วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อรวรรณปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่นี่ได้อย่างดี เธอได้งานที่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้บ้านพักที่รินดาจัดหาให้ งานที่นี่ไม่เหนื่อยจนเกินไป และเธอก็มีความสุขกับการได้อบขนมหวานๆ ที่ลูกค้าชื่นชอบ "อรวรรณ! เค้กชิ้นนี้ลูกค้าชมใหญ่เลยนะ" เจ้านายของเธอ คุณป้าสมศรีเอ่ยชมขณะที่เธอกำลังเก็บกวาดร้าน "ขอบคุณค่ะคุณป้า" อรวรรณยิ้มรับ "ลูกค้าชอบก็ดีใจแล้วค่ะ" "ฝีมือดีแบบนี้ น่าจะเปิดร้านของตัวเองนะ" คุณป้าสมศรีพูดพลางหัวเราะ "ยังค่ะ ตอนนี้ขอทำงานเก็บเงินก่อนค่ะ" อรวรรณตอบอย่างถ่อมตัว แม้ว่าชีวิตความเป็นอยู่จะเรียบง่ายและดีขึ้นกว่าเดิมมาก แต่อรวรรณก็ยังคงมีความกังวลใจเรื่องหนึ่งอยู่เสมอ นั่นคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต ที่ทำให้เธอต้องจากคฤหาสน์มา เธอได้พบปะกับคุณชายภาคภูมิบ้างเป็นบางครั้ง เมื่อเขาแวะมาเยี่ยมรินดาที่บ้าน คุณชายภาคภูมิยังคงเป็นคนเงียบขรึม แต่ท่าทีของเขาก็ดูอ่อนโยนต่อเธอมากขึ้นกว่าเดิม การพบกันแต่ละครั้งมักจะมีการพูดคุยกันเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ระหว่างพวกเขา "คุณภาคภูมิคะ" อรวรรณเคยเอ่ยถามครั้งหนึ่ง "เรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์... คุณหญิงพรรณี ท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ" คุณชายภาคภูมิถอนหายใจเบาๆ "ท่านก็ยังคง... เป็นท่านเหมือนเดิม" เขาตอบเลี่ยงๆ "แต่ตอนนี้ท่านก็อยู่ตามลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่" "แล้ว... แล้วเรื่องของคุณแม่ของดิฉันล่ะคะ" อรวรรณเอ่ยถามต่อ ด้วยความหวังว่าคุณชายภาคภูมิอาจจะมีข้อมูลเพิ่มเติม คุณชายภาคภูมิมีสีหน้าครุ่นคิด "ฉันพยายามสอบถามอยู่ แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรมากนัก" เขาพูด "เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อน และดูเหมือนจะมีบางคนพยายามปิดบังความจริงอยู่" "ปิดบังความจริง?" อรวรรณทวนคำด้วยความสงสัย "ใช่" คุณชายภาคภูมิพยักหน้า "ฉันไม่แน่ใจว่ามีใครเกี่ยวข้องบ้าง แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะหาคำตอบได้" คำพูดของคุณชายภาคภูมิทำให้ความกังวลใจของอรวรรณเพิ่มมากขึ้น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ยังค้างคาใจ และเธอจำเป็นต้องหาคำตอบให้ได้ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังช่วยรินดาจัดของในห้องเก็บของ เธอได้พบกับกล่องไม้เก่าใบหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กองเอกสาร "กล่องอะไรคะคุณหนู" อรวรรณถาม "อ้อ กล่องเก่าของแม่ฉันน่ะ" รินดาตอบ "ไม่ค่อยได้เปิดดูเลย" อรวรรณหยิบกล่องนั้นออกมา เมื่อเปิดออก เธอก็พบกับรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายจำนวนหนึ่ง "รูปนี้ใครคะ" อรวรรณหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูหน้าตาคล้ายกับคุณหญิงพรรณี แต่ดูอ่อนเยาว์กว่ามาก รินดามองรูปนั้นแล้วขมวดคิ้ว "ไม่คุ้นเลยนะ" เธอบอก "คงจะเป็นคนรู้จักเก่าของแม่ฉันก็ได้" อรวรรณค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่สวยงาม แต่ดูเร่งรีบ "จดหมายฉบับนี้เขียนถึงใครคะ" อรวรรณถาม "เดี๋ยวสิ" รินดาพูดแล้วหยิบจดหมายมาดู "นี่มัน... จดหมายของแม่ฉันนี่นา" เธออ่านจดหมายอย่างตั้งใจ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากความสงสัย เป็นความตกใจ และสุดท้ายก็เป็นความเสียใจ "อะไรคะคุณหนู" อรวรรณถามด้วยความเป็นห่วง "อรวรรณ..." รินดาเงยหน้าขึ้นมามองอรวรรณ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "แม่ฉัน... เขาเคยมีความสัมพันธ์กับพ่อของเธอ" อรวรรณอึ้งไปทันที "อะไรนะคะ!" "ใช่" รินดาพยักหน้า "จากจดหมายนี่... แม่ฉันกับพ่อของเธอเคยรักกันมาก แต่... แต่แล้วมันก็มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้พวกเขาต้องเลิกกัน" "แล้ว... แล้วทำไมแม่ของคุณหนูถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยคะ" อรวรรณถามเสียงสั่น "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" รินดาตอบ "แต่ดูเหมือนว่า... จะมีบางอย่างที่ทำให้แม่ของฉันต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ" อรวรรณรู้สึกสับสนไปหมด ข้อมูลนี้เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง มันเป็นเหมือนเงื่อนงำใหม่ที่ปรากฏขึ้น และอาจจะเชื่อมโยงกับเรื่องราวในอดีตของเธอ "แล้ว... แล้วในจดหมายมีพูดถึงฉันบ้างไหมคะ" อรวรรณถามด้วยความหวัง รินดาค่อยๆ เลื่อนอ่านไปเรื่อยๆ "มี... มีพูดถึงชื่อของเธอด้วย" "จริงๆ เหรอคะ!" "ใช่" รินดาพยักหน้า "แม่เขียนถึงพ่อของเธอว่า... 