ดาวิกาก้าวลงจากรถแท็กซี่ หน้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้เธอกลืนไปกับบรรยากาศที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกห่างเหิน “ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวกับคนขับ แล้วคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กเดินเข้าไปในโรงแรม ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในล็อบบี้ เธอถูกดึงเข้าสู่อีกโลกหนึ่งทันที ผู้คนแต่งกายหรูหรา พูดคุยกันเสียงดัง พนักงานเสิร์ฟเดินไปมาพร้อมกับถาดเครื่องดื่ม “คุณดาวิคะ!” เสียงแหลมของ “พี่เอ” ผู้จัดการของเธอ ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของล็อบบี้ ดาวิกาหันไปเห็นพี่เอ สวมชุดราตรีสีแดงเพลิง กำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง “มาแล้วเหรอจ๊ะ! นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว” พี่เอพูดพลางจับแขนดาวิกา “รีบไปแต่งหน้าแต่งตัวเลยนะ เดี๋ยวต้องขึ้นเวทีแล้ว” “ค่ะพี่เอ” ดาวิกาตอบ “ดาวเพิ่งเดินทางมาถึง” “รู้แล้วจ้ะ เข้าใจเลยว่าเหนื่อย แต่ต้องสู้หน่อยนะงานนี้สำคัญมาก” พี่เอพูด “แบรนด์นี้เขาจ่ายเราเยอะมากนะ” ดาวิกาพยักหน้า เธอถูกพาไปยังห้องแต่งหน้า ที่ซึ่งมีช่างแต่งหน้าและทำผมรออยู่แล้ว “พี่เอคะ… งานอีเวนต์นี้… อคินก็มาใช่ไหมคะ” ดาวิกาถามขณะที่ช่างกำลังลงแป้งบนใบหน้าของเธอ พี่เอหัวเราะ “แน่นอนสิ! เขาเป็นพรีเซนเตอร์อีกคนของแบรนด์นี้ไง” ดาวิการู้สึกใจหายวาบขึ้นมา แต่ก็พยายามเก็บอาการ “อ๋อ… ค่ะ” “ทำไมเหรอจ๊ะ มีปัญหากับเขาเหรอ” พี่เอถาม “เปล่าค่ะ… แค่ถามเฉยๆ” ดาวิกาตอบ การแต่งหน้าและทำผมใช้เวลานานพอสมควร ดาวิกามองตัวเองในกระจก เธอสวยงามราวกับตุ๊กตา แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า “สวยมากเลยจ้ะดาว” พี่เอเอ่ยชม “คืนนี้รับรองว่าทุกคนต้องตะลึง” เมื่อถึงเวลาขึ้นเวที ดาวิกาก้าวออกไปภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง เสียงชัตเตอร์กล้องรัวดังสนั่น เธอโพสท่า ถ่ายรูป และตอบคำถามสื่อมวลชนด้วยรอยยิ้มที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี “คุณดาวิกาคะ… ทราบไหมคะว่าคุณอคินก็มาร่วมงานในวันนี้ด้วย มีอะไรจะฝากถึงเขาบ้างไหมคะ” นักข่าวคนหนึ่งยิงคำถาม ดาวิกายิ้ม “ก็… หวังว่าเราจะได้เจอกันนะคะ” เธอตอบอย่างสุภาพ หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายรูป ดาวิกาก็เดินเข้าไปในงานเลี้ยง ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก “คุณดาวิกา… เชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเชิญเธอไปยังโต๊ะวีไอพี ดาวิกาเดินไปตามทางที่ถูกนำทาง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้ว่าที่โต๊ะนั้น… อคินกำลังรออยู่ เมื่อดาวิกาเดินไปถึงโต๊ะ เธอก็เห็นอคินนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ เขากำลังพูดคุยกับคนอื่นๆ บนโต๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “สวัสดีค่ะคุณอคิน” ดาวิกากล่าว เมื่อเธอมาถึง อคินหันมามองดาวิกา ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ดาวิกาไม่เข้าใจ “สวัสดีครับคุณดาวิกา” เขาตอบ “ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้ง” “คะ… อีกครั้ง?” ดาวิกาเลิกคิ้ว “เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอคะ” อคินยิ้มมุมปาก “จำไม่ได้จริงๆ หรือครับ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ดาวิกาสับสน เธอพยายามนึกย้อนไป แต่ก็ไม่พบว่าเคยเจออคินมาก่อนเลย “ไม่แน่ใจค่ะ” ดาวิกาตอบตามตรง “ไม่เป็นไรครับ” อคินกล่าว “บางที… คุณอาจจะลืมไปแล้วก็ได้” บรรยากาศรอบตัวดาวิกรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาทันที เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก “เอาล่ะค่ะ” พี่เอแทรกขึ้นมา “เดี๋ยวต้องไปคุยกับผู้บริหารแบรนด์แล้วนะดาว” ดาวิกาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอขอตัวจากอคินและเดินตามพี่เอไป ระหว่างที่กำลังพูดคุยกับผู้บริหาร ดาวิกาก็เหลือบไปเห็นอคินกำลังมองมาที่เธอจากอีกฝั่งของห้อง ดวงตาของเขามีแววที่อ่านยาก เป็นแววที่ทำให้ดาวิกรู้สึกหนาวสะท้าน “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” ดาวิกาคิดในใจ “ทำไมอคินถึงพูดจาแปลกๆ แบบนั้น” แสงไฟในงานยังคงสาดส่อง แต่สำหรับดาวิกา เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางเงามืดบางอย่าง เธอกำลังจะเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน และมันเกี่ยวข้องกับคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของเธออย่างแน่นอน