ดาวิกานั่งมองภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ ในครัว แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆ สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและสงบ “อยู่ที่นี่… รู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลงนะคะ” เธอกล่าว เสียงของเธอเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ภาคินหันมามอง “ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับ” เขาตอบ “มันเป็นความรู้สึกที่… ปลอดภัย” “ปลอดภัย…” ดาวิกาทวนคำ “ใช่ค่ะ รู้สึกปลอดภัยจริงๆ” เธอถอนหายใจเบาๆ “เวลาอยู่กรุงเทพฯ ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย… มีแต่ความกดดัน ความคาดหวัง” “คุณ… คงเหนื่อยมากเลยนะครับ” ภาคินมองดาวิกาด้วยความเป็นห่วง “แบกรับอะไรไว้เยอะ” “บางที… ก็เยอะเกินไปค่ะ” ดาวิกายอมรับ “บางครั้งก็อยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมาเป็นดาวิกาคนเดิม เด็กสาวที่เคยวิ่งเล่นในสวนนี้” “คุณ… เป็นดาวิกาคนเดิมเสมอครับ” ภาคินพูดอย่างมั่นใจ “แค่… คุณอาจจะลืมไปชั่วคราว” ดาวิกามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความเข้าใจที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนในวงการบันเทิง “ขอบคุณนะภาคิน” เธอกล่าว “ขอบคุณที่ยังจำฉันได้เสมอ” “ผม… ไม่เคยลืมเลยครับ” ภาคินตอบ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “คุณ… คิดถึงแม่บ้างไหมครับ” คำถามนั้นทำให้ดาวิกาชะงักไปเล็กน้อย ภาพของแม่ผู้ล่วงลับปรากฏขึ้นในห้วงความคิด “คิดถึงสิคะ” เธอตอบเสียงสั่นเครือ “คิดถึงมาก” “คุณแม่… ท่านรักคุณมากนะครับ” ภาคินบอก “ผมเห็นเสมอ” “ค่ะ” ดาวิกาพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า “ท่านเป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลกเลย” “คุณ… เป็นลูกสาวที่ดีของท่านเหมือนกันครับ” ภาคินกล่าว ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของดาวิกาก็ดังขึ้น เป็นเสียงริงโทนเพลงที่เธอใช้เป็นประจำในฐานะดารา เสียงเพลงที่ดังขึ้นมา ตัดขาดบรรยากาศแห่งความอบอุ่นและซาบซึ้งที่กำลังก่อตัวขึ้น ดาวิกาหยิบมือถือขึ้นมาดู ชื่อผู้ที่โทรเข้ามาคือ “ผู้จัดการ” เธอถอนหายใจเบาๆ ความเป็นจริงจากโลกภายนอกกำลังพังทลายเข้ามา “ใครโทรมาครับ” ภาคินถาม “ผู้จัดการค่ะ” ดาวิกาตอบ “คงมีเรื่องงานด่วน” เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะพี่เอ” ดาวิกาพูด เสียงของเธอเปลี่ยนไปทันที กลายเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุภาพและเป็นมืออาชีพ “มีอะไรเหรอคะ” เสียงปลายสายดังลอดออกมาให้ภาคินได้ยินเลาๆ “ดาว… พรุ่งนี้มีงานด่วนมากนะ ต้องกลับมาถ่ายแบบให้แบรนด์เครื่องสำอางค์ที่เราเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ ด่วนจริงๆ พรุ่งนี้เช้าเลยนะ” ดาวิกาขมวดคิ้ว “พรุ่งนี้เช้าเลยเหรอคะพี่เอ… แต่ดาวอยู่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ” “รีบกลับมานะดาว! งานนี้สำคัญมากนะ เงินก็ดีด้วย รีบๆ เลยนะ” เสียงผู้จัดการเร่งรัด ดาวิกาหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังโลกที่เธอจากมา โลกที่เต็มไปด้วยตารางงานที่แน่นเอี๊ยด ความวุ่นวาย และความกดดัน “ค่ะ… ค่ะพี่เอ ดาวจะรีบจัดการนะคะ” ดาวิกาตอบอย่างจำใจ หลังจากวางสายโทรศัพท์ ดาวิกาก็ถอนหายใจยาว “ดูเหมือนว่า… ฉันคงต้องกลับกรุงเทพฯ แล้วค่ะ” เธอบอกภาคินด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความผิดหวัง ภาคินมองดาวิกาด้วยความเข้าใจ “ถ้า… คุณต้องไปจริงๆ” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “ผม… จะไปส่งนะครับ” “ไม่ต้องหรอกค่ะ” ดาวิกาปฏิเสธทันที “มันจะลำบากเปล่าๆ” “ไม่ลำบากเลยครับ” ภาคินยืนยัน “ผมอยากไปส่ง” “แต่…” “ผมอยากไปส่งคุณจริงๆ ครับ” ภาคินมองหน้าดาวิกา “ถือว่า… เป็นการตอบแทนที่คุณกลับมาเยี่ยมบ้าน” ดาวิกาลังเล เธอรู้ดีว่าภาคินเป็นคนจริงจังกับคำพูดเสมอ “ถ้าอย่างนั้น… ขอบคุณมากนะคะภาคิน” “ครับ” ภาคินยิ้มบางๆ “คุณไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมรถให้” ดาวิกาลุกขึ้น “ค่ะ” เธอเดินออกจากครัวไป ทิ้งให้ภาคินนั่งอยู่คนเดียวในความเงียบของบ้านหลังเก่า ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจของเขา เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากให้ดาวิกาจากไปเร็วขนาดนี้ “ดาวิกา… เธอจะกลับไปเป็นดาวดวงเดิมอีกครั้งหรือเปล่า” ภาคินพึมพำกับตัวเอง “หรือว่า… แสงสีของเมืองกรุงจะกลืนกินเธอไปเสียทั้งหมด” เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นดาวิกากำลังยืนมองสวนหลังบ้านด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เขาอยากจะเข้าไปปลอบเธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่มองอยู่ห่างๆ “ผม… ได้แต่หวังว่า… แสงดาวของเธอ… จะยังคงส่องสว่างต่อไป” ภาคินคิดในใจ