส่งผ่านมาถึงกัน “ดาวิ… ดีใจที่คุณมานะคะ” “ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน” ภาคินเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของดาวิการเบาๆ “ทุกวันที่ผมไม่ได้เจอคุณ มันเหมือนกับว่าชีวิตผมขาดอะไรไปบางอย่างไปตลอด” “ดาวิก็เหมือนกันค่ะ” ดาวิการซบหน้าลงบนฝ่ามือของเขา “ช่วงที่ผ่านมา ดาวิรู้สึกเหมือนหลงทางไปเลยค่ะ” “ผมรู้ว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง” ภาคินกุมมือของดาวิการไว้แน่น “ข่าวต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามา ผมเห็นมัน ผมได้ยินมัน แต่ผมก็เลือกที่จะไม่เชื่อมัน ผมเชื่อในตัวคุณ ดาวิ” “แล้ว… คุณภาคินเชื่อใจดาวิจริงๆ ใช่ไหมคะ” ดาวิการถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยังคงมีความกังวลเล็กน้อยแฝงอยู่ “ผมเชื่อใจคุณที่สุดในโลกนี้” ภาคินตอบหนักแน่น “ผมรักคุณ ดาวิ คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม” คำว่า “รัก” ที่ออกจากปากของภาคิน ทำให้หัวใจของดาวิการพองโต ความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า ความสับสนที่เคยมีมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันเหมือนกับถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความสุข “ดาวิก็รักคุณค่ะ ภาคิน” เธอตอบเสียงสั่น ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่คุ้นเคยของกองถ่ายละคร แต่สำหรับพวกเขามันคือโลกทั้งใบที่กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง “ผมต้องขอโทษจริงๆ นะ ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ” ภาคินดึงดาวิการเข้าไปกอดแน่น “ผมอยากจะขอโอกาสคุณอีกครั้งนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ดาวิการกระชับอ้อมกอด “ดาวิอยากให้คุณภาคินรู้ว่า… สำหรับดาวิ ความรักของเราสำคัญที่สุด” “ผมจะจำคำพูดของคุณไว้เสมอ” ภาคินกระซิบที่ข้างหูของเธอ “และผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก” “เรากลับไปคุยกันข้างนอกดีไหมคะ” ดาวิการผละออกจากอ้อมกอด “ดาวิอยากฟังเรื่องราวของคุณภาคิน” “ได้สิ” ภาคินยิ้ม “แต่ก่อนอื่น… ขอผมบอกอะไรคุณอีกอย่าง” “คะ?” “ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ภาคินจับมือของดาวิการ แล้วจูบลงบนหลังมือของเธอเบาๆ “ผมจะแสดงให้ทุกคนเห็น ว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งแค่ไหน” ดาวิการมองภาคินด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าการเดินทางของความรักครั้งนี้ อาจจะยังไม่ราบรื่นเสมอไป แต่การมีเขาอยู่ข้างๆ มันทำให้เธอรู้สึกมีพลังที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง “ขอบคุณนะคะ ภาคิน” “ไม่เป็นไร… ที่รัก” ภาคินเรียกเธอด้วยคำว่า “ที่รัก” เป็นครั้งแรก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากกองถ่าย สายตาของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างจับจ้องมาที่พวกเขา ดาวิการรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง แต่เธอก็ไม่หวั่นไหว เธอจับมือของภาคินไว้แน่นราวกับว่าต้องการจะบอกทุกคนว่า เธอเลือกเขา และเธอจะไม่ปล่อยมือเขาไปไหน “คุณภาคิน มาหาคุณดาวิกาถึงที่นี่เลยนะครับ” นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถามขึ้นมา ภาคินหันไปมองนักข่าวด้วยรอยยิ้มที่มั่นคง “ใช่ครับ ผมมาหาคนที่ผมรัก” คำตอบของภาคิน ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงอื้ออึงของนักข่าวจะดังขึ้นอีกครั้ง “คุณภาคินครับ คุณคิดยังไงกับข่าวที่ออกมาเกี่ยวกับคุณดาวิกาครับ” “ผมคิดว่า… บางครั้ง สิ่งที่คนอื่นพูด มันก็ไม่ใช่ความจริงเสมอไป” ภาคินตอบพลางมองดาวิการ “ผมเชื่อในตัวคุณดาวิกา และผมพร้อมที่จะยืนอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” “แล้วความสัมพันธ์ของคุณสองคนตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ” “เรา… กำลังจะเริ่มต้นใหม่” ภาคินพูดพร้อมกับบีบมือของดาวิการเบาๆ “เราจะก้าวผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” ดาวิการรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน การที่ภาคินกล้าที่จะแสดงออกเช่นนี้ต่อหน้าสาธารณชน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอรู้ว่าเขาต้องผ่านความกดดันมาไม่น้อยเช่นกัน “ขอบคุณมากค่ะ” ดาวิการกล่าวกับนักข่าว “สำหรับทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ดาวิ” เธอหันไปยิ้มให้ภาคิน ก่อนจะเดินขึ้นรถไปด้วยกัน ทิ้งไว้แต่นักข่าวที่กำลังรีบกุลีกุจอเก็บข้อมูล “คุณภาคินคะ” ดาวิการเอ่ยขึ้นเมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป “คุณไม่กลัวเหรอคะ” “กลัวอะไรครับ” ภาคินถาม “กลัว… ที่คนจะมองคุณในแง่ลบ” ภาคินส่ายหน้า “ผมไม่สนหรอก ดาวิ สิ่งสำคัญสำหรับผมตอนนี้คือความรู้สึกของเราสองคน และผมอยากจะปกป้องคุณ” “ดาวิ… รู้สึกโชคดีที่สุดเลยค่ะ” ดาวิการพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ผมก็เหมือนกัน” ภาคินหันมาจับมือดาวิการอีกครั้ง “ผมพร้อมแล้วที่จะสู้ไปกับคุณ” การกลับมาของภาคินในครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่การกลับมาของคนรัก แต่เป็นการกลับมาของความเข้มแข็งที่ดาวิการต้องการมาตลอด เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ อาจจะทำให้เกิดกระแสข่าวที่ใหญ่กว่าเดิม แต่เธอก็ไม่เสียใจเลยสักนิด