'ฉันเสียใจที่เราต้องแยกจากกัน แต่ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว ฉันได้แต่ภาวนาให้ลูกสาวของเรามีความสุขในชีวิต และหวังว่าวันหนึ่งเธอจะเข้าใจ'" อรวรรณฟังแล้วน้ำตาไหลออกมา เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจที่ถูกเปิดออก ความรู้สึกที่ว่าเธออาจจะมีความผูกพันกับครอบครัวนี้มากกว่าที่เคยคิด "แต่... แต่ทำไมเขาถึงต้องเลิกกันล่ะคะ" อรวรรณถาม "ในจดหมายไม่ได้บอกรายละเอียดชัดเจน" รินดาบอก "แต่ดูเหมือนว่า... มันจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหน้าที่และความรับผิดชอบ" "หน้าที่และความรับผิดชอบ..." อรวรรณทวนคำ "ใช่" รินดาถอนหายใจ "และดูเหมือนว่า... คุณพ่อของเธอจะเลือกทำตามหน้าที่มากกว่าความรัก" อรวรรณรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ ความจริงที่ปรากฏขึ้นนั้นหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว การที่พ่อของเธอเลือกหน้าที่มากกว่าความรัก นั่นหมายความว่าแม่ของเธอคงต้องเสียใจมาก "แล้ว... แล้วเรื่องที่ฉันถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ล่ะคะ" อรวรรณเอ่ยถาม "มันเกี่ยวข้องกันไหมคะ" รินดาหยิบจดหมายอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา "จดหมายฉบับนี้... เขียนโดยแม่ของฉัน ถึงคุณหญิงพรรณี" เธอเริ่มอ่านจดหมายฉบับนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เรียน คุณหญิงพรรณี" "ดิฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างที่สุด ที่ต้องนำเรื่องนี้มาเรียนให้ท่านทราบ" "ข้าพเจ้าขอสารภาพว่า ข้าพเจ้ามีความสัมพันธ์กับท่านภาคย์ (สามีของคุณหญิงพรรณี) และเราทั้งสองมีความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน" "แต่ถึงกระนั้น ข้าพเจ้าทราบดีว่าท่านภาคย์เป็นสามีของท่าน และข้าพเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงความสัมพันธ์ของท่าน" "ข้าพเจ้าจึงขอตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ทั้งหมดกับท่านภาคย์ และจะเดินทางจากไป เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาแก่ท่านและครอบครัวอีกต่อไป" "อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าขอให้ท่านโปรดเข้าใจว่า การตัดสินใจครั้งนี้ของข้าพเจ้า ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายท่านเลยแม้แต่น้อย" "ข้าพเจ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านจะสามารถยกโทษให้แก่ข้าพเจ้าได้" "ด้วยความเคารพอย่างสูง" "มารดาของอรวรรณ" อรวรรณฟังแล้วแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ มารดาของเธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลย แต่กลับต้องแบกรับภาระและความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง "ไม่จริง... ไม่จริง" อรวรรณพึมพำ "อรวรรณ..." รินดาเอื้อมมือมาจับมือของเธอ "ฉันเสียใจจริงๆ" "แล้ว... แล้วคุณหญิงพรรณี ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอดหรือคะ" อรวรรณถาม "จากจดหมายฉบับนี้... ดูเหมือนว่าท่านจะทราบเรื่องราวทั้งหมด" รินดาตอบ "และดูเหมือนว่า... ท่านอาจจะเป็นคนสั่งให้... " รินดาลังเลที่จะพูดต่อ "สั่งให้ใครคะ!" อรวรรณเร่งถาม "สั่งให้... สั่งให้ออกตามหาแม่ของเธอและตัวเธอ" รินดาพูดเสียงเบา "เพื่อ... เพื่อไม่ให้เรื่องนี้เป็นที่เปิดเผย" อรวรรณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลายลงมาตรงหน้า เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ มันไม่ใช่เพราะเธอทำผิดอะไร แต่มันเป็นเพราะคุณหญิงพรรณีต้องการปกปิดความลับของตัวเอง "แล้ว... แล้วคุณชายภาคภูมิ ท่านรู้เรื่องนี้ไหมคะ" อรวรรณถาม "ฉันไม่แน่ใจ" รินดาตอบ "แต่ดูจากท่าทีของเขา... เขาน่าจะสงสัยอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน" อรวรรณมองไปที่กล่องไม้เก่าใบนั้น มันเต็มไปด้วยความลับและความเจ็บปวดในอดีต แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเหมือนกุญแจที่จะไขไปสู่ความจริงที่เธอตามหามาตลอด