คุณหญิงอรุณรัศมีหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับถูกสูบฉีดเลือดออกไปทั้งหมด เธอจ้องมองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความเจ็บปวด "ท่านชายพูดอย่างนั้นจริงๆ หรือคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ กวินท์พยักหน้าช้าๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว "ผมขอโทษด้วยถ้าทำให้คุณต้องผิดหวัง แต่ผมรู้สึกว่าเราไม่สามารถเดินหน้าต่อไปในความสัมพันธ์นี้ได้ ผมไม่สามารถบังคับใจตัวเองให้แต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักได้" "แต่..." คุณหญิงอรุณรัศมีพยายามจะพูดต่อ แต่กวินท์ยกมือขึ้นห้าม "ผมขอให้คุณเข้าใจ ผมเคารพคุณในฐานะเพื่อนของครอบครัว แต่เรื่องความรักเป็นเรื่องของหัวใจ ผมไม่สามารถหลอกทั้งคุณและหลอกตัวเองได้" ปรียาที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงความอึดอัดในบรรยากาศ เธอสัมผัสได้ถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นจากคุณหญิงอรุณรัศมี และความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตาของกวินท์ เธออยากจะถอยห่างไปจากตรงนี้ แต่ก็รู้สึกว่าตนเองเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด การที่เธอเข้ามาในชีวิตของกวินท์ ทำให้ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะมั่นคงของเขาต้องสั่นคลอน "ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เป็นเช่นนั้นค่ะ ท่านชาย" คุณหญิงอรุณรัศมีกล่าวเสียงเย็นชา ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำ แต่กลับฉายแววบางอย่างที่ปรียาอ่านไม่ออก "ดิฉันหวังว่าท่านชายจะมีความสุขกับ... การตัดสินใจของท่าน" เธอจ้องมาที่ปรียาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปรียาและกวินท์ยืนนิ่งอยู่ในความเงียบ "ขอโทษด้วยนะ ปรียา" กวินท์หันมาพูดกับปรียา ใบหน้าของเขาฉายแววเหนื่อยอ่อน "คงเป็นเพราะผม ผมทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" ปรียาส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ใช่ความผิดของท่านชายเลยค่ะ" เธอตอบ "เรื่องของคุณหญิงอรุณรัศมีกับท่านชายเป็นเรื่องของพวกท่านสองคน ดิฉันเป็นเพียงคนนอก" "แต่เธอไม่ใช่คนนอกอีกต่อไปแล้ว" กวินท์กล่าว พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของปรียา "เธอเข้ามาในชีวิตของผม และทำให้ผมรู้สึก..." เขาลังเลที่จะพูดคำต่อไป "รู้สึกอะไรคะ" ปรียาเอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกลัวที่จะทำลายบรรยากาศบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น "รู้สึก... มีความหวัง" กวินท์ตอบ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองปรียาอย่างไม่วางตา "ผมรู้สึกว่าชีวิตของผมที่เคยมีแต่ความมืดมิด กลับมีแสงสว่างส่องเข้ามา" คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจของปรียาเต้นแรง เธอก้มหน้าลงหลบสายตาของเขา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ดิฉัน... ดิฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ท่านชายรู้สึกนั้นคืออะไร" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" กวินท์ยอมรับ "แต่ผมรู้ว่าผมอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้ อยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากขึ้น" เมื่อกลับมาที่ห้องพักของตนเอง ปรียานั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของกวินท์ในวันนี้ยังคงติดตา ภาพสายตาที่มองมายังเธอ ภาพคำพูดที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่เธอเองก็สัมผัสได้ "ความหวัง" คำนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเธอ เธอไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้สัมผัสกับความรู้สึกเช่นนี้ เธอที่เคยคิดว่าชีวิตของตนเองจะจมอยู่กับหนี้สินและความเจ็บปวดไปตลอดกาล บัดนี้กลับมีใครบางคนมอบความหวังให้ แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็เริ่มก่อตัวขึ้น ปรียารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกวินท์นั้นอันตรายเกินไป สังคมรอบข้างคงไม่ยอมรับแน่ๆ และที่สำคัญที่สุดคือ เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ต้องทำงานใช้หนี้ ส่วนกวินท์คือท่านชายผู้สูงศักดิ์ ความแตกต่างทางฐานะและสถานะทางสังคมนั้นเป็นเหมือนกำแพงที่สูงใหญ่เกินกว่าจะปีนข้ามไปได้ "ฉันควรจะทำอย่างไรดี" ปรียากระซิบถามตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน วันรุ่งขึ้น ปรียายังคงทำงานของเธออย่างขยันขันแข็ง แต่ในใจกลับมีความคิดที่ฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา เธอมักจะแอบมองดูกวินท์อยู่เสมอ ยามที่เขาเดินผ่าน หรือยามที่เขาอยู่ในห้องทำงาน การได้เห็นเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด "วันนี้ท่านชายดูอารมณ์ดีนะคะ" ปรียาเอ่ยทัก เมื่อกวินท์เดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม กวินท์หันมามองปรียา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ก็เพราะเธอไง" เขาตอบ "พอได้คุยกับเธอ ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย" ปรียายิ้มรับ "ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ" เธอหยิบแก้วน้ำยื่นให้เขา "เมื่อวานนี้... ฉันต้องขอโทษเธออีกครั้งนะ" กวินท์กล่าว "เรื่องของคุณอรุณรัศมี" "ไม่เป็นไรค่ะ" ปรียาตอบ "ดิฉันเข้าใจดี" "เธอเข้าใจจริงๆ หรือ" กวินท์ถาม พลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของปรียา "เธอไม่รู้สึกอึดอัดหรือลำบากใจที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาเหล่านั้นหรือ" "มันก็มีบ้างค่ะ" ปรียายอมรับ "แต่ดิฉันก็พยายามจะไม่คิดมาก" "เธอเข้มแข็งกว่าที่ฉันคิดนะ ปรียา" กวินท์กล่าว "ผมชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ" คำชมนั้นทำให้ปรียาใจเต้นแรงขึ้นอีก เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรจึงจะเหมาะสม จึงเพียงแค่ยิ้มรับ "ผมอยากจะชวนเธอไปเดินเล่นที่สวนตอนเย็น" กวินท์กล่าว "ถ้าเธอว่างนะ" หัวใจของปรียาแทบจะกระโดดออกมานอกอก "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" กวินท์ยิ้ม "ผมอยากจะพาเธอไปดูดอกไม้ที่กำลังบานในสวน ผมรู้ว่าเธอชอบดอกไม้" ปรียาจำได้ว่าเธอเคยพูดเปรยๆ ถึงความชอบดอกไม้ของเธอให้กวินท์ฟังในวันหนึ่ง "ได้ค่ะ ท่านชาย" เธอตอบรับด้วยความยินดี ตอนเย็นวันนั้น ปรียาแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่ายที่สุดที่เธอมี แต่เมื่อก้าวเท้าออกไปเจอหน้ากวินท์ที่รออยู่ที่สวน เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยาย กวินท์สวมชุดลำลองสีเข้มที่ขับเน้นบุคลิกที่สง่างามของเขาให้เด่นชัดยิ่งขึ้น "สวยมากเลยนะ ปรียา" กวินท์กล่าวชม เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ปรียายิ้มเขินๆ "ขอบคุณค่ะ" ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินในสวน อากาศยามเย็นสดชื่นและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิด กวินท์ชี้ชวนให้ปรียาดูลูกไม้ต่างๆ ที่กำลังบานสะพรั่ง พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสวนแห่งนี้ให้เธอฟัง "สวนนี้เป็นที่โปรดปรานของแม่ผม" กวินท์กล่าว "ท่านชอบมานั่งอ่านหนังสือที่นี่เสมอ" "สวยจริงๆ ค่ะ" ปรียากล่าว พลางสูดกลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่บานสะพรั่งอยู่ข้างทาง "ผมอยากให้เธอได้ลองปลูกดอกไม้ที่นี่ด้วยนะ" กวินท์พูดขึ้น "ถ้าเธอสนใจ" ปรียาหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" กวินท์ยิ้ม "ผมอยากให้สวนแห่งนี้มีสีสันมากกว่านี้ และผมคิดว่าเธอจะทำให้มันสวยงามยิ่งขึ้นไปอีก" คำพูดของกวินท์เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจของปรียา เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมีใครมอบโอกาสเช่นนี้ให้ เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวังเล็กๆ ที่เคยเบ่งบานในใจ บัดนี้กลับค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างมั่นคง