อรวรรณมองภาพถ่ายในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าหญิงสาวในภาพสะกดสายตาเธอไว้ได้อย่างประหลาด แม้จะเป็นภาพขาวดำ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความงดงามและความมีชีวิตชีวา ท่าทางสง่าผ่าเผย ดวงตาที่ทอประกายแห่งความสุข รอยยิ้มที่อบอุ่นชวนให้หลงใหล เธอพลิกดูด้านหลังของรูปภาพบางใบ พบเพียงรอยหมึกจางๆ ที่อ่านไม่ออก บางรูปมีตัวอักษรเขียนไว้เป็นชื่อ แต่ก็เป็นภาษาที่เธอไม่คุ้นเคย "นี่มันใครกันนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบรูปอื่นๆ ขึ้นมาดู ภาพส่วนใหญ่เป็นภาพของหญิงสาวคนเดียวกันนี้ อาจจะมีภาพที่ถ่ายกับบุคคลอื่นบ้าง แต่ก็เป็นเพียงเงาเลือนราง หรือภาพที่ไม่ชัดเจนเสียส่วนใหญ่ ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่า ภาพเหล่านี้มีความสำคัญยิ่งกว่าแค่รูปถ่ายเก่าๆ ที่ถูกทิ้งขว้าง เศษผ้าลูกไม้ที่ติดอยู่ที่ลังไม้ ก็น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของชุดที่หญิงสาวในภาพสวมใส่อยู่ เธอค่อยๆ รื้อค้นต่อไปในลังไม้ พบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกชำรุดไปตามกาลเวลา เธอเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษเหลืองกรอบ บ่งบอกถึงอายุขัยที่ยาวนาน ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ยังคงอ่านได้ เป็นภาษาไทยโบราณที่เธอพอจะเข้าใจได้บ้าง "วันที่ 14 เดือนเมษายน พ.ศ. 2498" เธออ่านข้อความแรก "อากาศร้อนอบอ้าว แต่หัวใจกลับเบิกบานเมื่อได้พบหน้าท่านอีกครั้ง... แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในสวนดอกไม้ที่แสนงดงาม ดอกกุหลาบสีแดงกำลังบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ... แต่ความหอมที่ตรึงใจข้าพเจ้าที่สุด กลับเป็นกลิ่นกายอันอ่อนโยนของท่าน" อรวรรณอ่านต่อไปเรื่อยๆ ข้อความในสมุดบันทึกเล่มนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนหวาน คำหวานที่บรรยายถึงความรัก ความปรารถนา และความโหยหา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยและความไม่สมหวัง "ข้าพเจ้าหวังเพียงว่าวันหนึ่ง... สักวันหนึ่ง... ความรักที่ข้าพเจ้ามีให้ท่าน จะไม่ถูกพรากไปจากสายตาของผู้คน... ความรักของเรา... ช่างเหมือนดอกไม้ที่ต้องซ่อนเร้นอยู่ในมุมมืด... งดงามแต่ไร้ผู้ชื่นชม" "ท่านคือความหวังเดียวของข้าพเจ้า... คือแสงสว่างเดียวในความมืดมิด... แม้ว่าโลกภายนอกจะตัดสินเราอย่างไร... แม้ว่าครอบครัวจะกีดกัน... ข้าพเจ้าก็ไม่เคยคิดจะละทิ้งท่านไป... เพียงแต่... เวลาที่เรามีให้กันนั้น... มันช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน" "วันนี้ท่านได้มอบสร้อยคอเส้นนี้ให้ข้าพเจ้า... จี้รูปหัวใจสีแดงสด... มันเตือนให้นึกถึงความรักที่เราร่วมกันสร้างขึ้น... แต่เมื่อใดที่ข้าพเจ้าต้องสวมมัน... ก็จะนึกถึงวันที่เราต้องห่างไกล... น้ำตาที่รินไหล... ภาพใบหน้าของท่านที่ยังคงติดตรึงในดวงใจ..." อรวรรณค่อยๆ อ่านไป พลางหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งขึ้นมาจากกล่องที่อยู่ก้นลัง สร้อยคอเส้นนั้นมีจี้เป็นรูปหัวใจสีแดงสด ทำจากหินอะไรบางอย่างที่ดูสวยงาม แต่ก็มีรอยขีดข่วนเล็กน้อย เธอจำได้ว่าเคยเห็นสร้อยคอเส้นนี้ในรูปถ่ายใบหนึ่งที่เธอเพิ่งดูไป "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกสับสนและสงสัยถาโถมเข้ามาในใจ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูห้องเก็บของก็ดังขึ้น ทำให้อรวรรณสะดุ้งตกใจ เธอรีบวางสมุดบันทึกและสร้อยคอลงในลังไม้เหมือนเดิม พยายามเก็บกล่องรูปถ่ายให้เข้าที่ "คุณอรวรรณคะ" เสียงของคุณหญิงอรทัยดังขึ้น "กำลังทำอะไรอยู่คะ" อรวรรณรีบลุกขึ้นยืน เธอยิ้มเจื่อนๆ ให้กับคุณหญิงอรทัยที่ยืนมองเธออยู่ตรงหน้า "กำลังช่วยขนของค่ะคุณหญิง" เธอตอบ "บังเอิญเจอลังไม้นี้เข้า เลยขอดูหน่อยค่ะ" คุณหญิงอรทัยเดินเข้ามาในห้องเก็บของอย่างช้าๆ สายตาของเธอสำรวจไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ลังไม้เก่าใบนั้น "ลังไม้นี้... ทิ้งไปเลยก็ได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว" "แต่ว่า..." อรวรรณกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงัก เมื่อเห็นแววตาของคุณหญิงอรทัยที่ดูเศร้าสร้อย "ไม่มีอะไรน่าเก็บรักษาไว้หรอกค่ะ" คุณหญิงอรทัยกล่าวเสียงเบา "ปล่อยให้มันผ่านไปกับกาลเวลาเสียดีกว่า" อรวรรณมองหน้าคุณหญิงอรทัย เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น "ดิฉัน... ดิฉันเข้าใจค่ะคุณหญิง" อรวรรณตอบอย่างนอบน้อม "ถ้าอย่างนั้น... ดิฉันจะให้คนงานมาย้ายลังไม้นี้ออกไปนะคะ" "ดีมาก" คุณหญิงอรทัยพยักหน้า "แล้ว... มีอะไรที่น่าสนใจในนั้นบ้างไหมคะ" "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะคุณหญิง" อรวรรณตอบ "เป็นเพียงเอกสารเก่าๆ และรูปถ่ายที่ไม่มีความสำคัญแล้ว" เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องโกหก แต่ในสถานการณ์นี้ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยเรื่องนี้กับใคร "ถ้าอย่างนั้น ก็จัดการให้เรียบร้อยเถอะค่ะ" คุณหญิงอรทัยกล่าว ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องเก็บของ ทิ้งให้อรวรรณยืนนิ่งอยู่กับที่ อรวรรณมองตามหลังคุณหญิงอรทัยไปจนลับสายตา หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัว ความสงสัยและความกังวลเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ใครคือหญิงสาวในภาพถ่าย? ความสัมพันธ์ของเธอเป็นอย่างไร? และทำไมคุณหญิงอรทัยถึงมีท่าทีที่ซ่อนเร้นบางอย่าง เธอตัดสินใจว่า เรื่องนี้จะต้องถูกสืบหาให้ถึงที่สุด เธอค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกและสร้อยคอออกมาจากลังไม้ แล้วเก็บซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะรีบปิดลังไม้และเดินออกจากห้องเก็บของไป