"เธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่มาทำให้ท่านชายกวินท์ไขว้เขวไปจากหน้าที่และเกียรติยศของตระกูลนั้น เป็นสิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้" ท่านเจ้าคุณกล่าวต่อ "ตระกูลของเรามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน เธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่มาสร้างปัญหาให้กับตระกูลของเรา" ปรียารู้สึกชาไปทั้งตัว คำพูดของท่านเจ้าคุณเหมือนมีดกรีดแทงลงกลางใจ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกมองว่าเป็นเพียง "คนธรรมดา" ที่สร้างปัญหาให้กับตระกูลอันสูงศักดิ์นี้ ความรู้สึกต่ำต้อยตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ดิฉัน... ดิฉันขอโทษค่ะ ท่านเจ้าคุณ" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขอโทษอย่างเดียวไม่พอ" ท่านเจ้าคุณกล่าว น้ำเสียงยังคงเย็นชา "เธอรู้ไหมว่าการกระทำของเธอมันส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลเรามากแค่ไหน ผู้คนกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันไปทั่ว" "ดิฉัน... ดิฉันพยายามจะทำตัวให้ดีที่สุดแล้วค่ะ" ปรียาตอบ พยายามรวบรวมสติ "ดิฉันไม่เคยคิดจะสร้างปัญหาให้กับตระกูลท่านเลย" "แต่เธอก็ทำไปแล้ว" ท่านเจ้าคุณถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกวินท์ถึงได้หลงใหลเธอได้ถึงเพียงนี้ เธอมีดีอะไร" คำถามนั้นทำให้ปรียารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก เธอไม่มีคำตอบให้ ท่านเจ้าคุณมองปรียาด้วยสายตาที่ประเมินค่า "ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย" ท่านเจ้าคุณกล่าว "เธอต้องพิสูจน์ตัวเองให้ฉันเห็นว่าเธอคู่ควรกับกวินท์จริงๆ พิสูจน์ให้สังคมเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่หญิงสาวธรรมดาที่มาเกาะผู้ชายรวยๆ" "ดิฉันจะทำทุกอย่างค่ะ ท่านเจ้าคุณ" ปรียาตอบอย่างหนักแน่น "ขอเพียงท่านเจ้าคุณให้โอกาสดิฉัน" "ดี" ท่านเจ้าคุณพยักหน้า "ฉันจะรอดู" หลังจากออกจากห้องทำงานของท่านเจ้าคุณ ปรียาก็รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวใจ เธอเดินออกมาอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเกือบจะชนเข้ากับกวินท์ที่กำลังเดินมา "ปรียา เธอไปคุยกับท่านพ่อมาเหรอ" กวินท์ถามด้วยความเป็นห่วง ปรียาเงยหน้าขึ้นมองกวินท์ เธอเห็นความกังวลในแววตาของเขา "ค่ะ ท่านชาย" เธอตอบเสียงเบา "ท่านพ่อพูดอะไรกับเธอ" กวินท์ถามต่อ "ท่านไม่ได้ว่าอะไรเธอใช่ไหม" ปรียาส่ายหน้า "ท่านเจ้าคุณแค่... แค่ต้องการให้ดิฉันพิสูจน์ตัวเองค่ะ" "พิสูจน์ตัวเอง" กวินท์ทวนคำ "หมายความว่ายังไง" "ท่านเจ้าคุณไม่ค่อยพอใจที่เราคบกันค่ะ" ปรียาอธิบาย "ท่านคิดว่าดิฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่มาสร้างปัญหาให้กับตระกูล" กวินท์กำหมัดแน่น "ท่านพ่อเป็นคนหัวโบราณเกินไป" เขาพึมพำ "ฉันไม่ยอมให้ใครมาว่าเธอแบบนั้นเด็ดขาด" "แต่ท่านเจ้าคุณมีเหตุผลนะคะ" ปรียากล่าว "ดิฉันเข้าใจ" "ไม่ ปรียา" กวินท์ก้าวเข้ามาใกล้เธอ "ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาดูถูกเธอแบบนี้ เธอมีค่าในแบบของเธอเอง และฉันก็รักเธอ" คำว่า "รัก" ที่ออกมาจากปากของกวินท์ทำให้ปรียารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงยากลำบากก็ตาม "ขอบคุณค่ะ ท่านชาย" เธอยิ้มให้เขา "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" กวินท์จับมือของปรียาไว้แน่น "ฉันจะพิสูจน์ให้ท่านพ่อและทุกคนเห็นว่าเธอมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน" วันเวลาผ่านไป ปรียาก็พยายามทำทุกอย่างตามที่ท่านเจ้าคุณต้องการ เธอตั้งใจทำงานอย่างหนักขึ้นกว่าเดิม ฝึกฝนทักษะต่างๆ ที่จำเป็นในการเป็นคุณผู้หญิงของตระกูล เธออ่านหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และมารยาทของชนชั้นสูงอย่างจริงจัง เธอขอให้กวินท์ช่วยสอนเธอในเรื่องต่างๆ ที่เธอไม่รู้ "ท่านชายคะ ท่านเจ้าคุณเคยบอกว่าท่านเคยไปเรียนที่ต่างประเทศ ดิฉันอยากจะทราบว่าการใช้ชีวิตที่นั่นเป็นอย่างไรบ้างคะ" ปรียาถาม ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวน "มันเป็นประสบการณ์ที่เปิดโลกทัศน์มากนะ ปรียา" กวินท์เล่า "ได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่แตกต่าง ได้เห็นผู้คนหลากหลาย" "แล้วท่านเจ้าคุณทรงโปรดอะไรเป็นพิเศษที่นั่นคะ" ปรียาถามอย่างสนใจ "ท่านชอบดนตรีคลาสสิกมาก" กวินท์ตอบ "และท่านก็ชอบการชมภาพยนตร์" "ถ้าอย่างนั้น ดิฉันควรจะหาอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาศึกษาเพิ่มใช่ไหมคะ" ปรียาถาม "ถ้าเธออยากจะทำให้ท่านพ่อประทับใจ ก็คงจะดี" กวินท์ยิ้ม "แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอเป็นตัวของตัวเองนะ ปรียา" "แต่ดิฉันก็อยากทำให้ท่านเจ้าคุณยอมรับในตัวดิฉันค่ะ" ปรียากล่าว "ท่านพ่อจะยอมรับเธอ ถ้าท่านเห็นว่าเธอทำให้ฉันมีความสุข" กวินท์พูดพลางลูบผมของเธอเบาๆ "และเธอก็ทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆ" ปรียารู้สึกอบอุ่นหัวใจกับคำพูดของกวินท์ ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่าการพิสูจน์ตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สายตาของสังคมยังคงจับจ้องมาที่เธออยู่เสมอ เสียงซุบซิบนินทายังคงดังอยู่เป็นระยะ แต่ปรียาก็พยายามไม่ใส่ใจ เธอเชื่อมั่นในความรักของกวินท์ และเชื่อมั่นในตัวเองว่าเธอจะสามารถผ่านบททดสอบนี้ไปได้ วันหนึ่ง ขณะที่ปรียากำลังช่วยงานในครัว เธอก็ได้ยินเสียงคนใช้คุยกัน "ได้ยินไหมว่าคืนนี้ท่านชายกวินท์จะพาคุณปรียาไปงานเลี้ยงที่บ้านของท่านทูต" "จริงเหรอ... แล้วคุณปรียาจะแต่งตัวยังไงนะ" "ไม่รู้สิ คงจะต้องสวยมากแน่ๆ" "แต่ก็ยังไงๆ ก็ดูไม่เหมือนพวกเราอยู่ดีนั่นแหละ" ปรียาได้ยินแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน ก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังคงมองเธอด้วยสายตาดูถูก แต่เธอก็จะไม่ยอมแพ้ เธอจะก้าวต่อไปด้วยความมั่นใจ คืนนั้น กวินท์มารับปรียาที่ห้องพักของเธอ เขาเห็นปรียาในชุดราตรีที่งดงาม แต่ดูเรียบง่าย เผยให้เห็นความสง่างามตามธรรมชาติของเธอ "เธอสวยมาก ปรียา" กวินท์เอ่ยชม "ขอบคุณค่ะ ท่านชาย" ปรียาตอบ "ชุดนี้เป็นชุดที่ท่านเจ้าคุณเคยประทานให้ดิฉันค่ะ" กวินท์ยิ้ม "ท่านพ่อคงจะเห็นอะไรในตัวเธอเหมือนกับที่ฉันเห็น" เมื่อก้าวเข้าสู่งานเลี้ยง ปรียาก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอาการประหม่า กวินท์จับมือของเธอไว้แน่น และพาทุกคนไปแนะนำให้รู้จักกับแขกคนสำคัญ "ท่านทูตครับ นี่คือคุณปรียา หญิงสาวที่ผมรัก" กวินท์กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ ท่านทูตยิ้มอย่างเป็นมิตร "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณปรียา" ปรียายิ้มตอบอย่างสุภาพ "ดิฉันก็ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านทูต" ตลอดทั้งคืน ปรียาได้พูดคุยกับแขกหลายคน เธอใช้ความรู้ที่ได้ศึกษามาตอบคำถามต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว และแสดงออกถึงความเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือ เธอไม่ได้พยายามที่จะเป็นใครอื่น แต่เธอเป็นตัวของตัวเองในเวอร์ชันที่ดีที่สุด เมื่อเดินกลับคฤหาสน์ในคืนนั้น กวินท์กอดปรียาไว้แน่น "เธอทำได้ดีมาก ปรียา" เขากระซิบข้างหูเธอ "ฉันภูมิใจในตัวเธอที่สุด" "ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำค่ะ" ปรียาตอบ "และขอบคุณท่านชายที่อยู่เคียงข้างดิฉันเสมอ" ในที่สุด เธอก็เริ่มรู้สึกว่าอาจจะมีหวังเล็กๆ ที่จะได้พิสูจน์ตัวเองให้ท่านเจ้าคุณและสังคมเห็นว่า เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ "คนธรรมดา" แต่เป็นหญิงสาวที่รักกวินท์อย่างแท้จริง และพร้อมที่จะเป็นคู่ชีวิตของเขา