“อันตรายกับดิฉัน?” อลิสาทวนคำ เสียงของเธอแฝงความสงสัยและน้อยใจระคนกัน “หมายความว่ายังไงคะ คุณดนัย” ดนัยถอนหายใจยาว เขาปรับท่านั่งให้สบายขึ้นบนโซฟาตัวใหญ่ มองใบหน้าของพยาบาลสาวที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แววตาของเธอสะท้อนถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงหน้าที่ “โลกของผมมันแตกต่างจากโลกของคุณมาก คุณอลิสา” เขาเริ่มต้น น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “มีเรื่องราวมากมายที่ผมต้องเผชิญ หน้าที่การงานของผม…มันไม่ใช่แค่การบริหารธุรกิจธรรมดาๆ” “แต่คุณเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ” อลิสาแย้งเบาๆ “คุณไม่จำเป็นต้องเข้าไปพัวพันกับอะไรที่มัน…อันตราย” “ถ้าผมบอกคุณได้ ผมก็คงบอกไปแล้ว” ดนัยตอบ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ “แต่บางเรื่อง…มันเป็นความลับที่ผมต้องเก็บรักษาไว้ มันไม่เพียงแต่ส่งผลต่อผม แต่ยังส่งผลต่อคนรอบข้างด้วย” “แล้วคุณมินตราล่ะคะ” อลิสาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างอดไม่ได้ “เธอเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องพวกนี้” ดนัยลืมตาขึ้น สบกับดวงตาของอลิสา “คุณมินตรา…เธออยู่ในโลกเดียวกับผม” “คุณบอกว่าเธอเป็นเพื่อน” อลิสาตอกย้ำ “เพื่อนที่ไหนเขาต้องมาผูกมัดกันด้วยเรื่องส่วนตัวของคุณขนาดนั้น” “สถานะทางสังคมของเรามันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด” ดนัยอธิบาย “ผมกับครอบครัวของมินตรามีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกันมานาน และ…มีเรื่องบางอย่างที่ผมต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบในเรื่องอะไรคะ” อลิสาถามอย่างไม่ลดละ เธอรู้สึกว่ายิ่งคุย ยิ่งมีปมที่ซ่อนอยู่ “เรื่องที่…มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของผม” ดนัยตอบอย่างอึดอัด “และอาจจะรวมถึงความปลอดภัยของคนที่ผม…แคร์” คำว่า ‘แคร์’ ทำให้หัวใจของอลิสาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอพยายามกลั้นหายใจเพื่อฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป “เมื่อก่อน…ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่” ดนัยเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “มันเป็นความผิดพลาดที่ทำให้ผมต้องสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไป” อลิสาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเขา เธอเอื้อมมือไปแตะแขนของเขาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีก” ดนัยกล่าวต่อ “แต่เมื่อไม่นานมานี้…มีคนพยายามเข้ามาทำร้ายผม” “ใครคะ” อลิสาถามอย่างตกใจ “ผมไม่แน่ใจ” ดนัยตอบ “แต่ผมสงสัยว่ามันเกี่ยวข้องกับ…ธุรกิจบางอย่างที่ผมกำลังเข้าไปพัวพัน” “ธุรกิจอะไรคะ” “ธุรกิจที่…มันใหญ่มาก” ดนัยเว้นช่วง “และมีผู้มีอิทธิพลมากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง” “แล้วคุณมินตรา…เธอมีส่วนช่วยคุณในการต่อสู้กับเรื่องพวกนี้หรือคะ” “เธอ…เธอพยายามช่วย” ดนัยตอบอย่างลังเล “แต่ผมไม่แน่ใจว่าเจตนาของเธอจะเป็นอย่างไรกันแน่” “หมายความว่ายังไงคะ” “ผมเคยเห็นเธอ…พูดคุยกับคนบางคน” ดนัยกล่าว “คนที่ผมไม่ไว้วางใจ” อลิสาอึ้งไป “คุณ…คุณสงสัยคุณมินตราเหรอคะ” “ผมสงสัยไปหมดทุกคน” ดนัยตอบ “ในโลกของผม…ไว้ใจใครได้ยาก” “แล้ว…แล้วคุณไว้ใจดิฉันเหรอคะ” อลิสาถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ดนัยหันมามองเธอ สบตาตรงๆ “ตอนนี้…คุณคือคนเดียวที่ผมรู้สึกว่า…สามารถพูดคุยด้วยได้” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอลิสาพองโต เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับคำพูดนี้ดี “ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม” ดนัยกล่าวต่อ “และผมก็ไม่อยากให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องพวกนี้” “แต่ดิฉัน…ดิฉันอยากรู้” อลิสาสารภาพ “ดิฉันเป็นห่วงคุณจริงๆ ค่ะ” ดนัยมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ผมเข้าใจครับ” เขาตัดสินใจ “ผมจะบอกคุณเท่าที่ผมสามารถบอกได้” เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ที่เขาเกือบจะต้องเสียธุรกิจไปเพราะการหักหลังของหุ้นส่วนคนสนิท แต่เขาก็สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ด้วยการร่วมมือกับนักธุรกิจชาวต่างชาติรายหนึ่ง ซึ่งการร่วมมือครั้งนั้นก็นำมาซึ่งปัญหาใหม่ๆ ตามมา “นักธุรกิจคนนั้น…เขาไม่ใช่คนดี” ดนัยกล่าว “เขาเข้ามาพร้อมกับข้อเสนอที่ดูเหมือนจะดี แต่เบื้องหลัง…มันเต็มไปด้วยเงื่อนไขที่ทำให้ผมต้องตกเป็นเบี้ยล่าง” “แล้วคุณมินตรา…เธอรู้เรื่องนี้ด้วยหรือคะ” “เธอรู้” ดนัยตอบ “และดูเหมือนว่า…เธอจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับนักธุรกิจคนนั้น” “ความสัมพันธ์แบบไหนคะ” อลิสาถามอย่างร้อนรน “ผมไม่แน่ใจ” ดนัยตอบ “แต่ทุกครั้งที่ผมพยายามจะถอนตัวจากการร่วมมือกับเขา…มินตราจะพยายามเข้ามาขัดขวาง” “เธอต้องการอะไรคะ” “ผมไม่รู้” ดนัยถอนหายใจ “เธอไม่เคยบอกตรงๆ แต่ผมรู้สึกได้ว่า…เธอต้องการให้ผมยังคงอยู่ในเกมนี้” “เกมที่อันตราย” อลิสาพึมพำ “ใช่” ดนัยตอบ “เกมที่เดิมพันด้วยชีวิต” บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง อลิสารู้สึกถึงความหนักอึ้งของเรื่องราวที่เธอเพิ่งได้รับรู้ “ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับเรื่องพวกนี้” ดนัยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณเป็นพยาบาลที่ดี เป็นคนดี…อย่าให้โลกที่สกปรกของผมมาแปดเปื้อนคุณเลย” “แต่ดิฉัน…” อลิสาเริ่มพูด แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นสายตาของเขา “แค่อยู่ตรงนี้…ดูแลผมก็พอแล้วครับ” ดนัยกล่าว “ส่วนเรื่องอื่นๆ…ผมจะจัดการเอง” อลิสาพยักหน้าช้าๆ แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยคำถามและความเป็นห่วง แต่เธอก็เข้าใจถึงความจำเป็นที่เขาต้องเก็บงำความลับบางอย่างไว้ “ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “ดิฉันจะอยู่ตรงนี้ค่ะ” ขณะที่ดนัยกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ใครโทรมาคะ” อลิสาถามอย่างอดไม่ได้ “ไม่มีอะไรครับ” ดนัยรีบกดวางสาย “แค่…เรื่องงานนิดหน่อย” แต่แววตาของเขากลับฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด อลิสาอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องงานที่ว่านั้น…เกี่ยวข้องกับความลับที่เขาเพิ่งเล่าให้เธอฟังหรือไม่