เมฆาครุ่นคิดกับเรื่องที่แสงดาวเล่า เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแสงดาวมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนขนาดนี้ แต่เขาก็รู้สึกโล่งใจที่เธอเลือกที่จะบอกความจริงกับเขา "คุณดาวครับ" เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ผมเข้าใจแล้วครับ และผมขอบคุณที่คุณไว้ใจเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง" แสงดาวมองเมฆาด้วยสายตาที่ยังคงมีความกังวลเจือปนอยู่ "ฉันกลัวว่าคุณจะมองฉันเปลี่ยนไปค่ะ" "ไม่มีทางครับ" เมฆายืนยัน "ผมเห็นคุณค่าของคุณที่ตัวตนของคุณ ไม่ใช่ที่ชาติกำเนิด หรือเรื่องราวในอดีต" เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของแสงดาวไว้ "คุณเองก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรมา คุณก็ยังคงเป็นแสงดาวคนเดิมที่ผมรู้จัก" คำพูดของเมฆาทำให้แสงดาวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ น้ำตาที่คลอเบ้าค่อยๆ ไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้าใจและยอมรับเธอได้มากขนาดนี้ "ขอบคุณนะคะคุณเมฆา" เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักคุณ" "ผมก็รู้สึกโชคดีเช่นกันครับ" เมฆายิ้ม "แต่เราต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรามรู้เรื่องของคุณแล้ว" "คุณรามจะทำอะไรคะ" แสงดาวถามด้วยความกังวล "ผมไม่รู้แน่ชัดครับ" เมฆาตอบ "แต่การที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงเวลาแบบนี้ และรู้เรื่องราวส่วนตัวของคุณขนาดนี้ มันไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "ผมสงสัยว่าเขาอาจจะมีแผนบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับที่ดินผืนนี้ หรือไม่ก็... เกี่ยวกับคุณ" "เกี่ยวกับฉัน?" แสงดาวทวนคำด้วยความตกใจ "ทำไมเขาถึงจะสนใจฉันในเมื่อเราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว" "ผมไม่ทราบครับ" เมฆาถอนหายใจ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน" เขาปล่อยมือจากแสงดาวและลุกขึ้นยืน "คืนนี้ผมจะให้คนของผมคอยสังเกตการณ์รอบๆ หมู่บ้านเราให้มากขึ้น และผมจะลองสืบประวัติของรามเพิ่มเติมดู ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มากน้อยแค่ไหน" "คุณเมฆาคะ คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ" แสงดาวรีบกล่าว "ผมจำเป็นต้องทำครับ" เมฆาหันมามองแสงดาว "เพราะความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุดสำหรับผม" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "และผมก็ไม่อยากให้โปรเจกต์ของเราต้องมาสะดุดเพราะคนที่ไม่หวังดี" แสงดาวมองแววตาจริงจังของเมฆา เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้เธออย่างแท้จริง "ค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" "เอาล่ะ" เมฆาตบมือเบาๆ "เรื่องรามไว้เราค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ เรามาคุยเรื่องงานของเราต่อดีกว่า" เขาหยิบเอกสารขึ้นมา "ผมอยากให้คุณช่วยดูแผนผังของพื้นที่ส่วนที่สองที่เราจะขยายต่อไป" ทั้งสองคนกลับมาจดจ่อกับแผนผังที่อยู่ตรงหน้า แม้ว่าจะมีเรื่องราวที่น่ากังวลเกิดขึ้น แต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนก็ยังคงเต็มไปด้วยความเข้าใจและความไว้วางใจ แสงดาวรู้สึกว่าภายใต้ความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เธอกลับมีกำลังใจมากขึ้นเมื่อมีเมฆาคอยอยู่เคียงข้าง คืนนั้น แสงดาวกลับมาที่บ้านพักของเธอ เธอทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่การพบกับรามที่ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่ ไปจนถึงการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ เธอถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจ เธอคิดถึงคำพูดของเมฆา "ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุดสำหรับผม" ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหัวของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด และยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดที่ต้องนำเรื่องราวที่ซับซ้อนของเธอมาทำให้เขาต้องกังวลไปด้วย แสงดาวก้าวขึ้นไปบนระเบียงบ้าน มองออกไปยังผืนนาสีทองยามค่ำคืน ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่กำลังว้าวุ่นของเธอ "ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้" เธอพึมพำกับตัวเอง "เพื่อครอบครัว เพื่อความฝันของฉัน และเพื่อคนที่ฉันรัก" เช้าวันต่อมา แสงดาวมาถึงไร่ตามปกติ เธอยิ้มให้กับชาวบ้านที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง เธอรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามา เมฆาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้ม "อรุณสวัสดิ์ครับคุณดาว" "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเมฆา" แสงดาวตอบกลับ "ผมมีข่าวมาบอกครับ" เมฆากล่าว "ผมให้คนไปสืบประวัติของรามมาแล้ว" แสงดาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความคาดหวัง "แล้วเขาเป็นใครคะ" "ราม... เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ครับ" เมฆาหยุดเล็กน้อย "และชื่อบริษัทของเขาก็คุ้นเคยมากทีเดียว" "คุ้นเคยยังไงคะ" แสงดาวถาม "บริษัท 'ศิลาทอง พัฒนา' ครับ" เมฆาเอ่ยชื่อบริษัทที่เขาเคยได้ยินมาบ้าง "เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงในด้านการลงทุนและพัฒนาโครงการขนาดใหญ่" แสงดาวอึ้งไป "หมายความว่า... คุณรามเขาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับบริษัทของคุณเหรอคะ" "อาจจะใช่ครับ" เมฆาตอบ "แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ... ผมได้ข้อมูลมาว่า 'ศิลาทอง พัฒนา' เคยแสดงความสนใจที่จะซื้อที่ดินในบริเวณนี้มาก่อนหน้านี้แล้วครับ" "จริงเหรอคะ!" แสงดาวอุทานด้วยความตกใจ "แล้วทำไมเขาถึงไม่ซื้อไป" "ไม่ทราบครับ" เมฆาว่า "แต่การที่รามปรากฏตัวขึ้นมาตอนนี้ และรู้เรื่องโปรเจกต์ของเรา มันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไปแล้ว" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" แสงดาวถาม "เราก็เดินหน้าโปรเจกต์ของเราต่อไปตามแผนครับ" เมฆาตอบอย่างมั่นคง "แต่เราต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น" เขาหันมายิ้มให้แสงดาว "ไม่ต้องกังวลนะครับคุณดาว ผมจะดูแลเรื่องนี้เอง" แสงดาวมองเมฆา เธอรู้สึกได้ถึงความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวในตัวเขา เธอรู้ว่าเธอสามารถเชื่อใจเขาได้อย่างเต็มที่ "ค่ะคุณเมฆา" แสงดาวตอบรับ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความเข้าใจและความผูกพันระหว่างพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกว่าเดิมภายใต้สถานการณ์ที่กำลังเผชิญ เมฆาเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็งของแสงดาว และนั่นยิ่งทำให้เขาอยากปกป้องเธอมากขึ้นไปอีก