วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นับตั้งแต่การพูดคุยกับดนัยเรื่องราวในอดีตและแผนการรับมือกับมินตรา อลิสาพบว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดระแวงและความไม่แน่นอนมากขึ้นทุกวัน แม้จะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ทุกครั้งที่มีโทรศัพท์ดังขึ้น หรือมีใครเดินเข้ามาใกล้ๆ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหายวาบ “คุณอลิสาคะ” เสียงของพยาบาลรุ่นน้องดังขึ้น ทำให้อลิสาหลุดจากภวังค์ความคิด “คุณหมอกำลังเรียกหาค่ะ” “อ๋อ…ขอบคุณค่ะ” อลิสาตอบรับ พยายามยิ้มอย่างรวดเร็ว “มีอะไรเหรอคะ” “ไม่ทราบค่ะ แต่ดูท่าน่าจะเป็นเรื่องด่วน” อลิสาเดินตามพยาบาลรุ่นน้องไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงพยาบาล ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย ดนัยนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังพูดคุยกับผู้อำนวยการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณอลิสา มาพอดีเลยครับ” ผู้อำนวยการทักทาย “เชิญนั่งก่อนครับ” อลิสาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ดนัย รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่วางอยู่บนแขนของเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “ผมกำลังคุยกับคุณหมอเรื่องโครงการใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในโรงพยาบาลของเราครับ” ดนัยกล่าว “และผมอยากจะให้คุณอลิสาเข้ามามีส่วนร่วมด้วย” “โครงการใหม่เหรอคะ” อลิสาถาม พลางหันไปมองดนัย “ใช่ครับ” ดนัยตอบ “เป็นโครงการที่ผมตั้งใจจะสนับสนุนอย่างเต็มที่…เป็นโครงการเกี่ยวกับการพัฒนาเทคโนโลยีทางการแพทย์สำหรับผู้ป่วยยากไร้” “ฟังดูน่าสนใจมากเลยค่ะ” อลิสาเอ่ยชม “ผมรู้ว่าคุณอลิสาเป็นคนที่มีจิตใจดี และมีความเชี่ยวชาญด้านการดูแลผู้ป่วย” ดนัยกล่าวเสริม “ผมจึงอยากให้คุณเข้ามาเป็นที่ปรึกษาหลักในโครงการนี้” “ดิฉัน…ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” อลิสาตอบรับด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ” ดนัยยิ้ม “และข่าวดีก็คือ…เราได้ข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องข้อมูลแล้ว” “ข้อสรุปเรื่องข้อมูล…หมายถึงเรื่องที่…มินตราพยายามจะเจาะข้อมูลของคุณเหรอคะ” อลิสาถามเสียงเบา “ใช่ครับ” ดนัยตอบ “ผมได้ส่งข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้…รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับดีลเก่า…ไปเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์ที่มีระบบความปลอดภัยสูงสุดของบริษัทผมแล้ว” “แล้ว…แล้วใครจะเป็นผู้เข้าถึงข้อมูลเหล่านั้นได้บ้างคะ” “มีเพียงผม…และทีมงานที่ผมไว้ใจเท่านั้นครับ” ดนัยตอบ “ส่วนข้อมูลบางส่วน…ผมได้ให้ทีมงานช่วยปลอมแปลงให้ดูเหมือนจริง…เพื่อล่อให้มินตราเข้ามาลองผิดลองถูก” “คุณทำได้แยบยลมากเลยค่ะ” อลิสาชื่นชม “ทั้งหมดนี้…ก็ต้องขอบคุณคุณอลิสาด้วยนะครับ” ดนัยกล่าว “ถ้าไม่ได้คุณ…ผมคงไม่กล้าที่จะเสี่ยงเปิดเผยข้อมูลบางอย่างออกมา” “ดิฉันดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผนนี้นะคะ” อลิสาตอบ “เอาล่ะ” ผู้อำนวยการพูดขึ้น “ผมเชื่อว่า ด้วยความสามารถของคุณดนัย และความตั้งใจของคุณอลิสา โครงการนี้จะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน” หลังจากนั้น การหารือก็ดำเนินต่อไป อลิสาได้เรียนรู้รายละเอียดเกี่ยวกับโครงการใหม่มากขึ้น เธอรู้สึกตื่นเต้นกับโอกาสที่จะได้ช่วยเหลือผู้คนจำนวนมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของตัวเองและดนัย เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ดนัยเดินออกมาส่งอลิสาที่หน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการ “คุณแน่ใจนะคะว่าแผนของเราจะสำเร็จ” อลิสาถาม “ผมแน่ใจ” ดนัยตอบ “มินตรากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เราวางไว้” “แล้ว…แล้วเรื่องอุบัติเหตุของคุณแอนนี่ล่ะคะ” อลิสาถามต่อ “คุณคิดว่าเราจะหาหลักฐานได้เมื่อไหร่” ดนัยเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมกำลังให้คนสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับรถที่เธอใช้ในวันนั้นอยู่” เขาตอบ “และกำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณที่เกิดเหตุ…หวังว่าเราจะได้เบาะแสอะไรบ้าง” “ดิฉันภาวนาให้เป็นอย่างนั้นค่ะ” อลิสาตอบ “คุณแอนนี่สมควรได้รับความยุติธรรม” “ใช่ครับ” ดนัยพยักหน้า “และผม…ก็ต้องการความจริง” ทั้งสองคนมองหน้ากัน ด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้พัฒนาไปไกลเกินกว่าความเป็นเพื่อนแล้ว มันคือความผูกพันที่เกิดจากการเผชิญหน้ากับอันตรายร่วมกัน และความตั้งใจที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง “เย็นนี้…ผมอยากจะพาคุณไปทานอาหารค่ำ” ดนัยกล่าว “เราจะได้คุยกันเรื่องโครงการ…และเรื่องอื่นๆ” อลิสาหน้าแดงเล็กน้อย “ค่ะ…ดิฉันยินดีค่ะ” “ดีครับ” ดนัยยิ้ม “ผมจะไปรับคุณที่บ้านนะครับ” ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินออกจากโรงพยาบาล โดยไม่รู้ตัวว่า มีรถคันหนึ่งกำลังจอดรออยู่มุมถนน หญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เธอคือมินตรา…ผู้ที่กำลังวางแผนการแก้แค้นที่น่าสะพรึงกลัว…และเธอไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาขัดขวางเธอได้.