นักสังคมสงเคราะห์ได้อธิบายถึงผลกระทบต่อชุมชนอย่างละเอียด พร้อมทั้งเสนอแนวทางการพัฒนาที่จะส่งเสริมวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวบ้าน ควบคู่ไปกับการสร้างงานและรายได้ใหม่ๆ ทัพฟ้าเน้นย้ำว่าเขาไม่ได้ต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของพวกเขา แต่ต้องการที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตของทุกคนให้ดีขึ้น "ผมเข้าใจถึงความกังวลของทุกท่านครับ" ทัพฟ้ากล่าวอย่างจริงจัง "ผมเองก็เติบโตมาในครอบครัวที่ให้ความสำคัญกับชุมชน ผมไม่ได้อยากจะมาทำลายสิ่งที่ท่านสร้างสมมา ผมอยากจะมาเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนา ไม่ใช่การเข้ามาครอบงำ" ผู้ใหญ่บ้านเงยหน้าขึ้นมองทัพฟ้า ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เริ่มมีประกายของความเข้าใจ "แล้ว...เรื่องที่ดินล่ะ เขาว่ากันว่าท่านจะซื้อที่ดินของชาวบ้านไปหมดเลย" "ผมขอชี้แจงตรงนี้เลยนะครับ" ทัพฟ้าตอบ "ที่ดินที่ผมต้องการใช้ในโครงการนี้ ส่วนใหญ่เป็นที่ดินที่รกร้างว่างเปล่า หรือเป็นที่ดินที่เจ้าของยินยอมที่จะขายให้ผมเอง ผมไม่ได้บังคับขู่เข็ญใครทั้งสิ้น และในกรณีของที่ดินที่ติดกับแม่น้ำลำธาร หรือที่ดินที่ชาวบ้านใช้ประโยชน์อยู่ ผมยืนยันว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ผมจะหาทางออกแบบโครงการให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม และเคารพในสิทธิของชาวบ้านทุกท่าน" นักสังคมสงเคราะห์เสริมขึ้นอีก "โครงการนี้ได้ออกแบบมาโดยคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมเป็นสำคัญค่ะ เรามีแผนที่จะฟื้นฟูระบบนิเวศรอบๆ พื้นที่ และจะส่งเสริมเกษตรอินทรีย์ควบคู่ไปด้วย เพื่อให้ชาวบ้านสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน" หลังจากนั้น ทัพฟ้าได้มอบเอกสารรายละเอียดโครงการทั้งหมดให้ผู้ใหญ่บ้าน รวมถึงแผนผัง การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม และสัญญาที่ร่างขึ้นเพื่อแสดงความโปร่งใส "ท่านผู้ใหญ่บ้านครับ ผมขอความกรุณาท่าน ช่วยพิจารณาเอกสารเหล่านี้ และหากท่านมีข้อสงสัยหรือต้องการข้อมูลเพิ่มเติม ผมยินดีที่จะตอบทุกคำถามครับ ผมหวังว่าเราจะสามารถพูดคุยกันด้วยเหตุผล และหาข้อสรุปที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายได้" ผู้ใหญ่บ้านรับเอกสารมาอย่างช้าๆ สายตายังคงกวาดมองไปยังทัพฟ้า และทนายความที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ "เรื่องนี้มันใหญ่หลวงนัก ข้าคงตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ คงต้องนำเรื่องไปปรึกษาคณะกรรมการหมู่บ้าน และชาวบ้านเสียก่อน" "ผมเข้าใจดีครับท่านผู้ใหญ่บ้าน" ทัพฟ้าตอบ "ผมจะรอฟังผลการพิจารณาของท่านครับ" การปรากฏตัวของทัพฟ้าพร้อมทีมงาน และการชี้แจงอย่างเป็นระบบ ทำให้ชาวบ้านบางส่วนที่ได้ยินข่าวเริ่มคล้อยตาม แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังคงตั้งแง่ และไม่ไว้ใจ อัญชันที่ทราบข่าวว่าทัพฟ้าเข้ามาพบผู้ใหญ่บ้าน ก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เธอเดินเข้าไปหาแม่ที่กำลังตำน้ำพริกอยู่ที่ครกในครัว "แม่คะ" อัญชันเรียก "คุณทัพฟ้าเขามาที่หมู่บ้านเมื่อเช้านี้ค่ะ" แม่เงยหน้าขึ้นมองลูกสาว "จริงหรือลูก แล้วเขามาทำอะไร" "เขาเข้าไปพบผู้ใหญ่บ้านค่ะแม่ เพื่อจะชี้แจงเรื่องโครงการรีสอร์ท" อัญชันอธิบาย "เขาเอาเอกสารมาให้ผู้ใหญ่บ้านดูด้วยค่ะ" "แล้ว...ชาวบ้านว่าอย่างไรกันบ้าง" แม่ถามอย่างกังวล "ก็มีทั้งคนที่เริ่มเข้าใจมากขึ้น แล้วก็คนที่ยังไม่ไว้ใจเหมือนเดิมค่ะ" อัญชันตอบ "แต่ฉันว่า อย่างน้อยเขาก็พยายามอธิบายให้เราฟัง" "เขาอยากจะมาสร้างความเชื่อใจกับพวกเราน่ะสิ" แม่ถอนหายใจ "แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำได้จริงแค่ไหน" "แม่อย่าเพิ่งคิดมากเลยค่ะ" อัญชันพยายามปลอบ "ถ้าเขาทำอะไรไม่ดีจริงๆ ผู้ใหญ่บ้านคงไม่ยอมอยู่แล้ว" "ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะลูก" แม่กล่าว "แต่แกเองก็อย่าไปไว้ใจเขามากเกินไปนักนะ" "หนูรู้ค่ะแม่" อัญชันตอบ "หนูแค่หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" หลังจากทัพฟ้ากลับไป อัญชันก็ยังคงได้รับกำลังใจจากเขาอย่างสม่ำเสมอ เขามักจะโทรศัพท์มาเล่าถึงความคืบหน้าของการเจรจา และให้กำลังใจเธอเสมอ "วันนี้ผมได้คุยกับผู้ใหญ่บ้านอีกครั้งครับ" ทัพฟ้าบอกอัญชันทางโทรศัพท์ "ท่านบอกว่ากำลังรวบรวมความคิดเห็นจากชาวบ้านอยู่ ผมหวังว่าพวกเขาจะเข้าใจเจตนาของผมนะครับ" "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะคุณทัพฟ้า" อัญชันตอบ "แต่ก็ยังมีคนที่ไม่สบายใจอยู่เยอะเลยค่ะ" "ผมเข้าใจครับ" ทัพฟ้าถอนหายใจ "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวผม" "ขอบคุณนะคะที่พยายาม" อัญชันกล่าว "ฉันเป็นกำลังใจให้คุณเสมอนะคะ" "คุณเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ" ทัพฟ้าเตือน "อย่าให้เรื่องพวกนี้ทำให้คุณลำบากใจมากเกินไป" "ค่ะ" อัญชันรับคำ วันเวลาผ่านไป ความตึงเครียดในหมู่บ้านยังคงมีอยู่ แต่ก็เริ่มมีสัญญาณของการเปลี่ยนแปลง การตัดสินใจของผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านจะส่งผลต่ออนาคตของหมู่บ้าน และความสัมพันธ์ระหว่างอัญชันกับทัพฟ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้