ท้องฟ้าสีครามสดใส ลมพัดโชยเอื่อยๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกไม้ป่ามาแตะจมูก บรรยากาศในหมู่บ้านวันนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก ชาวบ้านต่างออกมาช่วยกันเตรียมงานบุญประเพณีประจำปีที่กำลังจะมาถึง อัญชันกำลังช่วยแม่บ้านคนอื่นๆ ขัดหม้อ ขัดกระทะ เตรียมอาหารสำหรับงานบุญ เสียงหัวเราะและบทสนทนาอันสนุกสนานดังไปทั่วบริเวณ “คุณอัญชันคะ” ป้าสมร แม่บ้านสูงวัยคนหนึ่งเรียก “พรุ่งนี้จะให้ช่วยอะไรอีกบ้างคะ” “พรุ่งนี้ขอแรงป้าสมรกับแม่ๆ ช่วยทำขนมทองหยิบ ทองหยอด นะคะ” อัญชันตอบ “ส่วนหนูจะไปช่วยเตรียมเครื่องสังเวยกับดอกไม้ธูปเทียนค่ะ” “ได้เลยจ้ะ” ป้าสมรยิ้ม “ไม่รู้ว่าคุณทัพฟ้าท่านจะมาทันงานบุญไหมนะ” อัญชันยิ้ม “พี่ทัพฟ้าเขาจะรีบกลับมาค่ะ เขาอยากจะร่วมงานบุญกับเราทุกปี” ทัพฟ้าซึ่งไปติดต่อธุรกิจที่ต่างประเทศได้ส่งข่าวมาว่า เขาจะเดินทางกลับมาถึงช่วงเย็นของวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันทำบุญใหญ่ ขณะที่อัญชันกำลังเก็บอุปกรณ์ทำครัว เธอก็เห็นร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในบริเวณงาน บุรุษผู้นั้นสวมหมวกปีกกว้างและแว่นตากันแดด ใบหน้าของเขาถูกบดบังจนแทบมองไม่เห็น “ใครน่ะ” อัญชันพึมพำกับตัวเอง “แปลกหน้าจัง” ชายคนนั้นเดินตรงมาที่เธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า “สวัสดีครับ คุณอัญชัน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำให้ใจของอัญชันสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาพเบื้องหน้าทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นถอดแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าของวรุฒ “วรุฒ!” อัญชันอุทานชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา “คุณมาทำอะไรที่นี่” วรุฒยิ้มบางๆ “ผมมาขอโทษคุณ” “ขอโทษ” อัญชันทวนคำ “คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะลบล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หรือไง” “ผมรู้ว่ามันสายเกินไป” วรุฒกล่าว “แต่ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่ ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างที่คุณไม่เข้าใจ” “ไม่มีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ” อัญชันตอบเสียงเย็น “ฉันรู้ทุกอย่างดี” “เรื่องที่ผมทำกับคุณทัพฟ้า เรื่องที่ผมพยายามจะทำลายบริษัทเขา ผมรู้ว่ามันเลวร้ายมาก” วรุฒพูดต่อ “ผมทำไปเพราะความริษยาและความโกรธแค้นที่มองไม่เห็น” “แล้วแม่ของผมล่ะ” อัญชันถาม “คุณรู้ไหมว่าแม่ของฉันต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน” “ผมเสียใจจริงๆ ครับ” วรุฒกล่าว “ผมไม่เคยรู้เลยว่าแม่ของคุณป่วยหนักขนาดนั้น ผมมันคนโง่ที่หลงอยู่ในเกมของพ่อผม” “พ่อของคุณ” อัญชันย้ำ “พ่อของคุณเป็นคนบงการทุกอย่างใช่ไหม” “ใช่ครับ” วรุฒพยักหน้า “พ่อของผม เขาต้องการทำลายทัพฟ้าให้สิ้นซาก เขาใช้ผมเป็นเครื่องมือ” “แล้วคุณก็ยอมให้เขาใช้” อัญชันต่อว่า “คุณไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาเลยหรือไง” “ผมมันเห็นแก่ตัว” วรุฒยอมรับ “ผมคิดถึงแต่ตัวเอง คิดถึงแต่ความสำเร็จของตัวเอง ผมไม่เคยคิดถึงใครเลย” “แล้วตอนนี้คุณคิดถึงใคร” อัญชันถาม “คุณคิดถึงใครจริงๆ” วรุฒเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “ผมคิดถึงคุณ” คำตอบนั้นทำเอาอัญชันรู้สึกประหลาดใจ “คุณ… คุณยังคิดถึงฉันอยู่อีกเหรอ” “ผมรักคุณนะอัญชัน” วรุฒสารภาพ “ผมรักคุณมาตลอด” อัญชันส่ายหน้าช้าๆ “ความรักของคุณมันอันตรายเกินไป” “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” วรุฒกล่าว “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ ผมจะช่วยคุณทัพฟ้า ผมจะช่วยครอบครัวของคุณ” “คุณไม่ต้องมาทำอะไรทั้งนั้น” อัญชันกล่าว “คุณควรจะไปจากที่นี่ แล้วก็กลับไปแก้ไขสิ่งที่พ่อของคุณทำไว้” “ผมมาที่นี่ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้กับคุณ” วรุฒกล่าว “ผมได้คุยกับพ่อแล้ว พ่อของผมจะช่วยเหลือเรื่องการพัฒนาหมู่บ้านอย่างเต็มที่” “ท่านจะจัดตั้งกองทุนสนับสนุนการศึกษา และจะสร้างอาชีพเสริมให้กับชาวบ้าน” อัญชันมองวรุฒด้วยความไม่เชื่อ “คุณพูดจริงหรือ” “จริงครับ” วรุฒยืนยัน “ผมขอเวลาพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งนะอัญชัน” ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ทัพฟ้าก็เดินทางมาถึง เขาเห็นภาพวรุฒยืนอยู่กับอัญชัน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “วรุฒ! มาทำอะไรที่นี่” ทัพฟ้าเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีไม่พอใจ “พี่ทัพฟ้า” อัญชันรีบกล่าว “เขามาขอโทษค่ะ” วรุฒก้มหน้าเล็กน้อย “ผมมาขอโทษพี่ทัพฟ้าด้วยครับ” ทัพฟ้ามองวรุฒด้วยสายตาประเมิน “ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะซื้อทุกอย่างได้หรือไง” “ผมรู้ครับว่าผมทำผิดไว้เยอะ” วรุฒตอบ “ผมอยากจะแก้ไข ผมอยากจะชดเชย” “ผมจะช่วยพัฒนาหมู่บ้านของเรา” วรุฒกล่าว “พ่อของผมจะสนับสนุนเต็มที่” ทัพฟ้ามองอัญชัน “เธอเชื่อเขาเหรอ” อัญชันมองสามี “ฉันไม่รู้ค่ะ แต่ฉันหวังว่าเขาจะทำได้จริงๆ” “ผมจะทำ” วรุฒยืนยัน “ผมจะทำให้ดีที่สุด” ค่ำวันนั้น ทัพฟ้ากับอัญชันกำลังนั่งคุยกันที่ระเบียงบ้าน “พี่ทัพฟ้าคะ” อัญชันเอ่ยขึ้น “ฉันไม่แน่ใจเลยว่าควรจะเชื่อวรุฒดีไหม” “พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ทัพฟ้าตอบ “แต่ถ้าเขาทำได้จริงๆ ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับหมู่บ้านของเรา” “แล้วเรื่องของคุณวรุฒกับคุณล่ะคะ” อัญชันถาม “คุณเคย… รักเขามาก่อนเหรอคะ” ทัพฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เมื่อก่อนพี่เคยรู้สึกดีกับเขา แต่หลังจากที่รู้ความจริงทุกอย่าง ความรู้สึกนั้นก็หายไปหมดแล้ว” “ตอนนี้พี่มีแค่อัญชันคนเดียว” ทัพฟ้ากุมมืออัญชัน “เธอคือทั้งหมดของพี่” อัญชันยิ้ม “หนูก็เหมือนกันค่ะ” “แต่… ถ้าวรุฒยังรักหนูอยู่ล่ะคะ” อัญชันถามด้วยความกังวล “เขาอาจจะหาทางกลับมาทำลายเราก็ได้” “พี่ไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด” ทัพฟ้ากล่าว “พี่จะปกป้องเธอและครอบครัวของเราเอง” “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” “ค่ะ” อัญชันพยักหน้า “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” คืนนั้น ทั้งสองคนต่างก็มีความกังวลใจอยู่ลึกๆ แม้ว่าวรุฒจะมาพร้อมกับคำขอโทษและข้อเสนอที่จะช่วยเหลือ แต่ความไม่แน่นอนในอนาคตก็ยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ เสียงลมพัดยามค่ำคืน พาเอากลิ่นอายของความเปลี่ยนแปลงมาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้ การกลับมาของวรุฒอาจนำมาซึ่งปัญหาใหม่ๆ หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งดีๆ ที่คาดไม่ถึง