แพรวายังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้พูดคุยกับราม แม้ว่าเขาจะยังคงมีความลึกลับซ่อนอยู่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ไม่นานนัก รามก็กลับเข้ามาในห้อง เขาเดินตรงมาหาแพรวาที่นั่งอยู่ "ผมตรวจสอบบริเวณรอบๆ แล้วครับ" รามบอก "ไม่พบร่องรอยของคนร้ายแล้ว" "จริงหรือคะ?" แพรวาเงยหน้าขึ้นถาม แววตาฉายความหวัง "ครับ" รามยืนยัน "แต่ผมก็ยังไม่ไว้ใจเต็มที่ ผมจะอยู่เฝ้าคุณที่นี่ทั้งคืน" "คุณ... ทำแบบนี้... ไม่เหนื่อยหรือคะ?" แพรวาถาม "ไม่ครับ" รามตอบ "ผมทำเพื่อความปลอดภัยของคุณ" แพรวาเงียบไป เธอมองเข้าไปในดวงตาของราม ดวงตาคู่นั้นดูเข้มแข็ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น "คุณ... ไม่ได้มีหน้าที่แค่ดูแลความปลอดภัยของฉันใช่ไหมคะ" แพรวาเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา รามหันไปมองนอกหน้าต่าง "ผม... มีหน้าที่หลายอย่างครับ" "แล้ว... หนึ่งในนั้น... คือการปกป้องฉันจากอันตราย?" แพรวาถามต่อ รามพยักหน้า "ใช่ครับ" "แล้ว... ทำไมต้องเป็นฉันคะ?" แพรวาถาม รามหันกลับมามองแพรวา ใบหน้าของเขาดูจริงจัง "เพราะ... คุณสำคัญกับผมครับ" คำตอบของรามทำให้แพรวาสะท้านไปทั้งตัว หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอมองรามด้วยความประหลาดใจ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?" แพรวาถามเสียงสั่น "ผม... ผมหมายความว่า... ผมห่วงคุณครับ" รามตอบ "และผม... ไม่อยากให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" แพรวาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายอย่างราม จะมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเธอ "คุณ... ไม่เคยเจอฉันมาก่อนเลยไม่ใช่หรือคะ?" แพรวาถาม "ใช่ครับ" รามตอบ "แต่... ผมเคยได้ยินเรื่องของคุณ" "ใครเล่าคะ?" "คนที่... ส่งผมมาที่นี่" รามตอบ "เขาบอกว่า... คุณเป็นคนดี และสมควรได้รับการปกป้อง" แพรวาพยักหน้า เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เธอคิดว่าเธอพอจะเดาได้ว่าใครคือคนที่ส่งรามมา "คุณ... ไม่กลัวอันตรายหรือคะ?" แพรวาถาม "ผม... คุ้นเคยกับมันดีครับ" รามตอบ "และผมก็รู้วิธีรับมือกับมัน" แพรวาเงียบไป เธอรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับราม แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานก็ตาม "คุณ... คิดว่าอันตรายจะกลับมาอีกไหมคะ?" แพรวาถาม "ผม... จะไม่ให้มันกลับมาอีก" รามยืนยัน "ผมจะจัดการกับมันให้เด็ดขาด" แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของราม "คุณ... เหนื่อยไหมคะ" แพรวาถาม "คุณควรจะไปพักผ่อนบ้างนะคะ" "ผมไม่เป็นไรครับ" รามตอบ "ผมจะอยู่เฝ้าคุณตรงนี้" "แต่..." "ไม่ต้องห่วงผมนะครับ" รามพูดแทรกขึ้น "ผมแข็งแรงพอ" แพรวาเงียบไป เธอพยักหน้าเบาๆ "คุณ... อยากดื่มอะไรอีกไหมครับ?" รามถาม "ไม่ค่ะ ขอบคุณค่ะ" แพรวาตอบ บรรยากาศระหว่างทั้งสองเริ่มเงียบลง แพรวารู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอเริ่มรู้สึกดีกับรามมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณ... เป็นคนดีนะคะ" แพรวาพูดขึ้นมาอย่างไม่ทันคิด รามหันมามองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ "คุณ... คิดแบบนั้นจริงหรือครับ?" "ค่ะ" แพรวาตอบ "ถึงแม้ว่าคุณจะดู... ลึกลับไปหน่อยก็ตาม" รามยิ้มบางๆ "ผม... อาจจะมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่จริงๆ ครับ" "อะไรคะ?" แพรวาถามอย่างอยากรู้ "เรื่องราวในอดีตครับ" รามตอบ "เรื่องราวที่... อาจจะทำให้คุณกลัว" "ฉัน... ไม่กลัวหรอกค่ะ" แพรวาพูด "ถ้าคุณ... ไม่ทำร้ายฉัน" รามมองแพรวาด้วยสายตาที่นิ่งสงบ "ผม... จะไม่ทำร้ายคุณเด็ดขาด" แพรวารู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา เธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูด "คุณ... เคยมีความรักไหมคะ?" แพรวาถามอย่างกระตุกใจ รามเงียบไปชั่วครู่ "เคยครับ... แต่... มันจบลงไม่ค่อยดีนัก" "อ้อ..." แพรวาตอบรับอย่างเข้าใจ "แล้ว... คุณแพรวา... ล่ะครับ?" รามถามกลับ "ฉัน... ยังไม่เคยมีใครค่ะ" แพรวาตอบ "ฉัน... เป็นคนเรียบง่าย" "คุณ... ไม่ใช่คนเรียบง่ายครับ" รามพูด "คุณ... เป็นคนพิเศษ" คำพูดของรามทำให้แพรวารู้สึกเขินอาย เธอหลบสายตาของเขา "คุณ... พูดอะไรคะ" แพรวาถามเสียงเบา "ผม... พูดความจริงครับ" รามตอบ "คุณ... สวย และ... จิตใจดี" แพรวารู้สึกเหมือนเลือดจะสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้า เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่พูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้มาก่อน "ขอบคุณค่ะ" แพรวาตอบเสียงแผ่ว "ผม... ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้" รามกล่าว "ถ้าผมมาเร็วกว่านี้... เรื่องแบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้น" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวาตอบ "อย่างน้อย... ฉันก็ได้รู้จักคุณ" รามเงียบไป เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "คุณ... จะอยู่ที่นี่อีกนานไหมคะ?" แพรวาถาม "ผม... ไม่แน่ใจครับ" รามตอบ "จนกว่า... ภารกิจของผมจะเสร็จสิ้น" "แล้ว... ภารกิจของคุณ... คืออะไรคะ?" แพรวาถาม "ผม... ไม่สามารถบอกคุณได้ครับ" รามตอบ "แต่... มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคุณ" แพรวาพยักหน้า เธอเข้าใจว่ารามคงไม่สามารถเปิดเผยทุกอย่างได้ "คุณ... ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" แพรวาเตือน "ผม... จะดูแลตัวเองครับ" รามตอบ "และผม... ก็จะดูแลคุณด้วย" แพรวายิ้มบางๆ เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับราม กำลังจะก้าวไปสู่สิ่งใหม่ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม